VI Ka 625/14

<p>Sygn. akt VI Ka 625/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy<br/>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Aleksandra Mazurek</p> <p>Sędziowie: SO Celina Czerwińska (spr.)</p> <p>SO Maciej Schulz</p> <p>protokolant - protokolant sądowy Paulina Goździk</p> <p>przy udziale prokuratora Ireny Lipińskiej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">S. B. (1)</span> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku</p> <p>z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II K 129/11</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną; kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>VI Ka 625/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">S. B. (1)</span> oskarżony został o to, że: w dniu 30 stycznia 2008 r. w <span class="anon-block">O.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem <span class="anon-block">(...)</span> Bank w kwocie 2191,35 zł poprzez wprowadzenie w błąd pracownika <span class="anon-block"> firmy PPHU (...) S.C.</span> co do zamiaru spłaty kredytu nr <span class="anon-block"> (...)</span>. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy w Otwocku wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 129/11 uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu zaś kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł prokurator.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447 § 1 kpk</a> zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 kpk</a> wyrokowi twemu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania i mający wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez uznanie, że brak jest dowodów , które w sposób bezsprzeczny i jednoznaczny dowodziłyby winy oskarżonego- mimo, iż w troku przeprowadzonego postępowania potwierdzono , że do wyłudzenia kredytu użyto dokumentów oskarżonego w postaci jego dowodu osobistego oraz karty rencisty ; zawarcie umowy nastąpiło w sklepie , w obecności uprawnionego pracownika ; a biegły z zakresu badania pisma ręcznego w sporządzonej opinii stwierdził istnienie podobieństwa pisma oskarżonego do pisma widniejącego na umowie w zakresie : tempa i rytmu kreślenia, cieniowania wstępujących i zstępujących linii graficznych, proporcjach wielkościowych i kątowych detali graficznych , konstrukcji znaków graficznych , ze szczególnym podobieństwem konstrukcji liter „a” i <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>W konkluzji prokurator na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a> wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Otwocku do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sąd Okręgowy zważył co następuje:</p> <p>Apelacja prokuratora jest oczywiście bezzasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Na wstępie podnieść należy, że Sąd Rejonowy rozpoznając sprawę niniejszą – wbrew zarzutowi zawartemu w wywiedzionej apelacji – nie dopuścił się obrazy przepisu postępowania , który wskazuje skarżący. Nie dopuścił się także innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia.</p> <p>Sąd Rejonowy w Otwocku prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie niniejszej dążąc do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Wbrew zarzutowi apelacji rozpoznając tą sprawę prawidłowo ocenił cały , należycie zebrany i ujawniony na rozprawie głównej materiał dowodowy i na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, że brak jest dowodów na to, że oskarżony <span class="anon-block">S. B. (1)</span> popełnił zarzucany mu czyn. Zebrany w sprawie materiał dowodowy poddał szczegółowej analizie zgodnej z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>.</p> <p>Podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych prokurator w istocie polemizuje z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji.</p> <p>Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił całość zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonał wszechstronnej analizy dowodów zarówno obciążających jak i przemawiających na korzyść oskarżonego zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kpk</a>. Pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone prawidłowo stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że dokumenty, którymi się posłużono w dniu 30 stycznia 2008 r. przy zawieraniu umowy należały do <span class="anon-block">S. B. (1)</span> tj. dowód osobisty i legitymacja emeryta rencisty. Sprzedawca <span class="anon-block">S. B. (2)</span> wykonał kserokopie tych dokumentów. Jednakże nie potrafi on wskazać, że osobą, która była obecna w jego firmie tj. <span class="anon-block"> PPHU (...)</span> to był oskarżony. To <span class="anon-block">S. B. (2)</span> jako osoba uprawniona zawierała umowę kredytu nr <span class="anon-block"> (...)</span> na nazwisko <span class="anon-block">S. B. (1)</span>. Jak zeznał na rozprawie teraz nie kojarzy oskarżonego jako klienta , nie pamięta czy wtedy kiedy była zawierana umowa miał jakieś wątpliwości dotyczące tego czy klient, który stawiał się w sklepie jest klientem ze zdjęcia/k- 79/.Ponadto świadek ten zeznał, że wówczas banki nie miały zbyt wielkich wymagań odnośnie klientów. Bez większego problemu otrzymywały kredyt osoby młode lub z niskimi zarobkami . Stwierdził, że w celu zawarcia umowy kredytu klient musiał przedłożyć jedynie dowód osobisty , a przypadku emeryta lub rencisty także legitymację emeryta lub rencisty. Weryfikacja danych należała do banku. Świadek wysyłał wniosek kredytowy drogą emailową , a po upływie krótkiego czasu - a w przypadku pokrzywdzonego <span class="anon-block"> banku (...)</span> nawet jedynie kilka minut – otrzymywał pozytywną bądź negatywną odpowiedź . W tym przypadku pozytywną jak wskazuje materiał dowodowy. Co wyglądu klienta to świadek – jak wynika z jego zeznań- potwierdzał wygląd klienta z wizerunkiem ze zdjęcia w dokumencie ale jak podkreślił wątpliwości są zawsze. Spowodowane jest to tym, że czasami zdjęcia są odległe czasowo . W tym wypadku dowód osobisty został wydany <span class="anon-block">S. B. (1)</span> dnia 27 grudnia 2001 r. a umowa była podpisywana w dniu 30 stycznia 2008 r. czyli ponad 7 lat od wydania tego dokumentu. Legitymacja emeryta – rencisty nie zawiera fotografii /k- 7 /.</p> <p>W tym przypadku nie była przeprowadzana weryfikacja przez Bank, z którym był zawierana umowa kredytu w dniu 30 stycznia 2008 r. Kredyt został udzielony mimo, że umowę miała zawierać osoba, która deklarowała dochody w kwocie 521,73 zł/ k- 3/ . Ponadto oskarżony jest żonaty/ k- 49 i 75/ a w umowie wpisane jest, że jest wdowcem/ k-3/.</p> <p>Natomiast oskarżony konsekwentnie zaprzeczał aby to on w dniu 30 stycznia 2008 r. zawierał umowę kredytową na zakup notebooka i akcesoriów do niego na kwotę 2191,35 zł. Przedstawił swoją sytuację życiową od 2000 r. kiedy to zaczął nadużywać alkoholu, przebywał w schronisku gdzie odnalazła go rodzina. Następnie zamieszkał z rodzicami, którzy zmarli . Po ich śmierci oskarżony mieszkał u różnych znajomych w tzw. „ melinach”. Wówczas utracił kontrolę nad swoim życiem . Nie pilnował dokumentów ponieważ nie były mu one do niczego potrzebne. Jak zasadnie ustalił Sąd Rejonowy wówczas ktoś/ osoba nieustalona/ mógł wziąć dokumenty oskarżonego i zawrzeć tą umowę kredytu na zakup sprzętu komputerowego. Takiej możliwości nie da się wykluczyć zwłaszcza w sytuacji gdy biegły z zakresu badania pisma ręcznego nie potrafił wydać stanowczej opinii, że to oskarżony podpisał przedmiotową umowę w dniu 30 stycznia 2008 r. Taką opinię biegły <span class="anon-block">G. W.</span> wydał już w toku postępowania przygotowawczego. Stwierdził w niej bowiem, że pewne podobieństwa/ wskazane także przez prokuratora w wywiedzionej apelacji/ w świetle ograniczonej wartości badawczej dowodowych zapisów upoważniają do stwierdzenia: nie można wykluczyć, że dowodowe realizacje rękopiśmienne zostały nakreślone przez <span class="anon-block">S. B. (1)</span>/ k- 39 – 44/. A więc stwierdził tylko, że nie można wykluczyć takiej możliwości. Jednakże aby w procesie karnym przypisać oskarżonemu sprawstwo co do zarzucanego mu czynu nie można opierać się na stwierdzeniu biegłego , że nie można takiej możliwości wykluczyć.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.</p> <p>Sąd Rejonowy podejmował inicjatywę dowodową przedmiocie usunięcia tych wątpliwości jednakże nie dało się ich usunąć. Sąd wezwał na rozprawę biegłego w celu wydania przez niego opinii uzupełniającej a następnie dopuścił dowód z opinii uzupełniającej tego biegłego/ k- 164- 166/. Biegły jednak nie był w stanie wydać kategorycznej opinii w kwestii czy podpisy na umowie z dnia 30 stycznia 2008 r. zostały złożone przez oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span> zarówno na rozprawie/ k- 165/ jak i po złożeniu wzorów pisma przez oskarżonego w obecności biegłego co stwierdził w piśmie z dnia 14 stycznia 2014 r. /k- 170/.</p> <p>Prokurator w czasie postępowania przed Sądem I instancji nie przejawiał żadnej inicjatywy w kwestii rozstrzygnięcia tych wątpliwości. Na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. prokurator pozostawił do uznania sądu konieczność powoływania uzupełniającej opinii w niniejszej sprawie , wobec treści poprzedniej opinii, z której wynikało, iż nie ma możliwości wydania bardziej kategorycznej opinii w sprawie/ k- 165/.</p> <p>Należy podkreślić, że zarzut niewłaściwego dokonania ustaleń faktycznych nie wykazujący sprzecznego z logicznym rozumowaniem czy też niezgodnego z rzeczywistością ustalenia przez sąd meriti faktów , to jedynie gołosłowna polemika z dokonanymi przez tenże sąd ocenami , która nie może prowadzić do skutecznego podważenia ich prawidłowości . Polemika ta nie może sprowadzać się wyłącznie do zanegowania oceny dokonanej przez sąd meriti i wyprowadzonych wniosków. Środek odwoławczy , aby być skutecznym , musi wykazać i udowodnić , że rozumowanie sądu jest pozbawione logiki i pozostaje w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym. Wywiedziona w tej sprawie przez prokuratora apelacja nie spełnia tych wymogów. Przeprowadzona kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie pozwoliła na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mającego wpływ na treść tego orzeczenia</p> <p>Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie II AKa 50/08 zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest trafny gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez sąd I instancji nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania , a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia . Zarzut ten nie może sprowadzać się tylko do zakwestionowania stanowiska sądu, ale powinien wskazywać nieprawidłowości rozumowania sądu. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu nie prowadzi do wniosku o popełnieniu błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych zasadnie uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">S. B. (1)</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.</p> </div>