II Ca 399/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 399/14</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="173"/> </colgroup> <tr> <td/> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="708"/> </colgroup> <tr> <td> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> </div> </td> </tr> <table> <colgroup> <col width="80"/> <col width="211"/> <col width="32"/> <col width="96"/> <col width="331"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td colspan="2"> </td> <td> <p>Dnia</p> </td> <td> <p>4 grudnia 2014r.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący</p> </td> <td colspan="3"> <p>SSO Bogumił Goraj</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie</p> </td> <td colspan="3"> <p>SO Tomasz Adamski (spr.)</p> <p>SO Maria Leszczyńska</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokolant</p> </td> <td colspan="3"> <p>sekr. sądowy Tomasz Rapacewicz</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014r. w Bydgoszczy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>na rozprawie</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">W. P.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>przeciwko <strong> <!-- -->Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w <span class="anon-block">K.</span> </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p> <strong> <!-- -->o zapłatę</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>na skutek apelacji powoda</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> <p>z dnia 25 lutego 2014r. sygn. akt. I C 390/13</p> </td> </tr> </table> <p>I/ oddala apelację,</p> <p>II/ zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 60 zł (sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego,</p> <p>III/ zasądza od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Bydgoszczy na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">J. S.</span> kwotę 73,80 zł (siedemdziesiąt trzy 80/100) tytułem wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej powodowi w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p> Na oryginale właściwe podpisy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 399/14</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">W. P.</span> domagał się od pozwanego Skarbu Państwa-Zakładu Karnego w <span class="anon-block">K.</span> zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 15.000 zł z oraz zasądzenia od pozwanego kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż podczas jego pobytu u pozwanego, z uwagi na niezapewnienie odpowiednich warunków socjalno-bytowych, doszło do naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności osobistej, prawa do zdrowia oraz prawa do intymności. W ocenie powoda, na skutek przebywania w przeludnionej celi bez wentylacji, został poddany niezgodnemu z prawem, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu wynikającemu z niezapewnienia humanitarnych warunków izolacji, do czego pozwany był zobowiązany. Z tej przyczyny również jego zdrowie uległo znacznemu pogorszeniu, gdyż nabawił się zrostowej miażdżycy tętnic i chorób układu moczowo-płciowego.</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa - Zakład Karny w <span class="anon-block">K.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany przyznał, iż powód przebywał w zakładzie karnym od 11 lutego 2012 r. do 11 kwietnia 2013r. w tym w okresie od 16 października 2013r. do 11 kwietnia 2013r. w celi nr<span class="anon-block">(...)</span>na oddziale <span class="anon-block">(...)</span>. Jednocześnie podkreślił, że od 6 grudnia 2009 r. nie występuje u niego zjawisko przeludnienia, w przypadku zaś konieczności umieszczenia na czas określony w celi przeludnionej wydaje się odpowiednia decyzję, którą otrzymuje osadzony. Zaznaczył, iż powierzchnia cel mierzona jest bez powierzchni kącików sanitarnych.</p> <p>Ustosunkowując się zaś do pozostałych zgłoszonych przez powoda zarzutów, pozwany wskazał, iż większość cel posiada wyodrębnione murowane kąciki</p> <p>sanitarne, w tym cele, w których przebywał powód. Zdaniem pozwanego zabudowa metalowa z zasłoną materiałową spełnia wymagania zapewnienia niekrępującego użytkowania urządzeń sanitarnych.</p> <p>Wyrokiem z dnia 25 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy w Bydgoszczy oddalił powództwo / punkt I / i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów procesu /punkt II /.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Rejonowy oparł na następujących ustaleniach faktycznych i rozważaniach natury prawnej.</p> <p>Powód przebywał w pozwanym Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">K.</span> od 11 lutego 2012 r. do 11 kwietnia 2013r., w tym w okresie od 16 października 2013r. do 11 kwietnia 2013r. w celi nr <span class="anon-block">(...)</span>na oddziale<span class="anon-block">(...)</span> W celi tej podczas pobytu w niej powoda dochowana była norma 3 m na jednego skazanego. W przypadku osadzenia osoby w celi przeludnionej wydawana była decyzja przez dyrektora zakładu na okres 14 dni, a na okres 28 dni po uzyskaniu zgody sędziego penitencjarnego. W tym czasie jednym ze współosadzonych powoda był <span class="anon-block">J. B.</span>.</p> <p>Powód był umieszczony przez pozwanego w jednej celi z osadzonymi deklarującymi się jako osoby palące. Powierzchnia tej celi, bez kącika sanitarnego, wynosiła 49,32 m . W celi były dwa okna, które można było otwierać do środka. O tym, kiedy okno było otwierane i na jak długo decydowali sami skazani. Cela posiadała również wentylacje grawitacyjną. Jedna kratka wentylacyjna znajdowała się w kąciku sanitarnym, a druga poza nim.</p> <p>Przed przybyciem do Zakładu Karnego w <span class="anon-block">K.</span> powód cierpiał na miażdżycę. Z powodu słabego krążenia miał bardzo zimne nogi. Miał również problemy z układem moczowo-płciowym. Zgłaszał ponadto, że ma zawroty głowy. W dniu 24 stycznia 201 Ir. na wniosek Sądu Okręgowego we Włocławku wystawiono świadectwo lekarskie o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności, gdzie stwierdzono u pozwanego miażdżycę kończyn dolnych, nadciśnienie tętnicze, wodniaka jądra i przebytą gruźlicę. Podczas pobytu Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">K.</span> powód był konsultowany w zakresie wszystkich tych chorób i w zależności od potrzeb wykonywano mu niezbędne badania oraz przepisywano stosowne leki. W dniu 31 marca 2012r. powód zgłosił się do lekarza, który wystawił mu skierowanie do urolog.</p> <p>Nie chciał jednak poddać się badaniu, gdyż się wstydził.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów, zeznań świadków: <span class="anon-block">P. K.</span>, <span class="anon-block">D. W.</span> oraz częściowo w oparciu o zeznania świadka <span class="anon-block">J. B.</span> i dowód z przesłuchania powoda.</p> <p>Za wiarygodne Sąd uznał spójne, obiektywne zeznania świadków <span class="anon-block">D. W.</span> i <span class="anon-block">P. K.</span>. Ponadto ich zeznania wzajemnie ze sobą korespondowały, jak i z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w postaci dokumentów.</p> <p>Sąd nie dal wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">J. B.</span>, że cela była przeludniona, gdyż przeczyła temu wiarygodna dokumentacja przedłożona przez pozwanego. Twierdzenia świadka, że mierzył cele były gołosłowne i w żaden sposób nie zostały obiektywnie zweryfikowane. Sąd nie dał również wiary świadkowi, że w celi nie było wentylacji. Przeczą temu zeznania świadka <span class="anon-block">D. W.</span>.</p> <p>Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom powoda, co do schorzeń, na jakie cierpiał zanim przybył do Zakładu Karnego w <span class="anon-block">K.</span>, albowiem w tej części jego wyjaśnienia pokrywają się z przedłożoną do akt dokumentacją lekarską. Za całkowicie niewiarygodnie Sąd uznał natomiast twierdzenia powoda odnośnie występowania przeludnienia w celi, w której przebywał. Zgłaszane przez powoda zarzuty były gołosłowne i nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. W ocenie Sądu stanowiły one jedynie wyraz jego subiektywnych przekonań.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym sąd I instancji, w ramach rozważań prawnych, zważył, iż podstawę prawną roszczeń powoda stanowiły <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 417;art. 417 § 1)">art. 417 § 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24;art. 24 § 1;art. 24 § 2)">art. 23 i 24 § 1 i 2 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> Z treści żądań powoda wynikało bowiem, że domaga się on zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wyniku naruszenia jego prawa do godnego odbywania kary pozbawienia wolności. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 marca 2010 r., w sprawie II CSK 486/09, opubl.: Krakowskie Zeszyty Sądowe rok 2010, Nr 11, póz. 35, prawo do godnego odbywania</p> <p>kary pozbawienia wolności niewątpliwie należy zaliczyć do katalogu dóbr osobistych podlegających ochronie. Działania naruszające te dobra mogą zatem rodzić odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 448)">art. 24 i 448 k.c.</a> </p> <p>Rozstrzygnięcie zawisłego pomiędzy stronami sporu sprowadzało się zatem do ustalenia, czy w związku z warunkami kwaterunkowymi w celi, w której przebywał powód naruszono dobra osobiste w postaci godności osobistej oraz, czy działanie pozwanego było bezprawne.</p> <p>W tym miejscu należy wskazać, że obowiązkiem powoda było podanie okoliczności, z których wywodził on swe roszczenie. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 k.p.c.</a> winien on zatem wykazać, że pozwany w konkretnej celi, w konkretnym czasie nie zapewnił mu wymaganej powierzchni. Powód nie wywiązał się z tego procesowego obowiązku. W oparciu o przeprowadzone dowody, w szczególności o dokumentację w postaci karty historii rozmieszczenia i wykazu pomieszczeń Sąd uznał, że pozwany w spornym okresie zagwarantował powodowi minimalną powierzchnie wynoszącą co najmniej 3 m . Należy wskazać, że bezsporna pomiędzy stronami była ilość osób osadzonych w celi. Powód kwestionował jednak podawane przez pozwanego wymiary cel. Powód nie zdołał podważyć wiarygodności dokumentacji przedstawionej przez pozwanego.</p> <p>Pozostałe, postawione przez powoda zarzuty także były niezasadne. Warunki bytowe, jakie zapewnił pozwany były odpowiednie i zgodne z przepisami regulującymi zasady odbywania kary pozbawienia wolności. W ramach postępowania dowodowego Sąd ustalił, iż cela, w której przebywał powód była wyposażona w wentylację grawitacyjną. Istniała również możliwość otwarcia okna i tylko od woli osadzonych zależało czy zostanie ono otwarte i na jak długo. Dodać należy także, że pewne niedogodności związane z wykonywaniem kary pozbawienia wolności są jej nieodzownym elementem. Brak też dowodów na to, że powód wcześniej zgłaszał pozwanemu uwagi dotyczące braku wentylacji i czy sytuacja ta faktycznie w jego odczuciu naruszała jego dobra osobiste.</p> <p>W ocenie Sądu powód nie wykazał, że pozwany naruszył jego dobro osobiste w postaci zdrowia, Z książeczki zdrowia powoda wynikało, że miał on dostęp do lekarza oraz że otrzymywał on niezbędne leki. Jak wynika z zapisu w książeczce zdrowia pod datą 31 marca 2012r. powód podczas wizyty u lekarza nie chciał poddać się badaniu, gdyż się wstydził.</p> <p>W ocenie Sądu złe samopoczucie powoda, dyskomfort psychiczny i stres był</p> <p>związany nie z łamaniem przez pozwanego prawa, co miało naruszać jego dobra osobiste, ale była to reakcja na osadzenie go w pozwanym areszcie. W gruncie rzeczy powód nie tyle zmierzał do wykazania bezprawnego działania pozwanego, co starał się wyrazić swe niezadowolenie z warunków bytowych, które nie spełniały jego oczekiwań. Jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r. (sygn. akt IV CSK 449/10), o naruszeniu dobra osobistego w postaci uchybienia godności osadzonego w zakładzie karnym nie można mówić w przypadku pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z samym pobytem w takim zakładzie, polegających np. na niższym od oczekiwanego standardzie celi lub urządzeń sanitarnych, dla wielu bowiem ludzi nieodbywających kary pozbawienia wolności warunki mieszkaniowe bywają często równie trudne. Godność skazanego przebywającego w zakładzie karnym nie jest naruszona, jeżeli odpowiada uznanym normom poszanowania człowieczeństwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2010 r., IV CSK 449/10, niepubl.) W niniejszej sprawie powód nie wykazał (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c</a>), aby pozwany bezprawnie naruszył jego dobra osobiste, w tym nie udowodnił, aby panujące w zakładzie karnym warunki socjalno-bytowe urągały godności człowieka. Zdaje się, że powód pomija w zupełności fakt, że trafił do pozwanej jednostki penitencjarnej na skutek popełnienia przestępstw oraz że wykonanie kary pozbawienia wolności immanentnie wiąże się z określonymi dolegliwościami.</p> <p>Sąd uznał zatem, że pozwany działał zgodnie z prawem, a zatem nie może być mowy o jego odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych. Wysokość i zasadność roszczenia powoda Sąd rozpatrywał również przez pryzmat <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c</a>, który stanowi, że osoba uprawniona nie może czynić ze swojego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Powód odbywa karę pozbawienia wolności, nie jest zatem słuszne i sprawiedliwe, aby domagał się tak daleko idącej ochrony własnych dóbr osobistych. Pozwany ponosi bieżące koszty</p> <p>jego utrzymania, w tym żywności i leczenia powoda. Zasądzenie więc żądanej kwoty zadośćuczynienia godziłoby w społeczne poczucie sprawiedliwości ludzi, którzy nie naruszają porządku prawnego, a muszą ponosić swoje bieżące koszty utrzymania.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił powództwo, ponieważ uznał je za nieuzasadnione.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> W świetle tego przepisu strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w stawce minimalnej 120 zł zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 10;§ 10 ust. 1;§ 10 ust. 1 pkt. 25)">§ 10 ust. 1 pkt 25 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (Dz. U. z 2002, nr 163, póz. 1349).</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zaskarżając go w całości, zarzucając mu sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału, która miała wpływ na jego treść, a polegającą na przyjęciu, że w czasie osadzenia w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">K.</span> nie doszło do naruszenia godności powoda, podczas gdy prawidłowa ocena zebranego materiału prowadzi do wniosku, że pozwany poprzez umieszczenie powoda w przeludnionej celi dopuścił się naruszenia jego dóbr osobistych. Ponadto skarżący wskazał, iż sąd naruszył prawo materialne tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc</a> wskazując, że odbywanie kary pozbawienia wolności nie wyklucza naruszenia dóbr osobistych skazanego.</p> <p>W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.</p> <p>Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo i wnikliwie ustalił stan faktyczny, które to ustalenia Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i czyni je podstawą swojego rozstrzygnięcia bez potrzeby ponownego ich przytaczania. Również analiza materiału dowodowego została przeprowadzona prawidłowo, zebrane dowody zostały ocenione właściwie -bez naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c</a>, zaś pisemne motywy rozstrzygnięcia precyzyjnie wskazują, z jakich przyczyn część dowodów została uznana za wiarygodne, zaś pozostałym Sąd I instancji odmówił dania wiary i w jakim zakresie.</p> <p>Nie można podzielić postawionego przez skarżącego zarzutu, że Sąd I instancji przy rozpoznaniu tej sprawy dopuścił się przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów.</p> <p>W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjął sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena sąd. -wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 9 maja 2013 r. VI ACa 1379/12, podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 5 lutego 2013 r.</p> <p>Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. - wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 6 lutego 2013 r. <strong> <!-- -->III </strong>AUa 997/12, podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 29 maja 2013 r. VI ACa 144/12.</p> <p>7</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego argumentacja Sądu Rejonowego przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, natomiast podważające ją zarzuty podnoszone przez powoda w apelacji stanowią wyłącznie polemikę opartą na dowolnej ocenie skutków wynikających z osadzenia go w celi wspólnie z osobami palącymi tytoń i jako takie nie podważają prawidłowości wydanego wyroku.</p> <p>Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma zatem podstaw do uznania, że pobyt powoda w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">K.</span> mógł wiązać się z naruszeniem jego godności jako skazanego w stopniu uzasadniającym wypłatę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. <span class="anon-block">W. P.</span>nie przebywał w przeludnionej celi, odmienne jego twierdzenia pozostają nieudowodnione, w celi znajdowały się otwory wentylacyjne, były otwieralne okna. Powód przebywał w celi dla palących, gdyż sam był palaczem. Cela była wyposażona w murowany kącik sanitarny.</p> <p>Z samej istoty odbywania kary pozbawienia wolności wynikają niedogodności i ograniczenia, którym osoba pozbawiona wolności winna się poddać. Skoro<span class="anon-block">W. P.</span>nie wykazał poszanowania dla obowiązujących norm jego zachowanie musiało spotkać się z odpowiednią sankcją. Nie znaczy to jednak, że warunki pobytu w zakładzie karnym stworzone powodowi były tego rodzaju, by naruszały jego godność, czy prowadziły do rozstroju zdrowia.</p> <p>W świetle dotychczas poczynionych wywodów nie można przyjąć, że w trakcie odbywania przez powoda kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">K.</span> doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Wszystkie wymogi związane zasadami odbywania takiej kary były zachowane, a cela zajmowana przez powoda miała odpowiednią do liczy osadzonych powierzchnię. W tym zakresie zachowują aktualność argumenty Sądu Rejonowego, których apelacja nie podważyła.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego kompleksowa ocena sytuacji powoda podczas osadzenia we wskazanym okresie, we wskazanej celi, nie uzasadniała przyznania mu zadośćuczynienia. Nietrafny jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 kc.</a> Sąd I instancji bowiem nie wyłączył, jak wskazuje apelujący, możliwości domagania się przez osobę pozbawioną wolności zadośćuczynienia za naruszenia dóbr osobistych. Nie może</p> <p>jednak ujść uwadze, że w takiej sytuacji powód obligowany był wykazać, że do naruszenia jego dóbr osobistych doszło wskutek bezprawnych działań (lub zaniechań) pozwanego, czego w toku niniejszego procesu nie zdołał uczynić.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> oddalił apelację jako niezasadną.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>, zasadzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 10;§ 10 ust. 1;§ 10 ust. 1 pkt. 25)">§ 10 ust. 1 pkt 25 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a>).</p> <p>Z uwagi na fakt, iż powód, zwolniony był od kosztów postępowania, a reprezentowany był przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu Sąd Okręgowy przyznał radcy prawnej <span class="anon-block">J. S.</span> ze Skarbu Państwa -Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 73,80 zł ( 60 zł plus 23% podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu.</p> </div> </table>