XXV C 1390/14

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> XXV C 1390/14</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 9 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie: </strong> </p> <p>Przewodniczący: SSO Anna Błażejczyk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. w Warszawie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko Skarbowi Państwa- Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o pozb. wykon. tyt.</p> <p>W przedmiocie skargi na orzeczenie referendarza sądowego z dnia 05 listopada 2014 roku</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong>:</p> <p>utrzymać w mocy postanowienie referendarza sadowego z dnia 05 listopada 2014 roku</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem Referendarz sądowy oddalił wniosek powódki o zwolnienie od kosztów sądowych – opłaty od pozwu i zaliczek na koszty sporządzenia opinii przez biegłych.</p> <p>W uzasadnieniu rozstrzygnięcia referendarz przywołała treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 103)">art. 103 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), zgodnie z którym Sąd może przyznać zwolnienie od kosztów sądowych osobie prawnej, jeżeli wykaże, że nie ma dostatecznych środków na ich uiszczenie.</p> <p>Referendarz podniosła, że zwolnienie od kosztów sądowych osoby prawnej obwarowane jest większymi rygorami niż zwolnienie osoby fizycznej i może mieć miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, zasługujących na szczególne uwzględnienie. Wydatki związane z pokryciem kosztów procesu muszą być traktowane co najmniej równorzędnie w stosunku do innych wydatków.</p> <p>Referendarz wskazała, że we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (k.218), podniesiono, że, powódka na skutek obciążenia jej karami umownymi, odmową zapłaty przez zamawiających wynagrodzenia, jest obowiązana dochodzić swoich roszczeń w postępowaniach sądowych; powódka musiała skorzystać z kredytu w wysokości 2 mln zł celem pokrycia bieżących wydatków związanych głównie z wynagrodzeniem pracowników; w 2012 r. powódka wykazała stratę w wysokości 250.122,07 zł, zaś w 2013 r. – 228.480,60 zł; wobec powódki prowadzone są postępowania egzekucyjne; na rachunkach spółki znajduje się kwota, która nie wystarczy na zapłatę nawet części wynagrodzenia na rzecz pracowników. Do wniosku załączono, m.in. rachunek zysków i strat (k.220), z którego wynika, że w 2013 r. przychody ze sprzedaży wyniosły 3.618.740,98 zł; zawiadomienia o wszczęciu egzekucji i zajęciu rachunku bankowego (k.231-238); wyciąg z rachunku bankowego (k.228), raport kasowy (k.230).</p> <p>Uzasadniała, że procesy sądowe są nieodłącznym elementem prowadzenia działalności gospodarczej, zwłaszcza w przypadku spółek kapitałowych, których podstawowym celem jest osiąganie zysku. Dlatego też, posiadanie środków finansowych, zapewniających dostęp do Sądu - ze względu na obowiązek poniesienia kosztów sądowych – jest istotnym składnikiem prowadzenia działalności gospodarczej. Każda osoba prawna powinna więc być przygotowana do ponoszenia kosztów prowadzenia postępowań sądowych, a zatem przedsiębiorca powinien uwzględnić je w swoich planach finansowych. Planowanie wydatków bez uwzględnienia środków na prowadzenie procesów sądowych oznacza preferencyjne traktowanie innych zobowiązań i powoduje naruszenie równowagi w traktowaniu powinności finansowych; tym samym nie może stanowić skutecznego argumentu przemawiającego za zwolnieniem od kosztów sądowych, stanowiących należności Skarbu Państwa (<em> <!-- -->por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 1992 r., I ACz 393/92, LEX nr 9145). </em> </p> <p>Na powyższe wniesiono w terminie skargę wnosząc o zwolnienie powódki od kosztów sądowych podnosząc, iż nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych. Wskazano, iż obecnie powódka ponosi jedynie straty, nie posiada środków na rachunkach bankowych, a wierzytelności zajęte są w sześciu postepowaniach egzekucyjnych, aktywa w postaci samochodów zostały objęte zastawem, z sprzęt komputerowy zajęty w postepowaniu egzekucyjnym.</p> <p>W ocenie Sądu brak jest podstaw do zwolnienia powódki od kosztów sądowych. Sąd w całości przyjmuje za własne ustalenia faktyczne oraz podziela rozważania prawne poczynione w ramach zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu referendarz sądowy dokonał trafnej oceny sytuacji majątkowej powódki, poddając wnikliwej analizie przedstawione w tym zakresie dokumenty. Treść skargi na orzeczenie referendarza sądowego stanowi jedynie polemikę z argumentacją zaprezentowaną w zaskarżonym orzeczeniu, które zostało wydane bez naruszenia przepisu art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</p> <p>Interpretacji przepisu art. 103 w/w ustawy kosztach sądowych w sprawach cywilnych wielokrotnie dokonywała judykatura wskazując na odmienność podmiotu domagającego się zwolnienia od kosztów sadowych i związane, z tym zasady przyznania ewentualnie takiego zwolnienia.</p> <p>W postanowieniu z dnia 6 września 2013 r. I ACz 612/13 Sąd Apelacyjny w <span class="anon-block">R.</span> wskazał, że do zastosowania normy art. 103 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie może skłaniać ani charakterystyka branży, w której działa osoba prawna, ani też obowiązek wywiązywania się ze zobowiązań związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.</p> <p>Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 maja 2013 r. V CZ 2/13 potwierdza wcześniejsze stanowisko wyrażone w postanowieniu z 18 lutego 2005 r. V CZ 8/05, iż koszty dochodzenia przed sądem roszczeń związanych z prowadzoną działalnością stanowią koszty, które strona musi uwzględniać w racjonalnym planowaniu swoich wydatków. Zwolnienie od opłaty sądowej ma mieć charakter wyjątkowy.</p> <p>Od przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą wymagane jest zatem uwzględnianie w racjonalnym planowaniu wydatków także kosztów z ewentualnymi kosztami sądowymi.</p> <p>Przy tak wysokich obrotach powódki kwota 17.286 zł nie powinna stanowić dla niej znacznego obciążenia przy prawidłowym planowaniu prowadzenia działalności gospodarczej.</p> <p>Należności Skarbu Państwa w zakresie kosztów sądowych nie ustępują pierwszeństwa innym zobowiązaniom strony.</p> <p>Rozmiar działalności gospodarczej prowadzonej przez powódkę w aspekcie koniecznej do uiszczenia opłaty nie daje podstaw do przyznania zwolnienia od niniejszej.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 398(23);art. 398(23) § 1)">art. 398^{<!-- -->23} § 1 k.p.c.</a> o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 24 października 2013 r.</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>