IX Ka 479/14

<p>Sygn. akt IX Ka 479 / 14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</em> </strong> </p> <p>Dnia 4 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący - SSO Jarosław Sobierajski</p> <p>Sędziowie - SO Aleksandra Nowicka</p> <p>- SO Barbara Plewińska / spr /</p> <p>Protokolant - st. sekr. Katarzyna Kotarska</p> <p>przy udziale delegowanego Prokuratora Prokuratury Rejonowej Małgorzaty Partyki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">M. A.</span> </em> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c pkt. 1;art. 27 c ust. 1)">art. 27c pkt 1 ust 1 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia <br/>1985 roku</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu</p> <p>z dnia 3 czerwca 2014 roku sygn. akt II K 126 / 14</p> <p>I.  na mocy <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 105;art. 105 § 1;art. 105 § 2)">art. 105 § 1 i 2 kpk</a> </em> </strong> prostuje oczywistą omyłkę pisarską zawartą <br/>w przytoczonej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego <br/>oskarżonemu, a także w kwalifikacji prawnej skazania i wymiaru kary w ten sposób, że w miejsce <strong> <!-- --> <em> <!-- -->„<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 27 c;art. 27 c pkt. 1;art. 27 c ust. 1)">art. 27c pkt 1 ust 1</a>” </em> </strong>wpisuje <strong> <!-- --> <em> <!-- -->„<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 27 c;art. 27 c ust. 1;art. 27 c ust. 1 pkt. 2)">art. 27c ust 1 pkt 2</a>”</em> </strong>;</p> <p>II.  uznając apelację za oczywiście bezzasadną, zaskarżony wyrok utrzymuje <br/>w mocy;</p> <p>III.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa / Sądu Rejonowego <br/>w Grudziądzu / kwotę 80,- / osiemdziesięciu / zł. tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa <br/>w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Sygn. akt IX Ka 479/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. A.</span> </strong> został oskarżany o to, że w dniu 17 stycznia 2014 roku <br/>w <span class="anon-block">G.</span> na <span class="anon-block">kanale G.</span> w rejonie <span class="anon-block">ulicy (...)</span> działając wspólnie <br/>i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W.</span>, nie będąc uprawnionym do rybactwa albo osobą poławiającą na jego rzecz, przy pomocy sieci rybackiej typu „wonton” dokonywał nielegalnego połowu, czym działał na szkodę Polskiego Związku Wędkarskiego w <span class="anon-block">T.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> </p> <p>- tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c pkt. 1;art. 27 c ust. 1)">art. 27c pkt 1 ust.1 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 roku</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu, uznał <span class="anon-block">M. A.</span> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, <br/>tj. popełnienia czynu stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c ust. 1;art. 27 c ust. 1 pkt. 2)">art. 27c ust.1 pkt 2 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 roku</a> i za to, na mocy tego przepisu, wymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka wynosi 10,- zł.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c ust. 3;art. 27 c ust. 3 pkt. 3)">art. 27 c ust. 3 pkt 3 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 roku</a> sąd nakazał oskarżonemu złożenie do depozytu sądowego na okres 12 miesięcy karty wędkarskiej zaznaczając, że jej zwrot nastąpi po złożeniu przez oskarżonego ponownego egzaminu z wynikiem pozytywnym.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c ust. 3;art. 27 c ust. 3 pkt. 2)">art. 27 c ust. 3 pkt 2 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 roku</a> sąd orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci sieci rybackiej wonton przechowywanej w magazynie dowodów rzeczowych sądu pod <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c poz. 16/14)">poz. 16/14</a>.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c ust. 2)">art. 27 c ust. 2 Ustawy o rybactwie śródlądowym z dnia 18 kwietnia 1985 roku</a> sąd orzekł o podaniu wyroku do publicznej wiadomości przez wywieszenie go na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w <span class="anon-block">G.</span> na okres 6 miesięcy.</p> <p>Sąd zasądził od <span class="anon-block">M. A.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80,- zł tytułem opłaty i obciążył go kosztami postępowania w kwocie 90,- zł.</p> <p>Wyrok ten zaskarżył <strong> <!-- -->w całości obrońca <span class="anon-block">M. A.</span> </strong>, zarzucając mu:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowym ustaleniu, <br/>że oskarżony dopuścił się czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> poprzez uwzględnienie wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, polegające na przyjęciu w oparciu o sam fakt obecności oskarżonego nad kanałem, <br/>że był współsprawcą kłusownictwa, niesłuszne uznanie, że niemożliwe było samodzielne założenie sieci przez <span class="anon-block">J. W.</span> i pominięcie faktu, że oskarżony nie miał żadnego motywu, by dopuszczać się kłusownictwa i danie wiary obciążającym oskarżonego zeznaniom, mimo, że strażnicy i policjantka z uwagi na odległość, w jakiej się znajdowali nie byli w stanie rozpoznać zauważonych nad kanałem mężczyzn.</p> <p>Wskazując na powyższe skarżący domagał się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.</p> <p>Zarzut dowolnego uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850210091" title="Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - Dz. U. z 1985 r. Nr 21, poz. 91 (art. 27 c;art. 27 c ust. 1;art. 27 c ust. 1 pkt. 2)">art. 27c ust 1 pkt 2 ustawy o rybactwie śródlądowym</a> nie zasługiwał na uwzględnienie. Zastrzeżeń skarżącego co do prawidłowości oceny wskazanych w apelacji dowodów nie sposób było podzielić. Sąd I instancji przekonująco – tzn. w zgodzie z zasadami wynikającymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> – wykazał, dlaczego spośród sprzecznych ze sobą dowodów za miarodajne do poczynienia ustaleń uznać należało dowody niekorzystne dla oskarżonego i słusznie przyjął w oparciu o nie, że w okolicznościach opisanych w zarzucie aktu oskarżenia <span class="anon-block">M. A.</span> dokonywał nielegalnego połowu ryb wraz <span class="anon-block">J. W.</span>.</p> <p>Argumentacja apelacji, sprowadzająca się do wybiórczej analizy dowodów, nie przekonywała, by sąd orzekający błędnie uznał za wystarczającą podstawę do przełamania domniemania niewinności przysługującego oskarżonemu zeznania strażników rybackich, <br/>z których wyraźnie wynikało, że oskarżony bynajmniej nie znalazł się przypadkowo nad brzegiem kanału, na którym kłusował wówczas akurat znajomy, z którym tego dnia wcześniej wspólnie spożywał on alkohol i że nie brał on udziału w połowie ryb, którego <span class="anon-block">J. W.</span> dokonywał, korzystając z rozciągniętej między dwoma jego brzegami sieci wonton.</p> <p>Strażnicy – odmiennie, niż <span class="anon-block">J. W.</span>, który dopiero na rozprawie wsparł wyjaśnienia oskarżonego i przyznał się do kłusowania, wskazując na to, że sieć rybacką rozstawił sam poprzedniego dnia, a oskarżonego w istocie w ogóle nie widział tego dnia nad kanałem zanim został zatrzymany – zgodnie i od samego początku, stanowczo twierdzili, <br/>że zauważeni przez nich po przyjeździe nad kanał mężczyźni zakładali sieć. Żadnej wątpliwości co do tego, że trzymali oni linki i ustawiali sieć nie miała też policjantka <span class="anon-block">M. M.</span>.</p> <p>Drobne nieścisłości w relacjach <span class="anon-block">P. P.</span>, o których mowa w apelacji, dotyczyły innej, zupełnie nieistotnej dla rozstrzygnięcia o sprawstwie oskarżonego kwestii. Podobnie, jak <span class="anon-block">Ł. T.</span> i policjantka, konsekwentnie podawał on natomiast, że po przyjeździe nad kanał patrol zastał nad nim dwóch później zatrzymanych mężczyzn w czasie rozstawiania sieci.</p> <p>Żadna z wyżej wymienionych osób nie miała interesu w tym, by celowo fałszywie obciążać udziałem w kłusownictwie oskarżonego, który miał być przypadkowym spacerowiczem, przechadzającym się brzegiem kanału, a więc zachowującego się w sposób nie dający najmniejszych podstaw do podejrzewania, że ma cokolwiek wspólnego <br/>z zastawioną siecią i robiącym coś przy niej po drugiej stronie kanału mężczyzną, z którym się w żaden sposób nie kontaktował. Wskazania na okoliczności, które uzasadniałyby przypuszczenie, że wszyscy troje - tzn. zarówno dwaj strażnicy rybaccy, jak pełniąca z nimi służbę w patrolu policjantka - ponosząc poważne ryzyko (narażając się na odpowiedzialność dyscyplinarną i karną), fałszywie zeznali akurat na niekorzyść oskarżonego (<span class="anon-block">J. W.</span> jako kłusownika, który 17 stycznia 2014 roku rzeczywiście robił coś przy sieci, wskazali przecież zgodnie z prawdą, nawet, jeśli zgodnie z tym, co uważa skarżący, uznać za wiarygodne wyjaśnienia <span class="anon-block">J. W.</span> z rozprawy) próżno szukać też <br/>w apelacji. Sugestia, że zrobili tak wyłącznie dlatego, że tak mówiło zgłoszenie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, które otrzymali, była rażąco naiwna.</p> <p>Wykluczyć zdecydowanie należało też, że oskarżony po prostu przez pomyłkę został zatrzymany jako jeden z kłusowników, dlatego, że wyżej wymienieni świadkowie nie widzieli dobrze, kto zakładał sieci.</p> <p>Odległość, z jakiej obserwowali oni, co się dzieje nad kanałem, rzeczywiście uniemożliwiała im dostrzeżenie rysów twarzy rozstawiających sieć mężczyzn. Okoliczność ta w realiach sprawy nie dyskwalifikowała jednak wcale ich relacji jako podstawy orzeczenia <br/>o sprawstwie oskarżonego. Z punktu widzenia zasad wiedzy i wskazań doświadczenia życiowego nie ma wszak najmniejszych wątpliwości, że będąc oddalonymi zaledwie <br/>o kilkadziesiąt metrów, bez problemu, przy dobrych warunkach atmosferycznych, jakie wówczas panowały (dobra widoczność, wczesna pora dnia - około godziny 13), mogli – tak, jak mówili - widzieć sylwetki przebywających nad kanałem mężczyzn i stwierdzić, czy faktycznie – jak była o tym mowa w zgłoszeniu, które otrzymali – kłusowali oni, czy nie.</p> <p>Uzasadnionych wątpliwości co do tego nie stwarzał także żaden z pozostałych dowodów. Znajdujący się bezsprzecznie niedaleko <span class="anon-block">W. T.</span> twierdził wprawdzie, że będąc nad kanałem nie widział, by oskarżony zakładał sieć. Tyle, że z jego zeznań wynikało zarazem, że dostrzegł on go dopiero w czasie interwencji stróżów prawa („Widziałem oskarżonego przy samochodzie straży rybackiej. Wcześniej go nie widziałem” <br/>– k. 128v) i nie zdawał sobie sprawy, jak doszło do tego, że oskarżony znajduje się <br/>w towarzystwie strażnika. Nie wiedział zatem w istocie, co oskarżony robił wcześniej. Już choćby z uwagi na to, jego zeznania nie mogły więc stanowić miarodajnej podstawy do ustalenia, jak zachowywał się oskarżony nad kanałem i podważenia spójnych, konsekwentnych zeznań strażników oraz policjantki, którzy nie mieli żadnego interesu w tym, by fałszywie obciążać akurat oskarżonego współudziałem w kłusowaniu. Na marginesie podkreślić należy, że świadek ów nie miał żadnych problemów z obserwacją oskarżonego <br/>w czasie interwencji, mimo, że znajdował się wówczas od niego w dużo dalszej odległości, niż samochód straży rybackiej, z którego poczynania oskarżonego śledzili strażnicy <br/>i policjantka.</p> <p>Z zeznań tych strażników i policjantki wynikało, że od ich pojawienia się nad kanałem do momentu zatrzymania bacznie obserwowali obu kłusowników, nie tracąc z nimi kontaktu wzrokowego, a nad brzegiem nie przebywały wówczas żadne inne osoby, z którymi można, by ich było pomylić.</p> <p>Niezależnie od tego, że wprawdzie nie zupełnie niemożliwe, ale rzeczywiście wysoce wątpliwe wydawało się samodzielne postawienie przez jedną osobę sieci wonton <br/>w taki sposób, jak miało to miejsce dnia 17 stycznia 2014 roku, zważywszy na powyższe okoliczności i fakt, że na świeżym śniegu brak było śladów innych osób, a w sieci nie było ryb (co wskazywało na to, że zastawiona została ona krótko wcześniej), nie mogło być mowy o omyłkowym zatrzymaniu oskarżonego, jako kłusownika, zamiast mężczyzny, który wraz <br/>ze znajdującym się po drugiej stronie kanału <span class="anon-block">J. W.</span>, założył sieć.</p> <p>Nie dało się zaprzeczyć, że wspólne kłusowanie na kanale z <span class="anon-block">J. W.</span> było ze strony oskarżonego, dla którego niekaralność stanowi warunek zatrudnienia, bardzo ryzykownym posunięciem. Jako osoba osiągająca stałe dochody raczej nie musiał on zdobywać w ten sposób środków utrzymania. Doświadczenie życiowe uczy jednak, <br/>że sprawcy ryzykują popełnienie przestępstwa, na przykład pod wpływem impulsu implikowanego spożytym alkoholem, bądź po prostu licząc na to, że uda im się uniknąć odpowiedzialności za naruszenie prawa.</p> <p>Zastrzeżeń, jako ukształtowane zgodnie z zasadami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>, nie budziło również orzeczenie o karze. Sąd orzekający trafnie ocenił zawinienie oskarżonego <br/>i społeczną szkodliwość jego czynu, uznając, że karą wystarczającą do spełnienia celów postępowania wobec niekaralnego dotychczas <span class="anon-block">M. A.</span> będzie – wraz <br/>z pozostałymi orzeczonymi środkami - kara grzywny. Prawidłowo oszacował też jego możliwości płatnicze. Kara ta, oceniana przy uwzględnieniu całokształtu wynikających z niej dolegliwości, nie jawiła się jako rażąco niesprawiedliwa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>.</p> <p>Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego – jako słuszny - utrzymany został on w mocy.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636)">art. 636 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz. U. z 1983, nr 49, poz. 223 ze zm.), sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80,- zł tytułem opłaty sądowej za drugą instancję oraz obciążył go wydatkami postępowania odwoławczego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 105;art. 105 § 1;art. 105 § 2)">art. 105 § 1 i 2 kpk</a> sąd odwoławczy sprostował, dostrzeżoną w toku kontroli odwoławczej, oczywistą w świetle treści aktu oskarżenia, omyłkę pisarską zawartą <br/>w przytoczonej w wyroku kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu oraz przyjętej przez sąd, który „uznał oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia”, podstawie skazania i w konsekwencji – podstawie wymiaru kary.</p> </div>