II Ka 279/14

<p>Sygn. akt II Ka 279/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Sieradzu II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Marcin Rudnik</p> <p>Sędziowie: SO Maria Stolarczyk (spraw.)</p> <p>SR (del.) Jacek Wojdyn</p> <p>Protokolant: sekr. sąd. Magdalena Majewska</p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Anny Duczmalewskiej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. D.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62;art. 62 ust. 1;art. 62 ust. 2)">art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> (Dz.U. Nr 179 z 2005 r. poz. 1845 z późn. zm.) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Okręgowego w Sieradzu</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu</p> <p>z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II K 279/14</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a>:</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną,</p> <p>2.  orzeka że koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.</p> <p>MS/MM</p> <p>Sygn. akt II Ka 279/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W skierowanym do Sądu Rejonowego w Sieradzu akcie oskarżenia zarzucono <span class="anon-block">S. D.</span> (z domu <span class="anon-block">K.</span>) to, że w okresie od 1 września 2003 roku do października 2004 r. w <span class="anon-block">S.</span>, <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">B.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętym zamiarze wbrew przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> (Dz. U. nr 179 z 2005 r. poz. 1845 z późń. zm.) posiadała znaczne ilości substancji psychotropowych w postaci 150 sztuk tabletek ekstazy i co najmniej 10 gram amfetaminy, które uprzednio nabyła od <span class="anon-block">J. J.</span>, w tym tabletki ekstazy w cenie 3,00 zł za sztukę a amfetaminę w cenie 20,00 zł za gram, to jest dokonanie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 62;art. 62 ust. 1;art. 62 ust. 2)">art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> (Dz. U. nr 179 z 2005 r. poz. 1845 z późn. zm.)</p> <p>Wyrokiem z dnia 16 września 20014 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu w sprawie II K 279/14 uniewinnił <span class="anon-block">S. D.</span>od dokonania zarzucanego jej czynu i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku w całości na niekorzyść oskarżonej <span class="anon-block">S. D.</span> wywiódł Prokurator Okręgowy w Sieradzu, który zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisów prawa procesowego określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dowolnym uznaniu, iż zeznania <span class="anon-block">J. J.</span>, z uwagi na łączące go z <span class="anon-block">S. D.</span> bliskie relacje i historie ich znajomości, są niewiarygodne w zakresie w jakim opisuje on, iż udzielał <span class="anon-block">S. D.</span> substancje psychotropowe w postaci 150 sztuk ekstazy i co najmniej 10 gramów amfetaminy, podczas gdy w rzeczywistości stanowisko procesowe wymienionego jest konsekwentne, niesprzeczne, wewnętrznie spójne i stanowiące pełnowartościowy materiał dowodowy wskazujący, iż oskarżona popełniła zarzucany jej czyn. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu nie zasługiwała na uwzględnienie, jako oczywiście bezzasadna.</p> <p>W pierwszej kolejności należało stwierdzić, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji nie wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów, poczynione zostały na podstawie prawidłowej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazała błędów natury faktycznej i logicznej, zgodna była ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, znajdując odzwierciedlenie w pisemnych motywach orzeczenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał jakie fakty uznał za ustalone, na czym oparł poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a następnie wyprowadził z dokonanych ustaleń prawidłowe wnioski w zakresie braku możliwości przypisania w sposób pewny i jednoznaczny sprawstwa oskarżonej <span class="anon-block">S. D.</span>, a zatem konieczności jej uniewinnienia od popełnienia zarzuconych jej czynów.</p> <p>W przedmiotowej sprawie nie stwierdzono uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, a tylko w takim wypadku, mając na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 434;art. 434 § 1)">art. 434 § 1 k.p.k.</a>, możliwe byłoby wydanie orzeczenia zgodnego z wnioskiem prokuratora.</p> <p>Odnosząc się do podniesionego w apelacji zarzutu dokonania przez Sąd a quo oceny zebranego materiału dowodowego w sposób całkowicie dowolny, niezgodny z zasadami logiki i oderwany od doświadczenia życiowego, a więc z naruszeniem zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, uznać należało, że miał on charakter głównie polemiczny w stosunku do prawidłowych i nie budzących wątpliwości ustaleń Sądu I instancji. Podkreślić przede wszystkim należy, że ustalenia faktyczne sądu wyrokującego pozostają pod ochroną zasady swobodnej oceny dowodów wówczas, gdy są poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy <em> <!-- -->(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>)</em> i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy <em> <!-- -->(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>)</em>, stanowią wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego <em> <!-- -->(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>)</em>, są wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku <em> <!-- -->(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r., sygn. akt V KKN 104/98, Lex nr 35095, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt V KK 349/13, Lex nr 1362630, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II AKa 160/13, Lex nr 1362982)</em>. Kierując się powyższymi zasadami, Sąd a quo dokonał oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonej <span class="anon-block">S. D.</span> oraz zeznań (i wyjaśnień) <span class="anon-block">J. J.</span> w odniesieniu do innych dowodów zgromadzonych w sprawie, swoje ustalenia poprzedził rzetelnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności, które miały znaczenie dla odpowiedzialności karnej oskarżonej oraz swobodną, a nie dowolną oceną przeprowadzonych i ujawnionych na rozprawie dowodów, a swój tok rozumowania zaprezentował w jasnym, szczegółowym i przekonującym uzasadnieniu. Skarżący przedstawił w apelacji odmienną ocenę materiału dowodowego, która jednak, w przeciwieństwie do dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, charakteryzuje się wybiórczością i brakiem obiektywizmu.</p> <p>Spośród zarzutów podniesionych przez skarżącego, na pierwszy plan wysuwa się zarzut dokonania przez Sąd a quo całkowicie dowolnej oceny zeznań <span class="anon-block">J. J.</span>, w szczególności zdyskredytowanie tychże zeznań z uwagi na łączące go z <span class="anon-block">S. D.</span> bliskie relacje i historie ich znajomości, podczas gdy wymieniony będąc wielokrotnie przesłuchiwanym w kilku sprawach (zarówno w charakterze świadka jak i oskarżonego) składał zeznania (wyjaśnienia) spójne i niezmienne, a wszelkie zaistniałe rozbieżności są wynikiem znacznego upływu czasu od chwili zdarzeń objętych aktem oskarżenia. Ponieważ postawione oskarżonemu zarzuty opierały się wyłącznie na zeznaniach (wyjaśnieniach) <span class="anon-block">J. J.</span>, wskazać przede wszystkim należy, że pomówienie, czyli obciążenie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo, jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami i może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki. Przyjmuje się, że pomówienie może być uznane za pełnowartościowy dowód tylko wówczas, gdy w kontekście określonych ustaleń nie jest sprzeczne z innymi dowodami, a przede wszystkim nie relacjonuje różnych wersji tego samego zdarzenia. Dowód taki powinien więc podlegać szczególnie wnikliwej i ostrożnej ocenie ze strony sądu, który powinien zbadać, czy pomówienie jest konsekwentne i stanowcze, czy jest zgodne z doświadczeniem życiowym i logiką wypadków, a ponadto, czy informacje uzyskane tą drogą:</p> <p>1) są przyznawane przez pomówionego;</p> <p>2) są, choćby w części, potwierdzone innymi dowodami;</p> <p>3) są spontaniczne;</p> <p>4) pochodzą od osoby bezstronnej bądź zainteresowanej obciążeniem pomówionego;</p> <p>5) są konsekwentne i zgodne co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania;</p> <p>6) pochodzą od osoby nieposzlakowanej czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego;</p> <p>7) pomawiający sam siebie obciąża, czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialności. <em> <!-- -->(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt II AKa 127/13, Lex nr 1335617, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1994 r., sygn. akt II KRN 8/94, Lex nr 22121, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1985 r., sygn. akt IV K 25/85, Lex nr 20094).</em> </p> <p>Sąd pierwszej instancji w sposób wnikliwy i szczegółowy przeanalizował kolejne wersje zdarzenia przedstawiane przez <span class="anon-block">J. J.</span> w ramach obecnego postępowania toczącego się z jego udziałem i wymienione przez Sąd meriti argumenty nie pozwalają na przypisanie oskarżonej sprawstwa. Przede wszystkim pomówienia <span class="anon-block">J. J.</span> nie zostały w żaden sposób zweryfikowane innymi dowodami pośrednimi lub bezpośrednimi, choć bez wątpienia, taka możliwość istniała. Co znamienne świadek <span class="anon-block">S. P.</span>, który, co wiadomo Sądowi Odwoławczemu z urzędu, dysponuję znakomitą pamięcią i w wielu sprawach był kluczowym świadkiem mającym wiedzę odnośnie udziału różnych osób zajmujących się dystrybucją środków odurzających w <span class="anon-block">S.</span> i okolicach, a który miał być świadkiem sprzedawania narkotyków oskarżonej, nie tylko tej wersji zdarzeń nie potwierdził, ale z całą stanowczością oświadczył, „że gdyby takie zdarzenie było to by je pamiętał bo pamięć ma dobrą”. Ponadto nie sposób nie zauważyć, iż wprawdzie oskarżony <span class="anon-block">J. J.</span> przed Sądem potwierdził i podtrzymał swoje wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego to jednak skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy składania wyjaśnień. Taka postawa świadka choć prawnie dopuszczalna to jednak skutecznie uniemożliwiła wyjaśnienie pewnych rozbieżności wynikających z różnych wersji zdarzeń prezentowanych przez świadka na różnych etapach postępowania na przykład dotyczących ustalenia czy przy jednej z transakcji był obecny <span class="anon-block">S. P.</span> czy też nie. Nie można również dokonywać oceny zeznania świadka pomijając fakt, że <span class="anon-block">J. J.</span> oraz <span class="anon-block">S. D.</span> łączyła więź natury emocjonalnej oraz że oskarżony już po rozstaniu z oskarżoną szukał z nią kontaktu przychodząc do sklepu w którym pracowała, przyjeżdżając do niej przed dom. Ważką informacją rzutującą niewątpliwie na ocenę informacji prezentowanych przez świadka jest fakt, iż z zawiadomienia <span class="anon-block">S. D.</span> toczyło się postępowanie w sprawie wypowiadania pod jej adresem gróźb karalnych przez <span class="anon-block">J. J.</span>, co bezspornie może dowodzić, że zeznania na których wsparte były tezy oskarżenia nie pochodziły od osoby bezstronnej lecz zainteresowanej konkretnym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Istotnym wydaje się również, że składając zeznania <span class="anon-block">J. J.</span> był osobą karaną, obeznaną z mechanizmami procesu karnego.</p> <p>Nie sposób zgodzić się także ze stanowiskiem oskarżyciela publicznego, że znaczny upływ czasu może być przyczyną rozbieżności w zeznaniach <span class="anon-block">J. J.</span>. Zarówno Sąd meriti, jak Sąd Odwoławczy uwzględniły powyższy fakt stwierdzając, że wielokrotne opowiadanie na temat tych samych zdarzeń powinno utrwalać w pamięci przebieg tych zdarzeń, a nie mieszać ich obraz. Wraz z upływem czasu zatarciu bowiem ulegają wprawdzie pewne fakty, jednakże najczęściej dotyczy to szczegółów z przebiegu zdarzenia, nie zaś istotnych jego elementów, a na takich właśnie oparte zostały zarzuty wobec oskarżonej <span class="anon-block">S. D.</span> i na ich okoliczność <span class="anon-block">J. J.</span> był wielokrotnie przesłuchiwany.</p> <p>Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż miarodajnym - i jak się zdaje, wystarczającym - kryterium dla oceny wiarygodności złożonych przez <span class="anon-block">J. J.</span> pomówień jest fakt, iż swoimi wyjaśnieniami obciążył on szereg osób, w tym siebie, doprowadzając do ujawnienia co najmniej kilkudziesięciu przestępstw. Oznaczałoby to, iż drugorzędnego znaczenia miałyby nabierać takie kwestie jak: charakter pojawiających się w pomówieniach nieścisłości, brak potwierdzenia pomówień w innych dowodach zgromadzonych w sprawie, a także ujawnione w toku postępowania i słusznie zaakcentowane przez Sąd a quo, cechy relacji łączącej oskarżoną i pomawiającego.</p> <p>Nietrafny okazał się podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Nie stanowi bowiem naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych. Do takiego naruszenia doszłoby tylko wtedy, gdyby Sąd pierwszej instancji wydając wyrok oparł się na materiale dowodowym, który w sprawie nie został ujawniony, bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego <em> <!-- -->(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt IV KK 82/13, Lex nr 1350322)</em>. Nie można zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Tymczasem w przedmiotowym postępowaniu Sąd <em> <!-- -->meriti</em> poddał analizie logicznej wszystkie zebrane dowody, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia przedstawiając, na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie. Wnioski ocenne Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>), zgodnie z dyrektywami prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2§2 k.p.k.</a>) i bezstronności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>), a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i jako takie nie wzbudzały wątpliwości Sądu Odwoławczego.</p> <p>Przystępując do rozpoznania każdej sprawy sąd orzekający mieć musi na uwadze, że o ile zgromadzone dowody w sposób niewątpliwy nie wykażą sprawstwa i winy oskarżonego - zapaść musi zgodnie z regułą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> orzeczenie ekskulpujące. Oczywistym jest przy tym, że ewentualne wątpliwości dla wymienionych wyżej kluczowych - z punktu widzenia przedmiotu procesu - zagadnień, aby wywołały wyrok uniewinniający, muszą mieć charakter nieusuwalnych. Zdaniem Sądu odwoławczego taka właśnie sytuacja zachodzi w tejże sprawie w odniesieniu do stawianego oskarżonej zarzutu. Zauważyć należy, że Sąd a quo podjął wszelkie czynności dowodowe, przesłuchał oskarżoną oraz wszystkich świadków, którzy mogli posiadać jakiekolwiek informacje cenne dla ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy, ocenił rzeczowy materiał dowodowy zgromadzony przez oskarżyciela publicznego, jednakże otrzymane treści nie pozwoliły na usunięcie wszystkich, istniejących w sprawie wątpliwości. Lektura uzasadnienia wyroku wskazuje, że dokonana przez Sąd orzekający ocena zgromadzonego materiału dowodowego jest oceną wszechstronną, a nie jednostronną i fragmentaryczną, jak wywodzi to skarżący. Została ona dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, jest zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów logicznych lub faktycznych. Stanowisko Sądu meriti oparte zostało na prawidłowych ustaleniach faktycznych, a wywód prawny jest zgodny z zasadami wykładni prawa oraz utrwalonym orzecznictwem odnoszącym się do dowodu z pomówienia. Jednocześnie, postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> zasadą obiektywizmu. Sąd pierwszej instancji zbadał i uwzględnił bowiem okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonej <span class="anon-block">S. D.</span>. Sam fakt, iż dokonana przez Sąd a quo ocena wyjaśnień i zeznań <span class="anon-block">J. J.</span> - w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym zabranym w sprawie - nie odpowiada ocenie skarżącego, nie jest wystarczający do skutecznego wysuwania zarzutu dokonania przez Sąd orzekający całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego.</p> <p>W pełni podzielając stanowisko Sądu a quo, obszernie i przekonująco uzasadnione, Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację Prokuratora Okręgowego w Sieradzu za oczywiście bezzasadną.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> obciążając nimi Skarb Państwa.</p> </div>