V ACa 603/14

<p>Sygn. akt V ACa 603/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 9 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="175"/> <col width="531"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Katarzyna Przybylska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Maria Sokołowska (spr.)</p> <p>SA Jacek Grela</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>stażysta Karolina Petruczenko</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 r. w Gdańsku na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. M.</span> </p> <p>o zaniechanie naruszeń</p> <p>na skutek apelacji pozwanego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt VIII GC 72/13</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 630 (sześćset trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Na oryginale właściwe podpisy.</p> <p>Sygn. akt V ACa 603/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">M.</span> w pozwie wniesionym przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">P. M.</span> domagała się:</p> <p>1)  zakazania pozwanemu rozpowszechniania nieprawdziwej informacji o posiadaniu przez niego autoryzacji do serwisowania urządzeń marki <span class="anon-block"> (...)</span>, w tym w szczególności w pojazdach użytkowych, szynowych i przemysłowych;</p> <p>2)  zakazania pozwanemu wykorzystywania logotypu zawierającego wyrażenie <span class="anon-block"> (...)</span>, w szczególności na papierze firmowym oraz wizytówkach;</p> <p>3)  nakazania pozwanemu zniszczenia materiałów reklamowych, w których wykorzystano logotyp zawierający wyrażenie <span class="anon-block"> (...)</span>, w szczególności wizytówek oraz papieru firmowego pozwanego;</p> <p>4)  zasądzenia od pozwanego kwoty 10.000 zł na cel społeczny związany ze wspieraniem kultury polskiej realizowany przez <span class="anon-block"> Fundację (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>;</p> <p>5)  nakazania pozwanemu jednokrotnego opublikowania na jego koszt w: <span class="anon-block"> Gazecie (...)</span> (wydanie ogólnopolskie), Biuletynie <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> magazynie (...)</span> (w tym także na portalu internetowym <span class="anon-block">(...)</span>) oraz w <span class="anon-block">(...)</span> (w tym także na portalu internetowym <span class="anon-block">(...)</span>), w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia nakazującego pozwanemu przedmiotową publikację oraz umieszczenia na okres 30 dni w serwisie internetowym pozwanego <span class="anon-block">(...)</span> w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia nakazującego pozwanemu przedmiotową publikację oświadczenia o określonej treści</p> <p>oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu pozwu powódka podała, że należy do grupy kapitałowej <span class="anon-block"> spółki (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">H.</span> (<span class="anon-block">(...)</span>) i jest jedynym podmiotem na terenie Polski, który jest wspierany autoryzacją <span class="anon-block"> (...)</span> i który uprawniony jest do wykorzystywania znaku towarowego słownego <span class="anon-block"> (...)</span> jako logotypu do oznaczania swojego przedsiębiorstwa, w tym świadczonych przez powódkę usług. Powódka wskazała, że pozwany wykorzystuje papier firmowy i wizytówki, na których umieszczony jest logotyp podobny do logotypu <span class="anon-block"> (...)</span>. Zdaniem powódki celem pozwanego jest wprowadzenie klientów i przedsiębiorców w błąd co do okoliczności, iż pozwany jest autoryzowanym serwisantem <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych argumentując, że przez pewien okres wykorzystywał w swoich materiałach sporny znak, lecz czynił to wyłącznie w celach informacyjnych i nigdy nie powoływał się na fakt istnienia jakichkolwiek więzi gospodarczych pomiędzy sobą a uprawnionym do znaku towarowego <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">B.</span> wyrokiem z dnia 20 maja 2014r. nakazał pozwanemu:</p> <p>1)  zaniechanie wykorzystywania znaku towarowego (logotypu) zawierającego wyrażenie <span class="anon-block"> (...)</span>, w szczególności na papierze firmowym oraz wizytówkach pozwanego;</p> <p>2)  zniszczenie materiałów reklamowych, w których wykorzystał znak towarowy (logotyp) zawierający wyrażenie <span class="anon-block"> (...)</span>, w szczególności wizytówek oraz papieru firmowego;</p> <p>3)  opublikowanie na jego koszt w Biuletynie <span class="anon-block"> (...)</span>, w <span class="anon-block"> Magazynie (...)</span> (w tym także na portalu internetowym <span class="anon-block">(...)</span> i w <span class="anon-block">(...)</span> (w tym także na portalu internetowym (<span class="anon-block">(...)</span>) oraz umieszczenie przez okres 30 dni w swoim serwisie internetowym, oświadczenia następującej treści : „<span class="anon-block">P. M.</span> <span class="anon-block">(...)</span> w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia, a w pozostałym zakresie oddalił powództwo i orzekł o kosztach procesu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Powyższy wyrok Sąd I instancji oparł na następujących ustalenia faktycznych i rozważaniach prawnych:</span> </p> <p>Obie strony prowadzą działalność gospodarczą polegającą m.in. na serwisowaniu pojazdów szynowych.</p> <p>Powódka należy do grupy kapitałowej <span class="anon-block"> spółki (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">H.</span> (<span class="anon-block">(...)</span>), przy czym na terenie Polski jest jedynym podmiotem, który posiada autoryzację <span class="anon-block"> (...)</span> w zakresie działu transportu (dział o nazwie <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">T.</span>). Powódka jest również jedynym w Polsce podmiotem z <span class="anon-block"> grupy (...)</span> w zakresie specjalizacji <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">T.</span>, który uprawniony jest do wykorzystywania znaku towarowego słownego <span class="anon-block"> (...)</span> jako logotypu do oznaczania swojego przedsiębiorstwa, w tym usług świadczonych przez powódkę. Uprawniony ze znaku <span class="anon-block"> (...)</span> (poprzednio <span class="anon-block">V. A.</span>) zawarł z <span class="anon-block">(...)</span>.<span class="anon-block">(...)</span> umowę licencyjną, na mocy której <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> uprawniony jest do wykorzystywania logotypu <span class="anon-block"> (...)</span> w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a ponadto do udzielania w powyższym zakresie dalszych licencji.<span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> udzielił w powyższym zakresie dalszej licencji powódce. Zakres działalności powódki obejmuje dział transportu, a w szczególności: napędy w pojazdach użytkowych, w pojazdach szynowych, jak również napędy przemysłowe, morskie, turbiny wodne oraz serwis urządzeń <span class="anon-block"> (...)</span> w pojazdach użytkowych, szynowych i napędach przemysłowych.</p> <p>Pozwany prowadzi działalność gospodarczą pod firmą <span class="anon-block">(...)</span>. Zgodnie z informacją wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej znaczną część działalności gospodarczej pozwanego stanowi konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli. Pozwany prowadzi między innymi <span class="anon-block"> (...) serwis (...)</span> oraz serwis pojazdów szynowych.</p> <p>Na stronie internetowej www.<span class="anon-block">(...)</span>, pozwany oferował kompleksowe usługi w zakresie napraw zespołów napędowych pojazdów szynowych. Pozwany informował, że posiada hamownię do sprawdzania, testowania automatycznych skrzyń biegów <span class="anon-block"> (...)</span>, których naprawy dokonuje. Na stronie <span class="anon-block">(...)</span> w zakładce autoryzacje znajdowało się logo <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>W wezwaniu z dnia 7 marca 2011r. powódka wezwała pozwanego do niezwłocznego zaniechania rozpowszechniania nieprawdziwej informacji jakoby udzieliła mu jakiejkolwiek autoryzacji.</p> <p>Mimo wezwania pozwany posługiwał się logiem <span class="anon-block"> (...)</span>, przy czym w nieznacznie zmienionej postaci tj. dużą literę „I” zamieniono małą „i” oraz dodano obramowanie. Taki znak umieszczany był na ofertach kierowanych do potencjalnych klientów oraz na wizytówkach.</p> <p>W załączniku do oferty skierowanej do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block"> (...) Zakład (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">L.</span> w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego sektorowego prowadzonego w trybie przetargu nieograniczonego o wartości szacunkowej powyżej 387 000 Euro na wykonanie naprawy rewizyjnej podzespołów autobusu szynowego, pozwany jako podwykonawcę wskazał powódkę, tymczasem w ogóle nie kontaktował się z nią w tej sprawie. Pozwany wygrał ten przetarg i dokonał napraw z pominięciem powódki.</p> <p>W piśmie do powódki z dnia 05 listopada 2012 r. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">B.</span> wystosowała zapytanie, czy <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">P. M.</span> posiada wspieraną przez powódkę autoryzację oraz czy możliwe jest rozpoczęcie współpracy z pozwanym jako autoryzowanym serwisantem.</p> <p>Sąd I instancji wskazał, że powyższych ustaleń faktycznych dokonał na podstawie załączonych do akt dokumentów, zeznań świadków oraz zeznań słuchanego w charakterze strony powoda i częściowo pozwanego.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, że strony prowadzą konkurencyjną działalność polegającą na konserwacji i naprawie pojazdów szynowych, w tym w zakresie napraw zespołów napędowych pojazdów szynowych <span class="anon-block"> (...)</span>. Powód jest przy tym jedynym w Polsce autoryzowanym serwisantem urządzeń marki <span class="anon-block"> (...)</span> w zakresie specjalizacji koncernu <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">T.</span>. W ocenie Sądu I instancji choć pozwany nie informował wprost o tym, że posiada autoryzację <span class="anon-block"> (...)</span>, jednak wprowadzał klientów w błąd co do jakości i pochodzenia swych usług jak i sposobu ich wykonania i swoim zachowaniem wyczerpał znamiona art. 10 ust. 1 ustawy o nieuczciwej konkurencji. Nadto swoim zachowaniem pozwany wyczerpał też znamiona czynu określonego w art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji w zakresie reklamy. Sąd I instancji wskazał, że także zachowanie pozwanego, który w postępowaniu przetargowym umieścił powodową spółkę w wykazie swoich podwykonawców przewidzianych do realizacji zamówienia, jako spółkę która zgodnie z wymogiem zamówienia spełnia wymóg autoryzowanego przez producenta zakładu naprawczego, naruszyło dobre obyczaje i tym samym wprowadziło w błąd zamawiającego co do potencjalnego podwykonawcy pozwanego. Z tych względów Sąd Okręgowy uznał za zasadne żądanie powoda o zaniechanie naruszeń w świetle przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zaznaczył także Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie brak było przeszkód formalnych, aby dla oceny roszczenia powoda zastosować przepisy</p> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ()">ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej</a> i w konsekwencji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 286)">art. 286 ustawy prawo własności przemysłowej</a> nakazał pozwanemu zaniechać wykorzystywania znaku towarowego (logotypu), zawierającego wyrażenie <span class="anon-block"> (...)</span>, w szczególności na papierze firmowym i wizytówkach. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy oddalił powództwo podnosząc, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, by pozwany informował, że jest <span class="anon-block"> (...) serwisem (...)</span>.</p> <p>Sąd I instancji na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 286)">art. 286 ustawy prawo własności przemysłowej</a> uwzględnił powództwo w części dotyczącej nakazania pozwanemu zniszczenia wszystkich materiałów reklamowych, w których wykorzystał on znak towarowy - logotyp <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>O obowiązku opublikowania na koszt pozwanego stosownego oświadczenia Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 287 ust. 2 w zw. z art. 296 ust. 1 pr. własności przemysłowej uznając jednocześnie, że wystarczające będzie zobowiązanie pozwanego do jednokrotnego opublikowania oświadczenia w prasie branżowej i na stronie internetowej pozwanego, a w pozostałej części powództwo oddalił.</p> <p>Nadto Sąd Okręgowy nie uwzględnił powództwa w części dotyczącej żądania zapłaty podnosząc, że powód nie wskazał na żadne okoliczności uzasadniające to żądanie, zaś pozwany po wezwaniu do zaniechania naruszeń usunął ze swojej strony internetowej sporny logotyp. O kosztach postępowania Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a>.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację wniósł pozwany zaskarżając go w części uwzględniającej powództwo oraz rozstrzygającej o kosztach procesu. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1)  naruszenie przepisów art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 2 w zw. z art.3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w wyniku nieprawidłowego zastosowania wskazanych przepisów wskutek przyjęcia, że pozwany dopuścił się czynów nieuczciwej konkurencji;</p> <p>2)  naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 120;art. 286;art. 287;art. 287 ust. 2;art. 296;art. 296 ust. 1;art. 296 ust. 2)">art. 120, art.286, art. 287 ust. 2 oraz art. 296 ust. 1 i 2 ustawy prawo własności przemysłowej</a> poprzez ich zastosowanie w sprawie, mimo że powodowi nie przysługują prawa do słowno - graficznego znaku towarowego <span class="anon-block"> (...)</span>, a prawa takie przysługują <span class="anon-block"> (...)</span>;</p> <p>3)  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 kpc</a> poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, ewentualnie uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">B.</span> oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Powód w odpowiedzi na apelację pozwanego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacja pozwanego nie jest zasadna.</p> <p>Wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego bez przekroczenia granic określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art.233 § 1 kpc</a> i właściwie ustalił wszystkie istotne dla sprawy fakty, zaś ustalenia te Sąd Apelacyjny aprobuje i przyjmuje za własne bez potrzeby ponownego ich przytaczania.</p> <p>W tym kontekście należy wskazać, że do uznania zarzutu naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> za uzasadniony, mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, to jest regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów. Należałoby zatem wskazać konkretny dowód przeprowadzony w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podać, w czym upatruje się jego wadliwej oceny, czego jednak skarżący nie uczynił, a zatem zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.</p> <p>Chybione okazały się zarzuty skarżącego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19930470211" title="Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - Dz. U. z 1993 r. Nr 47, poz. 211 (art. 10;art. 10 ust. 1;art. 16;art. 16 ust. 1;art. 16 ust. 1 pkt. 2)">art. 10 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19930470211" title="Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - Dz. U. z 1993 r. Nr 47, poz. 211 (art. 3)">art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji</a> (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.; dalej: ustawa</p> <p>o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji). Strony niniejszego postępowania prowadzą działalność konkurencyjną, zaś czynem nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jest m.in. takie oznaczenie usług, które może wprowadzić klientów w błąd co do pochodzenia usług. W zakresie natomiast reklamy czynem nieuczciwej konkurencji jest reklama wprowadzająca w błąd i mogąca przez to wpłynął na decyzję o nabyciu towaru lub usługi (art. 16 ust. 1 pkt ustawy o zwalczeniu nieuczciwej konkurencji).</p> <p>Z przedstawioną sytuacją mamy niewątpliwie do czynienia w niniejszej sprawie, co słusznie zauważył Sąd I instancji, zaś skarżący skutecznie nie zakwestionował. Przyjmuje się, że dopuszczalne jest jedynie takie posługiwanie się znakiem innego przedsiębiorcy, które nie wprowadza w błąd co do powiązań handlowych, w tym pochodzenia usług od tego przedsiębiorcy. Tymczasem sposób w jaki pozwany posługiwał się spornym znakiem- wbrew twierdzeniom apelacji - sugerował powiązania handlowe między nim a powodem. Nadto zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, że gdyby - jak twierdzi pozwany - posługiwał się on spornym znakiem jedynie w celach informacyjnych, to nie dokonałby modyfikacji tego znaku po wezwaniu go przez powoda do zaprzestania naruszeń. Zauważyć także trzeba, że w identyczny sposób skarżący posługiwał się znakiem innego producenta, którego posiada autoryzację i w materiałach reklamowych umieszczał oba wskazane wyżej znaki określając prowadzoną przez siebie działalność jako Autoryzowaną Stację Obsługi. W okoliczności niniejszej sprawy wykorzystywanie przez pozwanego spornego znaku wprowadzało więc klientów w błąd, albowiem wywierało mylne przekonanie, że pozwany pozostaje w związkach handlowych z powodem. Nadto posługiwanie się spornym znakiem uznanej marki w materiałach reklamowych bez wątpienia mogło mieć wpływ na decyzję klientów o skorzystaniu z usług pozwanego, albowiem wskazywało na powiązania gospodarcze ze znaną firmą, a przez to m.in. na wysoką jakość usług. Przeciwne twierdzenia i zarzuty skarżącego nie zostały poparte przekonująca i logiczną argumentacją, a przez to nie były w stanie podważyć trafności zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Wbrew odmiennym wywodom skarżącego, dopuszczalne jest kumulatywne stosowanie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ()">ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. - Prawo własności przemysłowej</a> (tekst jednolity: Dz. U z 2013r., poz. 1410; dalej: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ()">prawo własności przemysłowej</a>) oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 1;art. 1 ust. 2)">art. 1 ust. 2 Prawa własności przemysłowej</a> przepisy tej ustawy nie uchybiają ochronie</p> <p>znaków towarowych przewidzianych w innych ustawach. Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich nr 89/104 z dnia 21 grudnia 1988 r., zmierzająca do zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do znaków towarowych, nie wykluczyła zastosowania do ochrony znaków towarowych innych przepisów prawa wewnętrznego państw członkowskich niż przepisy o znakach towarowych, np. przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (...) Przyjęcie odmiennego zapatrywania, wyłączającego możliwość kumulatywnego stosowania przepisów obu regulacji, jest następstwem niedostrzeżenia, że każda z omawianych regulacji ma inny przedmiot ochrony <em> <!-- -->(tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 października 2005r., III CK 160/05, OSNC 2006/7-8/132, Lex nr 172166).</em> </p> <p>Niemniej jednak rację ma skarżący podnosząc, że powód jako licencjobiorca nie jest uprawniony do występowania z roszczeniami, o których stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 296;art. 296 ust. 1)">art. 296 ust. 1 Prawa własności przemysłowej</a>. Licencjobiorca może występować z omawianymi roszczenia tylko wobec sublicencjobiorcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 296;art. 296 ust. 4)">art. 296 ust. 4 Prawa własności przemysłowej</a>), podczas gdy stron niniejszego postępowania nie łączyła umowa sublicencyjna. Dodatkowo licencjobiorca jest uprawniony do dochodzenia roszczeń z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 296;art. 296 ust. 1)">art. 296 ust. 1 Prawa własności przemysłowej</a>, jeżeli posiada licencję wyłączną wpisaną do rejestru (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 76;art. 76 ust. 6)">art. 76 ust. 6</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20010490508" title="Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 (art. 163;art. 163 ust. 1)">art. 163 ust. 1 Prawa własności przemysłowej</a>). Tymczasem jak wynika z umowy licencyjnej <em> <!-- -->(k.165-172)</em> powód posiada jedynie licencję niewyłączną. Powyższe uchybienie nie mogło mieć jednak wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego orzeczenia, ponieważ roszczenia powoda zasługiwały na uwzględnienie już w świetle przepisów ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, czego skarżący skutecznie nie zakwestionował polemizując jedynie ze słusznym stanowiskiem Sądu I instancji w tym względzie. Z tych przyczyn zarzuty apelacji nie mogły odnieść zamierzonego skutku, wobec czego Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 kpc</a> i w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 10;§ 10 ust. 1;§ 10 ust. 1 pkt. 18;§ 10 ust. 1 pkt. 12;§ 10 ust. 1;§ 10 ust. 1 pkt. 2;§ 5)">§ 10 ust. 1 pkt 18 i 12 ust. 1 pkt 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 490) obciążając nimi - zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania - pozwanego jako stronę przegrywającą postępowanie apelacyjne.</p> </div>