I ACa 1256/14

<p>Sygn. akt I ACa 1256/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- -->W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p>Dnia 9 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Zbigniew Ducki</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Sławomir Jamróg</p> <p>SSO del. Barbara Baran (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr.sądowy Katarzyna Rogowska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">T. G.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanej</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie</p> <p>z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt IX GC 746/13</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->zasądza od pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. </strong> </p> <p>Sygn. akt I ACa 1256/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Krakowie zasądził od pozwanej <span class="anon-block">T. G.</span> na rzecz strony powodowej – <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 63 661,53 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 3 154,52 zł od 24 listopada 2010 r. a od kwoty 60 507,01 zł od 4 czerwca 2013 r. do dnia zapłaty. W pozostałej części postępowanie umorzono, tj. w zakresie, w jakim strona powodowa ograniczyła żądanie wskutek dokonanej zapłaty. Zasądzono także od pozwanej na rzecz strony powodowej koszty procesu w kwocie 5 872 zł.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił, że strony współpracowały ze sobą (handel hurtowy i detaliczny kosmetykami) i w ramach tej współpracy wydano pozwanej produkty, objęte czternastoma fakturami wystawionymi w 2009 r. Sąd stwierdził, że strony łączyły umowy sprzedaży, przy czym w odniesieniu do <span class="anon-block">faktur nr (...)</span> doszło do rozwiązania umów. Nie wiadomo jednak, czy wyroby objęte <span class="anon-block">fakturami nr (...)</span> były tożsame z tymi, których dotyczyły faktury stanowiące podstawę żądania pozwu, zatem pozwana nie udowodniła, by takie rozwiązanie umowy miało miejsce co do przedmiotów objętych tym żądaniem. Zasądzenie dochodzonych kwot nastąpiło więc w oparciu o przepisy o sprzedaży. Sąd poczynił także hipotetyczne rozważania co do rodzaju stosunków, jakie mogły łączyć strony, ale uznał, że nie zostały przedstawione stosowne twierdzenia i wszechstronne wyjaśnienie relacji łączących strony było niemożliwe. Okoliczność dokonania przelewu wierzytelności, podnoszoną przez pozwaną, sąd uznał za nieistotną stwierdzając, że zarzut jaki przysługuje dłużnikowi w wypadku zbycia wierzytelności ogranicza się do prawa podniesienia okoliczności spełnienia świadczenia do rak nabywcy, tymczasem pozwana nie uiściła zapłaty do rąk <span class="anon-block">B. G. (1)</span>. Uznał także sąd, że strona pozwana nie wykazała, by zawarto umowę o profesjonalne promowanie kosmetyków, za co pozwanej miałaby należeć się zapłata.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku w zakresie, w jakim zasądzono dochodzoną kwotę (punkt I) oraz koszty (punkt III) wniosła pozwana. Zażądała zmiany orzeczenia i oddalenia powództwa w całości przy zasądzeniu kosztów na jej rzecz lub uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I Instancji.</p> <p>Apelująca zarzuciła naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia dowodów zgromadzonych w sprawie, błędne przyjęcie, że należność wynikająca z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span> nie została zapłacona w całości. Zarzuciła także, że sąd pominął istotną część dowodów, w tym świadczących o braku legitymacji czynnej powoda, o świadczeniu przez pozwaną usług promocyjnych oraz o tym, że towar podlegał zwrotowi, zaś płatność miała każdorazowo następować po sprzedaży towaru przez pozwaną.</p> <p>W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów procesu za instancję odwoławczą. Podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Podniosła, że niewymienienie <span class="anon-block">faktury nr (...)</span> w uzasadnieniu nie stanowi o wadliwości wyroku, bowiem sąd uwzględnił fakt zapłaty za przedmiotową fakturę. Podniosła także, że pozwana nie wykazała zasadności podnoszonych zarzutów o odpłatnym świadczeniu usług marketingowych, cesji wierzytelności, rozwiązaniu umów sprzedaży. Nie postawiła także skutecznie zarzutu w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> </p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego jest prawidłowy, jednakże zarówno ustalenia stanu faktycznego, jak i ocena dowodów wymagają uporządkowania i uzupełnienia. Zważyć przy tym trzeba na to, że błędy przy sporządzaniu uzasadnienia – jeśli tylko nie uniemożliwiają dokonania kontroli instancyjnej i prześledzenia toku rozumowania sądu I instancji – nie mają wpływu na treść wydanego orzeczenia, skoro uzasadnienie sporządzane jest już po wyroku. Sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę i orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu pierwszej instancji oraz w postępowaniu apelacyjnym, bez naruszenia unormowań dotyczących jego prekluzji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a>).</p> <p>Sąd Apelacyjny w oparciu o dowody zgromadzone i przeprowadzone przez sąd I instancji ustalił zatem, że:</p> <p>Strona powodowa sprzedawała pozwanej kosmetyki, wystawiając z tego tytułu w 2009 r. m.in. <span class="anon-block">faktury VAT nr (...)</span>.</p> <p>(dowód: faktury VAT, k. 11-17)</p> <p>Należności objęte tymi fakturami nie zostały przez pozwaną zapłacone w terminach, określonych w fakturach. Zapłacono jedynie wraz z odsetkami należność objętą <span class="anon-block">fakturą nr (...)</span> tj. 13 219,66 zł oraz wpłacono na poczet <span class="anon-block">faktury (...)</span> kwotę 5 001,15 zł.</p> <p>(okoliczność bezsporna).</p> <p>Zapiski o treści „ towar z możliwością zwrotu, płatne po sprzedaży” i „towar z możliwością zwrotu” na egzemplarzach <span class="anon-block">faktur nr (...)</span> będących w posiadaniu pozwanej umieścił <span class="anon-block">M. G. (1)</span>.</p> <p>(dowód: zeznania <span class="anon-block">św. M. G.</span>, zapis protokołu z dnia 4 lutego 2014 r.)</p> <p>Strona powodowa udzielała pozwanej dużych rabatów na sprzedawane kosmetyki. Nie zamawiała usługi marketingowej i nie interesował jej dalszy los sprzedanych produktów. Na będących w posiadaniu strony powodowej egzemplarzach faktur nie czyniono żadnych dopisków ręcznych.</p> <p>(dowód: zeznania <span class="anon-block">A. G.</span> za stronę powodową – zapis protokołu z dnia 15 kwietnia 2014 r.)</p> <p>Powyższy stan faktyczny ustalony został na podstawie dokumentów w postaci faktur wystawionych przez stronę powodową, zeznań przedstawiciela strony powodowej, zeznań świadków <span class="anon-block">B. G.</span> i <span class="anon-block">B. K.</span>. Dokumenty te nie budzą żadnych wątpliwości co do swojej autentyczności (nie była ona zresztą kwestionowana), zaś zeznania świadków i przedstawiciela strony powodowej są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. G.</span> – poza faktem umieszczenia odręcznych zapisków na egzemplarzach faktur wystawionych przez stronę powodową a pozostających u pozwanej – sąd wiary odmówił. Nie znajdują one bowiem potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym a zawarte w nich twierdzenia uznać należy za stworzone na poczet obrony przed dochodzeniem niezapłaconych należności.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja pozwanej jest bezzasadna.</p> <p>Zgodzić się należy z sądem I instancji, że strony łączyły umowy sprzedaży kosmetyków w ilości i cenach wynikających z faktur załączonych do pozwu. Jak wynika z poczynionych ustaleń, poza kwotami 13 219,66 zł i 5001,15 zł pozwana nie wpłaciła nic więcej na poczet należności objętych fakturami powódki.</p> <p>Podniosła natomiast pozwana szereg zarzutów, ale zasadności żadnego z nich nie zdołała udowodnić.</p> <p>Nie wykazała pozwana, by doszło do cesji wierzytelności na rzecz <span class="anon-block">B. G. (1)</span>. Strona powodowa, podobnie jak i <span class="anon-block">B. G. (1)</span> zaprzeczyła temu faktowi, kwestionując również, by od strony powodowej pochodziło pismo, znajdujące się na karcie 52 akt i by podpis na tym piśmie był autentyczny. Strona pozwana, podnosząc twierdzenie o cesji wierzytelności winna była – wobec zaprzeczenia powódki – okoliczność tę udowodnić zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu, czemu nie sprostała. Tym samym niezasadny okazał się zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powodowej w odniesieniu do zależności objętych pozwem.</p> <p>W związku z powyższym zaznaczyć jednak na marginesie należy, że błędne jest stanowisko wyrażone przez sąd I instancji co do zarzutów dłużnika po przelewie wierzytelności. O ile zgodzić się można z twierdzeniem, że dłużnik może podnosić zarzut spełnienia świadczenia do rak nabywcy, to udowodniony fakt zbycia wierzytelności rzeczywiście pozbawiałby powoda legitymacji czynnej w odniesieniu do sprzedanych wierzytelności. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę i utrata jej przez cedenta – zbywcę. Przelew powoduje więc, że cedent przestaje być wierzycielem, a staje się nim cesjonariusz. Dotychczasowy wierzyciel zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Cesjonariusz nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili dokonania przelewu. Zmienia się tylko osoba wierzyciela, czyli osoby uprawnionej do żądania spełnienia świadczenia (Z. Radwański, A. Olejniczak, <em> <!-- -->Zobowiązania – część ogólna,</em> Warszawa 2008, s. 367). Zaistnienie takiej sytuacji nie zostało jednak udowodnione.</p> <p>Nie wykazała także pozwana, by miała wobec strony powodowej jakieś wierzytelności, uzasadniające dokonanie kompensacji wzajemnych należności. Nie zostało w szczególności udowodnione, by strony umówiły się, że pozwana będzie świadczyć na rzecz powódki usługi marketingowe, za które należałaby jej się zapłata. Twierdzenie pozwanej w tej kwestii zostało zaprzeczone przez stronę powodową, zatem to na pozwanej ciążyło wykazanie, że taka usługa została zamówiona i wykonana oraz że istniały podstawy do żądania z tego tytułu określonego wynagrodzenia a z księgowego punktu widzenia do wystawienia faktury. Wbrew zawartym w apelacji stwierdzeniom z zeznań <span class="anon-block">A. G.</span> nie wynika, by udzielano pozwanej rabatów w zamian zaświadczenie usług marketingowych. Nie wykazując istnienia wierzytelności nadającej się do potrącenia, nie mogła zatem pozwana złożyć skutecznego oświadczenia o potrąceniu. Nie doszło więc do umorzenia wierzytelności.</p> <p>Nie wykazała wreszcie pozwana, by doszło do uzgodnień, w wyniku których zostałaby pomiędzy stronami zawarta umowa inna niż umowa sprzedaży, a w szczególności umowa, w wyniku której niesprzedany przez pozwaną towar miałby wrócić do strony powodowej. Samo wystawienie dokumentów w postaci faktur pozwanej nr <span class="anon-block"> (...)</span>,<span class="anon-block">(...)</span>i <span class="anon-block"> (...)</span> nie jest wystarczające wobec braku wykazania odpowiedniego stosunku prawnego pomiędzy stronami, uzasadniającego stworzenie takich dokumentów.</p> <p>Zarzut dotyczący nieuwzględnienia zapłaty za <span class="anon-block">fakturę nr (...)</span> nie jest zasadny. Sąd istotnie w uzasadnieniu faktury tej nie wymienił, jednakże wysokość zasądzonej kwoty w zestawieniu z oświadczeniem strony powodowej, precyzującej żądanie z uwzględnieniem zapłaty za tę właśnie fakturę wskazuje na niedokładność uzasadnienia, nie zaś na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Wobec sprzedania pozwanej towarów objętych przedmiotowymi fakturami (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535 k.c.</a>) powódka może skutecznie domagać się zapłaty. Wobec opóźnienia w płatności żądać może skutecznie odsetek na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a>, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482)">art. 482 k.c.</a> – odsetek od zaległych odsetek.</p> <p>Z powyższych względów apelacja pozwanej uległa oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> </p> </div>