IX Ka 522/14

<p>sygn. akt IX Ka 522/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział IX Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący – Sędzia SO Rafał Sadowski</p> <p>Sędziowie : SO Andrzej Walenta</p> <p>SO Mirosław Wiśniewski (spr.)</p> <p>Protokolant: staż. Marzena Chojnacka</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Toruniu Marzenny Mikołajczak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. Ł.</span> </strong>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>;</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Grudziądzu</p> <p>z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II K 1097/13</p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- --> zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Grudziądzu) na rzecz adw. <span class="anon-block">J.</span> kwotę 516,60-, zł. (pięciuset szesnastu złotych i sześćdziesięciu groszy) brutto tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za drugą instancję, obciążając wydatkami postępowania odwoławczego Skarb Państwa. </strong> </p> <p>Sygn. akt IX Ka 522/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. Ł.</span> </strong>został oskarżony o to, że w dniu 13 lutego 2012 r. w <span class="anon-block"> sklepie (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. W.</span>, doprowadził <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3.249 zł. w ten sposób, że przekazał <span class="anon-block">M. W.</span> dane dotyczące jego rzekomego zatrudnienia w <span class="anon-block"> firmie (...)</span> <span class="anon-block">J. N.</span> w <span class="anon-block">G.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, z którego wynikało, że jest tam zatrudniony, jako magazynier z dochodem brutto z ostatnich trzech miesięcy w wysokości 1.760 zł., na podstawie czego <span class="anon-block">M. W.</span> wprowadził w błąd pracownika sklepu składając nieprawdziwe oświadczenie o swoim zatrudnieniu i dochodach w powyższej firmie, na podstawie którego zawarł umowę pożyczki gotówkowej numer <span class="anon-block"> (...)</span> w wyżej wymienionej kwocie na zakup telewizora <span class="anon-block">(...)</span>, listwy antyprzepięciowej, kabla HDMI i zestawu do czyszczenia ekranów, a otrzymany sprzęt RTV zbył, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia w okresie od 20 października 2008 r. do 30 października 2008 r. i od 1 sierpnia 2010 r. do 7 lipca 2011 r. kary 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej na mocy wyroku łącznego Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>sygn. <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 22 kwietnia 2009 r. za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2kk</a> </p> <p>- <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64§1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu</strong>, sygn. akt II K 1097/13, uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i za czyn ten, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> kwoty 1624,50 złotych tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.</p> <p>Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw. <span class="anon-block">G. S.</span> kwotę 1056,00 złotych + podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu.</p> <p>Zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Wyrok ten zaskarżył <strong> <!-- -->w całości obrońca oskarżonego</strong>, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i oczywiste naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w przyjęciu w oderwaniu od zgromadzonych dowodów, że oskarżony znał <span class="anon-block">M. W.</span>, że nie tylko przekazał mu, ale i sporządził zaświadczenie o zatrudnieniu, że był w posiadaniu pieczątki <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, że uczestniczył zarówno zakupie telewizora, jak i jego zastawieniu w lombardzie i w pominięciu tego, że pięciu świadków potwierdziło, że w chwili popełnienia czynu oskarżony nie przebywał w <span class="anon-block">G.</span> oraz uznaniu, że <span class="anon-block">M. W.</span> nie miał interesu w tym, by pomawiać oskarżonego,</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> poprzez skazanie oskarżonego mimo nieobalenia domniemania niewinności</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia w sposób znacząco utrudniający jego właściwe zrozumienie, a przez to rzetelną z nim polemikę</p> <p>Domagając się „uchylenia orzeczonej oskarżonemu kary 10 miesięcy pozbawienia wolności i uniewinnienia oskarżonego”, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego, jako bezzasadna w stopniu oczywistym, nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Skarżący bezpodstawnie zarzuca, że sąd orzekający poczynił błędne ustalenia co do szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, czy oskarżony brał udział w oszustwie popełnionym przez <span class="anon-block">M. W.</span> i w konsekwencji dowolnie uznał go za winnego dopuszczenia się wspólnie i w porozumieniu z nim przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art. 286 kk</a>.</p> <p>Z opisu czynu, za który oskarżony został skazany i z korespondujących z nim, szczegółowych ustaleń zrelacjonowanych w uzasadnieniu wyroku, wyraźnie wynika, że – wbrew temu, co nie wiadomo, na jakiej podstawie twierdzi skarżący - sąd meriti nie przesądził wcale tego, że oskarżony był w posiadaniu pieczątki <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, ani nie przypisał mu osobistego sporządzenia zaświadczenia o zatrudnieniu, którym dokonując zakupu towaru na raty bez zamiaru zapłacenia za niego, posłużył się <span class="anon-block">M. W.</span>. Treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie pozostawia żadnych wątpliwości, że rola oskarżonego w dokonaniu w/w oszustwa polegać miała na tym, że uzgodniwszy z <span class="anon-block">M. W.</span>, że wyłudzą towar na raty, wykorzystując fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu wystawione na nazwisko <span class="anon-block">M. W.</span> i zbędą go w lombardzie, a następnie podzielą się zyskami, (tylko) dostarczył mu taki dokument i po samodzielnym dokonaniu zakupu przez <span class="anon-block">M. W.</span> wziął udział w zbyciu przez niego telewizora w lombardzie i zatrzymał dla siebie część uzyskanych tam, jako pożyczka, pieniędzy.</p> <p>Powyższe ustalenia co do sprawstwa oskarżonego znajdują pełne odzwierciedlenie w zebranych dowodach.</p> <p>Z pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia – zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> - wyraźnie wynika nie tylko w oparciu, o jakie dowody zostały one poczynione, ale i – choć wywody uzasadnienia są rzeczywiście w tym zakresie nieco lakoniczne – dlaczego sąd właśnie im dał wiarę, odrzucając jednocześnie dowody przeciwne. Ograniczając się do wskazania, że jego zdaniem wybrane dowody ocenić należało inaczej i nie wykazując, na czym polegać miało naruszenie reguł oceny dowodów przez sąd orzekający, skarżący nie zdołał skutecznie podważyć przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia stanowiska.</p> <p>Sąd trafnie ocenił, że brak było uzasadnionych podstaw do tego, by odmówić dania wiary relacjom <span class="anon-block">M. W.</span> obciążającym oskarżonego udziałem w oszustwie na szkodę <span class="anon-block">(...)</span> z/s we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>W realiach sprawy zupełnie chybiona jest podjęta przez skarżącego próba automatycznego zdyskwalifikowania ich jako pochodzących od osoby, która sama właśnie o to przestępstwo jest oskarżana. <span class="anon-block">M. W.</span> wskazał wszak na współudział oskarżonego w popełnieniu tego czynu nie tylko składając wyjaśnienia stanowiące dowód w toczącej się przeciwko niemu sprawie o tenże występek, ale ponownie także zeznając w charakterze świadka, po tym, jak sam został już prawomocnie skazany za jego popełnienie, a więc wówczas, gdy ewentualne fałszywe obciążenie oskarżonego nie mogło już mieć żadnego znaczenia z punktu widzenia jego interesów. Treść jego konsekwentnych relacji, w których nie negował swojej winy, przeczy zaś temu, by usiłował się on w ten sposób ekskulpować kosztem oskarżonego.</p> <p>W toku postępowania nie zostały też ustalone żadne okoliczności, które oceniane rozsądnie uzasadniałyby powzięcie przypuszczenia, że mógł on mieć jakiś pozaprocesowy - tzn. niezwiązany z toczącą się sprawą karną o oszustwo na szkodę <span class="anon-block">(...)</span> z/s we <span class="anon-block">W.</span> - motyw, by fałszywie pomówić oskarżonego. Nie wskazał ich obecnie w apelacji także skarżący.</p> <p>Zarówno to, że spotkanie, na którym miał on dostać od oskarżonego zaświadczenie o zatrudnieniu, jak i sam fakt jego przekazania, faktycznie miały miejsce (a więc, że od tego momentu z pewnością – tak, jak ustalił to sąd, który przyjął, że spośród mężczyzn pijących piwo w bramie przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, jego znajomymi byli tylko <span class="anon-block">M. E.</span> i <span class="anon-block">L. W.</span>– <span class="anon-block">M. W.</span>znał się z oskarżonym) znajduje potwierdzenie w zupełnie pominiętych przez skarżącego konsekwentnych zeznaniach <span class="anon-block">L. W.</span>. Jest on znajomym oskarżonego, którego z racji panujących między nimi dobrych stosunków, nie sposób posądzać o zeznawanie na jego niekorzyść.</p> <p>Relacji <span class="anon-block">M. W.</span> w pozostałym zakresie nie podważały też żadne z pozostałych dowodów.</p> <p>Ani pracownica sklepu, ani <span class="anon-block">M. N.</span> z lombardu rzeczywiście nie kojarzyły oskarżonego. Wartość ich zeznań jako stwarzającego wątpliwości co do prawdomówności <span class="anon-block">M. W.</span> dowodu ekskulpującego oskarżonego oceniać jednak należy mając na uwadze, że ze słów <span class="anon-block">M. W.</span> wynika, że podczas zakupu w sklepie miał on być sam (oskarżony został przed sklepem), natomiast <span class="anon-block">M. N.</span> nie pamiętała w ogóle szczegółowych okoliczności tej konkretnej transakcji.</p> <p>Sąd orzekający, który miał na uwadze, że oskarżony bronił się twierdząc, że w czasie, gdy został popełniony czyn, przebywał w zupełnie innym miejscu, trafnie uznał, że podstaw do zakwestionowania zeznań <span class="anon-block">M. W.</span> nie dają też zeznania enigmatycznie, zbiorczo przywołanych w apelacji świadków. Ich ocenę dokonaną przez sąd, na tle pozostałych dowodów, w pełni należy podzielić. Bliższa analiza treści tych zeznań świadczy zresztą o tym, że skarżący przydaje im nadmierne znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii miejsca przebywania oskarżonego w dniu 13 lutego 2012 r. Z w/w dowodów wynika wszak w istocie jedynie tyle, że oskarżony w bliżej niesprecyzowanym okresie na początku lutego 2012 roku rzeczywiście miał pracować w <span class="anon-block">P.</span>. Żaden z w/w świadków nie zeznał natomiast, że w tym konkretnym dniu, w którym zostało dokonane oszustwo, oskarżony na pewno właśnie tam przebywał, a nie w <span class="anon-block">G.</span>. Konkretnych, stanowczych informacji na temat jego miejsca pobytu w tymże dniu nie posiadali ani <span class="anon-block">P. Ł.</span> (posiadający ogólną wiedzę, że brat na początku 2012 roku pracował gdzieś w tym mieście – k. 240), ani również mający pracować w <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">D. K.</span> (k. 219). Także <span class="anon-block">P. A.</span>, u którego oskarżony miał nocować w <span class="anon-block">P.</span>, nie był w stanie potwierdzić tego, że konkretnie w tym dniu przez cały czas oskarżony przebywał u niego (k. 219-220). <span class="anon-block">B. Ł.</span> stwierdziła wprawdzie, że wyklucza, aby oskarżony w lutym 2012 roku był na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, jednakże – pomijając fakt, że jego wizyta mogła się przecież odbyć pod jej nieobecność – z treści jej relacji wynika, że składając po ponad dwóch latach zeznania na ten temat w istocie jedynie przypuszczała, że tak było, bazując na tym, że na początku lutego 2012 roku pracował on w innym mieście.</p> <p>W świetle poczynionych ustaleń, w stanie dowodowym sprawy, możliwość rozstrzygnięcia o winie oskarżonego nie była uzależniona od przesądzenia, w jaki sposób powstało zaświadczenie o zatrudnieniu, które przekazał on <span class="anon-block">M. W.</span>. Wystarczy zatem napomknąć jedynie, że ze zgromadzonych dowodów wynikało, że właścicielowi <span class="anon-block"> firmy (...)</span> (będącemu konkubentem teściowej oskarżonego) zginęła pieczątka, która przystawiona została na zaświadczeniu, a nie tylko oskarżony, ale i np. jego żona, mogli mieć do niej dostęp.</p> <p>Poczynione ustalenia faktyczne, jednoznacznie wskazujące na sprawstwo i winę oskarżonego w popełnieniu zarzucanego mu czynu, znalazły trafne odzwierciedlenie w orzeczeniu o karze. Orzeczonej wobec oskarżonego bezwzględnej kary 10 miesięcy pozbawienia wolności żadną miarą nie sposób uznać za rażąco surową w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a> .</p> <p>Kara w tej wysokości adekwatna jest do stopnia społecznej szkodliwości czynu i zawinienia oskarżonego, a jednocześnie wystarczająca do spełnienia stawianych przed nią celów w zakresie zarówno prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Z uwagi na okoliczności podmiotowe, słusznie uznane przez sąd za czynnik, który winien mieć dominujące znaczenie dla jej wymiaru, kary tej - wymierzonej wielokrotnie uprzednio karanemu sądownie oskarżonemu za dopuszczenie się wspólnie z inną osobą w warunkach recydywy określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> kolejnego przestępstwa przeciwko mieniu - nie sposób w istocie uznać nawet za surową.</p> <p>Sąd odwoławczy podziela też przekonanie sądu I instancji, że efektywne wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności niezbędne jest do osiągnięcia celów postępowania wobec oskarżonego. Dopuszczenie się przez niego po raz kolejny przestępstwa przeciwko mieniu, tym razem w warunkach recydywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>, dobitnie świadczy o jego demoralizacji i o tym, że jest on osobą niepoprawną, która nie daje rękojmi przestrzegania prawa w razie niewykonania kary. Nie ulega wątpliwości, że w odniesieniu do oskarżonego nie powinno się orzekać kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonywania, skoro nawet stosowane wobec niego kary izolacyjne nie były w stanie wpłynąć na zmianę jego postawy wobec porządku prawnego, a oskarżony lekceważył szanse na resocjalizację w warunkach wolnościowych, które otrzymywał.</p> <p>Zastrzeżeń nie budzi również rozstrzygnięcie o orzeczonym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kpk</a> obowiązku naprawienia szkody.</p> <p>Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu, dlatego też należało utrzymać go w mocy.</p> <p>O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 4)">§ 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> sąd odwoławczy zwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów procesu za drugą instancję, a wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciążył Skarb Państwa, uznając, że przemawia za tym jego sytuacja materialna oraz orzeczona kara pozbawienia wolności, która z pewnością wpłynie na ograniczenie jego możliwości zarobkowych.</p> </div>