VI Ka 782/14

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 782/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 9 grudnia 2014</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Piotr Mika</p> <p>Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.)</p> <p>SSO Agata Gawron-Sambura</p> <p>Protokolant Marzena Mocek</p> <p>przy udziale Marka Dutkowskiego</p> <p>Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. J. (1)</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego</p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez skazanego i jego obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu</p> <p>z dnia 26 maja 2014 r. sygnatura akt II K 321/14</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> </p> <p>1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne;</p> <p>2. zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>VI Ka 782/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 26 maja 2014r., sygn. akt II K 321/14, apelacje wnieśli: skazany <span class="anon-block">K. J. (1)</span> i jego obrońca.</p> <p>Skazany zakwestionował wymiar kar łącznych orzeczonych zaskarżonym wyrokiem.</p> <p>Wskazując na zmianę swego zachowania podczas odbywania kary, poddawanie się rygorom regulaminu, ukończenie kursu zawodowego i chęć życiowej stabilizacji, a także podkreślając, że niejednoczesne osądzenie go za popełnione przestępstwa było wynikiem niedoskonałości funkcjonowania organów ścigania wniósł o zmniejszenie wymiaru kar łącznych, co umożliwi mu szybsze opuszczenie zakładu karnego i powrót do społeczeństwa.</p> <p>Obrońca zarzucił obrazę prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 kk</a>. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86)">art. 86 kk</a>. przez zastosowanie przy wydaniu kar łącznych metody asperacji, skutkującą rażącą niewspółmiernością tych kar, podczas gdy w przedmiotowej sprawie winna być zastosowana względem skazanego zasada pełnej absorpcji.</p> <p>W oparciu o takie zarzuty apelujący wniósł o zastosowanie zasady pełnej absorpcji i wymierzenie skazanemu w miejsce kary łącznej z pkt 1 - kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności, a w miejsce kary łącznej z pkt 4 - kary łącznej 5 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów i wniosków obu apelacji uznając je za oczywiście bezzasadne.</p> <p>Podniesiony w apelacji obrońcy zarzut obrazy prawa materialnego jest nietrafny. Nie można bowiem mówić o takiej obrazie w sytuacji, gdy to do decyzji sądu orzekającego pozostawiony jest wybór zasady, w oparciu o którą zostanie ukształtowana kara łączna. Oparcie orzeczenia o karze łącznej na zasadzie, którą, jako jedną z alternatyw, dopuszcza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 kk</a> wyklucza możliwość zarzucenia obrazy tego przepisu.</p> <p>Jakkolwiek pozostaje faktem, że na wymiar kar łącznych, a więc na wybór zasady, w oparciu o którą sąd taki wymiar kształtuje, ma wpływ związek podmiotowo-przedmiotowy pomiędzy przestępstwami przypisanymi w poszczególnych wyrokach jednostkowych, to jednak nie jest to czynnik, który wymiar kar łącznych determinuje.</p> <p>Równie istotne znaczenie ma ilość przestępstw pozostających w realnym zbiegu, ilość ustalonych realnych zbiegów przestępstw, a także opinia o skazanym z okresu pobytu w zakładzie karnym.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy wzgląd na sumę powyżej wskazanych okoliczności nie przemawiał za zastosowaniem względem skazanego zasady pełnej absorpcji. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że zasada ta, podobnie jak zasada kumulacji, ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko w nadzwyczajnych sytuacjach uzasadniających wyjątkowo korzystne ukształtowanie wymiaru kary łącznej.</p> <p>W ocenie sądu odwoławczego taka ekstraordynaryjność w odniesieniu do skazanego nie zachodzi.</p> <p>Przestępstwa, których dopuścił się skazany popełnione zostały w dość zwartym okresie czasu i naruszały to samo dobro prawem chronione - cudze mienie, jednak różne były podmioty pokrzywdzone, różne okoliczności i sposoby działania sprawcy, czyny podlegały zróżnicowanej ocenie prawnej.</p> <p>Decydujące znaczenie przy wymiarze kary łącznej ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji ogólnej i indywidualnej. Popełnienie większej ilości przestępstw jest istotnym czynnikiem prognostycznym, przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektyw absorpcji /wyrok SA w Warszawie z 12.07.2000r. II Aka 171/00/.</p> <p>W przypadku drugiego z ustalonych zbiegów tworzyło go ponad 120 występków. Już choćby z tego powodu stosowanie zasady absorpcji jest wykluczone, zwłaszcza, że czyny przypisane skazanemu cechował znaczny stopień społecznej szkodliwości, co nie powinno pozostać bez znaczenia dla określenia dolegliwości, jaką ma ponieść sprawca./ wyrok SN z 7.01.1974r. III KR 339/73/.</p> <p>Opinia z zakładu karnego o skazanym wskazuje na pewną zmianę na lepsze w jego zachowaniu, w stosunku do okresu wcześniejszego, jednak bardziej poprawne zachowanie <span class="anon-block">K. J.</span> przez okres kilku miesięcy absolutnie nie pozwala na stwierdzenie, że proces jego resocjalizacji rzeczywiście przyniósł pożądane rezultaty i postawa poszanowania prawa utrwaliła się już w świadomości skazanego.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego wymiar obu kar łącznych uwzględnia w sposób dostateczny te wszystkie czynniki, które mają wymowę korzystną dla skazanego, co uzasadnia stwierdzenie, że kary te nie są dotknięte mankamentem rażącej surowości.</p> <p>Wymaga podkreślenia, iż w przypadku pierwszego ze zbiegów ustawowe granice wymiaru kary łącznej wynosiły od 1 roku do 2 lat pozbawienia wolności, a w przypadku drugiego ze zbiegów – od 5 lat do 15 lat pozbawienia wolności /rzeczywista suma kar przekroczyła ten wymiar/. Tak więc rozmiar kar łącznych pozbawienia wolności oznacza, że ukształtowano ją wykorzystując w sposób dla skazanego korzystny walory zasady asperacji i uwzględniając wszystkie te okoliczności, które miały dla skazanego wymowę łagodzącą.</p> <p>Zasadnie stwierdził sąd pierwszej instancji, że „premiowanie” skazanego w większym zakresie oznaczałoby nieuzasadnione pobłażanie dla jego wielomiesięcznej, niezwykle aktywnej i pociągającej za sobą poważne następstwa działalności przestępczej.</p> <p>Słusznie uznał sąd pierwszej instancji, że w stosunku do skazanego zachodzą pełne podstawy do orzeczenia, w zakresie pierwszego ze zbiegów przestępstw, kary łącznej pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenie jej wykonania, na podstawie kar jednostkowych za czyny wskazane w pkt 1, w tym niezatartego skazania w sprawie III K 1932/10.</p> <p>Z tych powodów zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.</p> </div>