XI W 5872/14

<p> <strong> <!-- --> Sygn. akt XI W 5872/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Michał Kowalski</p> <p>Protokolant: Aleksandra Szustakiewicz</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego: <span class="anon-block">P. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 roku w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>sprawy przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. J.</span> </strong> </p> <p>synowi <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">I.</span> z domu <span class="anon-block">K.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonemu (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>obwinionemu o to, że:</p> <p>w dniu 19 maja 2014 roku ok. godziny 08:30 na <span class="anon-block">Moście Ś.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, kierując samochodem marki <span class="anon-block">F.</span> o numerze rej. <br/> <span class="anon-block">(...)</span>, nie zastosował się do znaku drogowego B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach”,</p> <p>tj. o czyn z art. 92 § 1 kw,</p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">R. J.</span> uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw skazuje go i wymierza mu karę nagany;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zwalnia obwinionego w całości od zapłaty kosztów postępowania i określa, że ponosi je Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XI W 5872/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 19 maja 2014 roku około godziny 8.30 patrol Straży Miejskiej w składzie: <span class="anon-block">T. P.</span> i <span class="anon-block">R. H.</span> zatrzymał pojazd marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, poruszający się na <span class="anon-block">Moście Ś.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> - w strefie obowiązywania znaku drogowego B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach”.</p> <p>Przedmiotowym pojazdem poruszał się obwiniony <span class="anon-block">R. J.</span>, nie stosując się tym samym do znaku drogowego B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach”.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego w postaci:</strong> </p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>notatki urzędowej (k. 1-4);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>zeznań świadka <span class="anon-block">T. P.</span> (k. 36, 5v).</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Ustalony przez Sąd stan faktyczny nie budzi żadnych wątpliwości.</p> <p>Ujawniony materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie bez żadnych wątpliwości potwierdza sprawstwo obwinionego zarzucanego mu czynu. Zeznania strażnika miejskiego <span class="anon-block">T. P.</span>, który podjął wobec obwinionego interwencję, korespondują z treścią notatki urzędowej. Zeznania świadka są jasne, pełne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Sąd daje im wiarę.</p> <p>Sąd obdarzył walorem wiarygodności także notatkę urzędową, stanowiącą podstawę ustaleń faktycznych. Jej treść koreluje z zeznaniami świadka <span class="anon-block">T. P.</span>; nie budzi ona żadnych wątpliwości.</p> <p>Wiarygodne są także pozostałe ujawnione w toku rozprawy dokumenty - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a żadna ze stron ich nie zakwestionowała.</p> <p>Przepis art. 92 § 1 kw stanowi, że kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego, podlega karze grzywny albo karze nagany.</p> <p>Obwiniony nie zastosował się do znaku drogowego B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach”. Przepis § 16 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych stanowi, że znak B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach" oznacza zakaz ruchu na drodze pojazdów, kolumn pieszych oraz jeźdźców i poganiaczy; znak może być ustawiony na jezdni.</p> <p>Niezastosowanie się do znaku drogowego wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw.</p> <p>Zasadnym jest zatem twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia z art. 92 § 1 kw. Jego czyn jest bowiem bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to także czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie popełnienia czynu nie dał posłuchu normom prawnym.</p> <p>Wymierzając karę obwinionemu <span class="anon-block">R. J.</span>, Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 § 1 i 2 kw. Sąd wziął także pod uwagę treść przepisu art. 36 § 1 kw.</p> <p>W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy. Stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny. Zachowanie obwinionego stanowiło często spotykany na wielkomiejskich drogach przejaw chęci skrócenia sobie czasu drogi poprzez niezastosowanie się do znaku B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach”.</p> <p>Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw - właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony nie był karany za przestępstwa ani wykroczenia drogowe (k. 28, 29). Zdaniem Sądu charakter i okoliczności czynu, a także dotychczasowa niekaralność obwinionego, w szczególności za wykroczenia drogowe pozwala przypuszczać, że zastosowanie kary nagany będzie wystarczające do wdrożenia go do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego. Zdaniem Sądu kara w orzeczonej postaci będzie wystarczająca, aby uzmysłowić obwinionemu naganność postępowania. Nie jest konieczne wymierzanie kary grzywny.</p> <p>Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a>, który to na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> znajduje odpowiednie zastosowanie <br/>w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Sąd kierował się w tym zakresie ustaleniem, że uiszczenie kosztów postępowania byłoby dla obwinionego zbyt uciążliwe, z uwagi na fakt, iż jest on aktualnie osobą bezrobotną (k. 19).</p> </div>