V Ka 592/14

<p>Sygn. akt V.2 Ka 592/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 9 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->V Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> SSO Sławomir Klekocki</p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant:</strong> Monika Maj</p> <p>w obecności - - -</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (1)</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->córki <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->obwinionej o wykroczenie z art. 51 § 1 kw</em> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu</p> <p>z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt II W 233/13</p> <p>na zasadzie 437 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> </p> <p>I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.wydatkami za postępowanie odwoławcze, obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt V.2 Ka 592/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 24 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w Raciborzu uznał <span class="anon-block">M. M. (1)</span> za winną tego, że w dniu 5 kwietnia 2013 r. około godz. 18:00 w <span class="anon-block">R.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w Markecie „<span class="anon-block">(...)</span>”, poprzez wszczęcie awantury zakłóciła w tym miejscu porządek publiczny tj. wykroczenia z art. 51 § 1 kw i za to na podst. art. 51 § 1 kw w zw. z art. 20 § 1 kw i art. 21 § 1 kw wymierzył jej karę 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Sąd zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniosła obwiniona <span class="anon-block">M. M. (1)</span> zaskarżając wyrok w całości zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść orzeczenia polegający na nie daniu wiary wyjaśnieniom obwinionej co do przebiegu zdarzenia, danie wiary zeznaniom świadków – pracowników marketu. Zarzuciła również obrazę przepisów postępowania a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 5 § 7;art. 5 § 170;art. 5 § 1)">art. 5 § 2, 7 , 170 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>. W oparciu o w/w zarzuty obwiniona <span class="anon-block">M. M. (1)</span> wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje :</strong> </p> <p>Apelacja obwinionej nie zasługuje na uwzględnienie. W swojej apelacji obwiniona zarzuca sądowi I instancji przede wszystkim naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów a to przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> kpsw i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Jednak sąd rejonowy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazał na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary innym dowodom w tym wyjaśnieniom obwinionego. To, że w niniejszej sprawie sad rejonowy dokonał oceny zebranego materiału dowodowego (do czego zresztą był zobowiązany) w żaden sposób nie może prowadzić do zarzutu, że ocena tych dowodów była dowolna a nie swobodna. Nie trafny również okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Powyższe zarzut byłyby zasadny jedynie wówczas, gdyby sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach , które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, albo też z faktów tych wyciągnął wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień sąd rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił, albowiem wskazał dowody , na których oparł swoje ustalenia jednocześnie wskazując przesłanki, którymi się kierował odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Apelacja obwinionej stanowi polemikę z ustaleniami sądu I instancji, obwiniona omawia w apelacji zeznania poszczególnych świadków, dokonuje ich oceny oraz ustala sama stan faktyczny w dniu zdarzenia .Nie trafny okazał się zarzut podniesiony w apelacji, że sąd oddalił wniosek dowodowy w postaci przesłuchania świadka <span class="anon-block">R. L.</span>. Jak wynika z zeznań świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> w/w świadek nie był obecny podczas drugiej interwencji funkcjonariuszy policji w tym czasie siedział w biurze. Słusznie zatem sąd rejonowy oddalił wniosek obwinionej w tym zakresie skoro <span class="anon-block">R. L.</span> nie był świadkiem zdarzenia. Sąd rejonowy dokonał oceny dowodów zgromadzonych zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego w sposób bezstronny, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, a przy tym uwzględnił zasady doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Ponieważ apelacja obwinionej skierowana jest do całości wyroku obowiązkiem sądu odwoławczego jest ocenienie czy wymierzona obwinionej kara właściwie ocenia stopień winy i społecznej szkodliwości. Wymierzonej obwinionej kary 1 miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym nie można uznać za rażąco surowej, mając na uwadze, że obwiniona jest osobą bezrobotną. Wskazany przez sąd rejonowy stopień społecznej szkodliwości wykroczenia, stopień zawinienia, powoduje iż powyższa kara w pełni odpowiada dyrektywom z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 33)">art. 33</a> kw. Z tych też względów Sąd Okręgowy nie podzielając zarzutów i wniosków zawartych w apelacji obwinionej utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. O kosztach sądowych orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>.</p> </div>