I C 1271/14

<p>Sygn. akt I C 1271/14 upr.</p> <div> <h2>WYROK ZAOCZNY</h2> <p>W IMIENURZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</p> <p>Dnia 10 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Brzegu Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Marta Pisarska</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Krysiuk</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 roku w Brzegu</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">P. N. S. F. I. Z.</span>we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>powództwo oddala.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. N.</span> <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">F. I. Z.</span>wniósł o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block">A.</span>kwoty 2545,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu. Podniósł , iż nabył od pierwotnego wierzyciela <span class="anon-block">(...) Bank S.A.</span>(wierzytelność w stosunku do pozwanego, a wynikającą z umowy bankowej. Wskazał, iż na dochodzoną kwotę składa się należność główna w wysokości 1515,95 zł, skapitalizowane odsetki w wysokości 1029,74 zł.</p> <p>Pozwany nie wdał się w spór.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Powód w dniu 02.04.2014 r. zawarł z <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> we <span class="anon-block">W.</span> umowę o sprzedaży wierzytelności. Jedną z wierzytelności była wierzytelność w stosunku do pozwanego.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> </p> <p>Umowa o sprzedaży wierzytelności k. 9 – 13</p> <p>Powód sporządził wyciąg z ksiąg rachunkowych.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód;</strong> </p> <p>Wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 8</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339§ 2 k.p.c.</a> w przypadku, gdy pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wydaje wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Zgodnie z tym przepisem, sąd – jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości – zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Niezależnie od ustalenia podstawy faktycznej, sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy żądanie pozwu jest zasadne w świetle norm prawa materialnego. Negatywny wynik takiej analizy powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, ciężar udowodnienia faktów prawotwórczych, spoczywa na osobie, która wywodzi z nich skutki prawne. Ciężar dowodu zatem z reguły spoczywa na powodzie. Przedmiotowa zasada znajduje swoje odzwierciedlenie również w przepisach proceduralnych. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">Art. 3 k.p.c.</a> zobowiązuje strony do dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiania dowodów. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">Artykuł 232 k.p.c.</a> nakłada z kolei na strony obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.</p> <p>W ocenie Sądu, w niniejszym postępowaniu strona powodowa przede wszystkim nie wykazała, że na pozwanym w rzeczywiście ciąży zadłużenie wynikające z nieuregulowania zobowiązań finansowych wobec wierzyciela pierwotnego z tytułu umowy bankowej. Tymczasem, aby powód mógł skutecznie realizować przysługujące mu na podstawie przelewu uprawnienie, musi wykazać istnienie pierwotnej wierzytelności. W tym zakresie powód nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Co więcej nie przedłożył do akt sprawy nawet umowy bankowej, stanowiącej pierwotne źródło zobowiązania, choć w treści uzasadnienia pozwu wskazał jej numer. Nie przedłożył również żadnego dowodu wskazującego na aktualną wysokość ewentualnego zobowiązania pozwanego. Podkreślić zaś należy, że z treści § 7 umowy sprzedaży wierzytelności łączącej powoda z wierzycielem pierwotnym wynika, że ten ostatni posiada pełną dokumentację związaną z przelewanymi wierzytelnościami i na wniosek nabywcy (powoda) zobowiązał się do ich przekazania i udostępnienia nabywcy – zwłaszcza w celu ich dalszego dochodzenia.</p> <p>W dalszej kolejności należy przyjąć, że - nawet gdyby uznać, że dochodzona pozwem wierzytelność istnieje – powód nie udowodnił faktu jej przejęcia. Z przedstawionej umowy sprzedaży wierzytelności nie wynika, że właśnie przedmiotowa należność została zakupiona przez powoda. Dowodu w tym zakresie – w ocenie Sądu - nie stanowi wydruk nazwany „częściowym wykazem wierzytelności”. Zauważyć bowiem należy, że nie został on opatrzony podpisem. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a>, nie jest zatem dokumentem.</p> <p>Mając na uwadze powyższe – w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie powód nie wykazał ani rzeczywistego istnienia dochodzonej wierzytelności ani faktu jej nabycia od pierwotnego wierzyciela. Mając na uwadze treści powołanych wyżej zapisów umowy o sprzedaż wierzytelności - przy zachowaniu odpowiedniej staranności - powód mógł wejść w posiadanie zarówno dokumentów dowodzących istnienie i zakres wierzytelności pierwotnej jak i jej nabycia. Powołane zapisy umowne wprost odnoszą się do kwestii dowodowych w ewentualnych postępowaniach sądowych zmierzających do wyegzekwowania należności.</p> <p>Zaakcentować dodatkowo należy, że postępowanie cywilne – zwłaszcza w trybie procesowym – opiera się na zasadzie kontradyktoryjności. Jak wskazano w orzecznictwie rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 k.p.c.</a>), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a>) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>) (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r. sygn. I CKU 45/96).</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak na wstępie.</p> </div>