VI Ka 740/14

<p> <strong> <!-- --> Sygnatura akt VI Ka 740/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 9 grudnia 2014</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Piotr Mika</p> <p>Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.)</p> <p>SSO Agata Gawron-Sambura</p> <p>Protokolant Marzena Mocek</p> <p>przy udziale Marka Dutkowskiego</p> <p>Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. K. (1)</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego</p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez skazanego i jego obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach</p> <p>z dnia 10 czerwca 2014 r. sygnatura akt II K 206/14</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">R. G.</span> kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 27,60 zł (dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>VI Ka 740/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach z dnia 10 czerwca 2014r., sygn.akt II K 206/14, apelacje wnieśli: skazany <span class="anon-block">W. K. (1)</span> i jego obrońca.</p> <p>Skazany podniósł, że błędnie sąd pierwszej instancji objął węzłem kary łącznej orzeczonej zaskarżonym wyrokiem karę jednostkową wymierzoną w sprawie Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach sygn.akt II K 637/11, gdyż czyn, którego dotyczyło skazanie w tej sprawie /kradzież mienia wartości 300 zł/ stanowi obecnie wykroczenie, w związku z czym podlega przepisom ustawy z 27 września 2013r. o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">ustawy kodeks postępowania karnego</a> oraz niektórych innych ustaw.</p> <p>Skazany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ale też o orzeczenie kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności.</p> <p>Obrońca skazanego zaskarżając wyrok w całości zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez niewłaściwą ocenę okoliczności mających wpływ na wymiar kary łącznej i uznanie, że nie istniały okoliczności uzasadniające zastosowanie zasady pełnej absorpcji, co w konsekwencji skutkowało rażącą niewspółmiernością kary łącznej w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.</p> <p>Stawiając takie zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary łącznej na zasadzie pełnej absorpcji, to jest w wymiarze najwyższej kary jednostkowej.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów i wniosków obu apelacji uznając je za oczywiście bezzasadne.</p> <p>Odnośnie podniesionego w apelacji skazanego zarzutu objęcia węzłem kary łącznej kary jednostkowej, której dotyczył wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach sygn.akt II K 637/11 stwierdzić należy, że zarzut jest chybiony.</p> <p>Stosownie do art. 50 ustawy z 27 września 2013r., na którą powołał się skazany, kara wymierzona za przestępstwo, które w aktualnym stanie prawnym stanowi wykroczenie podlega stosownej zamianie tylko wówczas, gdy <strong> <!-- -->kara ta podlega wykonaniu</strong>, a contrario – przepisu tego nie stosuje się do kar już wykonanych przed dniem wejścia w życie ustawy z 27 września 2013r.</p> <p>Tymczasem kara ograniczenia wolności orzeczona w sprawie II K 637/11 została wykonana do 4 września 2013r./w ramach kary łącznej orzeczonej w wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach sygn.akt II K 735/12/ , czyli przed dniem 9 listopada 2013r., kiedy weszła w życie wspomniana wyżej ustawa nowelizacyjna. Oznacza to, że ustawa z 27 września 2013r. nie ma w omawianym przypadku zastosowania.</p> <p>Wypada podkreślić, że taki sam pogląd wyraził już Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach w postanowieniu z dnia 8 lipca 2014r. sygn.akt II Ko 176/14, kiedy rozpoznawał wniosek <span class="anon-block">W. K. (1)</span> z 3 lipca 2014r. o zastosowanie kontrawencjonalizacji.</p> <p>Wykonanie wspomnianej kary ograniczenia wolności, przy uwzględnieniu, że czyn, za który karę tę wymierzono pozostawał w realnym zbiegu z innymi przestępstwami, nie stało na przeszkodzie objęcia jej węzłem kary łącznej w wyroku łącznym.</p> <p>Sąd Okręgowy nie stwierdził, aby kara łączna pozbawienia wolności orzeczona w zaskarżonym wyroku była rażąco niewspółmiernie surowa.</p> <p>Sąd Rejonowy miał możliwość wymierzenia jej w granicach od 1 roku pozbawienia wolności /najwyższa kara jednostkowa/ do 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności /suma kar jednostkowych, przy uwzględnieniu zasady łączenia kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 87)">art.87 kk</a>/ .</p> <p>Orzekając karę łączną w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności zastosował zasadę asperacji, co znajduje pełne i przekonujące uzasadnienie. Zasada absorpcji, której zastosowania domagali się obaj apelujący, podobnie jak zasada kumulacji, ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko w nadzwyczajnych sytuacjach uzasadniających wyjątkowo korzystny wymiar kary łącznej, co w przypadku skazanego <span class="anon-block">W. K.</span> nie zachodzi.</p> <p>Ukształtowanie wymiaru kary łącznej w oparciu o zasadę asperacji jest korzystne dla skazanego i w sposób wystarczający uwzględnia związek czasowy i przedmiotowy pomiędzy czynami pozostającymi w zbiegu realnym.</p> <p>Związek ten nie jest zresztą jedynym czynnikiem decydującym o wymiarze kary łącznej.</p> <p>Równie istotne znaczenie ma ilość przestępstw pozostających w realnym zbiegu, a także opinia o skazanym z okresu pobytu w zakładzie karnym.</p> <p>Opinia z zakładu karnego o <span class="anon-block">W. K. (1)</span> nie wskazuje na wyjątkowo pozytywne zachowanie się skazanego w okresie odbywania kary. Wprawdzie był on nagradzany, ale w okresie prawie 2 lat jedynie 3-krotnie, a jednocześnie raz został ukarany dyscyplinarnie. Pracując poza zakładem karnym wykazywał się sumiennością, ale 7 czerwca 2013r. wrócił do zakładu karnego z zatrudnienia zewnętrznego pod wpływem alkoholu, co spowodowało przeklasyfikowanie i skierowanie go do odbywania kary w warunkach zakładu zamkniętego.</p> <p>W tej sytuacji brak jest podstaw do do przyjęcia, że proces resocjalizacji przyniósł już pożądane rezultaty, a postawa poszanowania prawa utrwaliła się w świadomości skazanego.</p> <p>Mając na uwadze, że decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji ogólnej i indywidualnej, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych powodów do jakiejkolwiek ingerencji w treść rozstrzygnięć zwartych w zaskarżonym wyroku i orzeczenie to utrzymał w mocy.</p> <p>Pozbawionego wolności skazanego zwolniono od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego,</p> </div>