VIII Ga 292/14

<p>Sygnatura akt VIII Ga 292/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 13 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Anna Budzyńska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2014 roku w Szczecinie</p> <p>na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. G.</span> reprezentowanemu przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu – <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 maja 2014 roku, sygnatura akt V GC 184/13 upr</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  zasądza od powoda na rzecz <span class="anon-block">M. K.</span>, kuratora ustanowionego dla pozwanego nieznanego z miejsca pobytu kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>SSO Anna Budzyńska</p> <p>Sygn. akt VIII Ga 292/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 roku, sygnatura akt V GC 184/13 upr, po rozpoznaniu sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block">Z.</span> przeciwko <span class="anon-block">P. G.</span> o zapłatę kwoty 8.502,89 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 28 września 2011roku oraz kosztami procesu, Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim zasądził na rzecz powoda kwotę 6.694,39 zł wraz z odsetkami, oddalił powództwo w pozostałym zakresie tj. co do kwoty 1.808,50 zł, tytułem kosztów procesu zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.203,96 złotych.</p> <p>Powód, uzasadniając żądane roszczenie wskazał, iż zgłoszona w pozwie wierzytelność stanowi opłaty za korzystanie przez pozwanego z usług telekomunikacyjnych świadczonych przez <span class="anon-block"> (...) S.A</span> na podstawie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz karę umowną naliczoną przez poprzedniego wierzyciela w związku z niewykonaniem świadczenia niepieniężnego, nabyte od poprzedniego wierzyciela na podstawie umowy cesji wierzytelności.</p> <p>W sprawie zarządzeniem z dnia 2 lipca 2013r. Sąd Rejonowy w Gorzowie Wielkopolskim Wydział V Gospodarczy ustanowił dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego <span class="anon-block">P. G.</span> kuratora w osobie pracownika sądu <span class="anon-block">M. K.</span>. Działający w imieniu pozwanego kurator zarzucił, że powódka nie wykazała, iż pozwany zawarł umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz nie wykazała wysokości zobowiązań wynikających z niniejszej umowy. Wskazał także, iż powód nie wykazał, w jaki sposób doszło do obciążenia pozwanego karą umowną za niewykonanie zobowiązania niepieniężnego.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że poprzednik prawny powoda i pozwany zawarli w dniach 18 sierpnia 2005 roku, 21 lipca 2008 r. oraz w dniu 29 maja 2008 r. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, podlegające przepisom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041711800" title="Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ()">ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne</a> (Dz. U z 2004, Nr 171, poz. 1800). Poprzedni wierzyciel wystawił pozwanemu faktury VAT na łączną kwotę dochodzoną pozwem, w tym na kwotę 5000 zł wynikającej z <span class="anon-block">faktury (...)</span>, kwotę 101,09 zł wynikającej z <span class="anon-block">faktury (...)</span>, kwotę 527,20 zł wynikającej z <span class="anon-block">faktury (...)</span>, kwotę 769,66 zł wynikającej z <span class="anon-block">faktury (...)</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy stwierdził, że przedłożone dowody z dokumentów w postaci umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz faktur Vat, wbrew odmiennemu stanowisku strony pozwanej, prowadzą do wniosku, iż powódka wykazała zasadność swego roszczenia w zakresie żądania zasądzenia kwot: 101,09 zł, 527,20 zł, 769,66 zł oraz kwoty 4.000 zł z żądanej kwoty 5.000 zł. Co do pozostałej kwoty 1000 zł, z uwagi na fakt, że strona powodowa przedłożyła jedynie umowę z dnia 29 maja 2008r. o świadczenie usług telekomunikacyjnych, bez obowiązującego w dniu jej podpisania, regulaminu świadczenia usług Sąd uznał roszczenie za niezasadne. Brak było także – w ocenie Sądu - w odniesieniu do powyższej umowy, w przeciwieństwie do pozostałych przedłożonych przez stronę powodową, załącznika nr 1 z oświadczeniem pozwanego o zapoznaniu się i akceptacji regulaminu promocji oraz regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych. W konsekwencji roszczenie o zapłatę kwoty 1000 zł tytułem kary umownej naliczonej w oparciu o powyższą umowę wraz z naliczonymi odsetkami ustawowymi Sąd I instancji uznał za niewykazane.</p> <p>Orzeczenie o kosztach procesu sąd oparł o zasadę wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> </p> <p>W apelacji od tego wyroku w zakresie punktu II oddalającego powództwo co do kwoty 1808,50 zł powód wniósł o jego zmianę przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 1808,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi oraz zwrotu kosztów procesu za obie instancje. Zarzucił temu wyrokowi naruszenie prawa procesowego - przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez wyprowadzenie wniosków sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego poprzez uznanie, że</p> <p>- powód nie udowodnił zasadności roszczenia w zakresie kwoty 1000 zł tytułem kary umownej, wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 29 maja 2008 roku, podczas gdy zasadność kary umownej wynika wprost z treści umowy, którą powód przedłożył wraz z pismem procesowym z dnia 30 kwietnia 2014,</p> <p>- powód nie przedłożył załącznika nr 1 wraz z oświadczeniem pozwanego o zapoznaniu się i akceptacji regulaminu promocji oraz regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych, podczas gdy podpis pod umową wskazuje na okoliczność akceptacji postanowień umowy,</p> <p>- powód nie przedłożył regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych obowiązującego w dniu podpisania umowy z dnia 28 maja 2008 roku, podczas gdy powód do akt sprawy przedłożył regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych z dnia 17 stycznia 2005 r. a więc obowiązującego w dniu podpisania umowy.</p> <p>Kurator pozwanego wniósł o oddalenie apelacji i przyznanie od powoda wynagrodzenia za postępowanie apelacyjne.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>W niniejszym postępowaniu Sąd Okręgowy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. Apelujący nie złożył nowych wniosków dowodowych, nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodów z urzędu. W tej sytuacji, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> uzasadnienie wyroku sądu drugiej instancji powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>Zaskarżony wyrok został wydany po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych a następnie przyjęciu właściwej podstawy prawnej. Sad Rejonowy trafnie zakwalifikował podstawę umowną zobowiązania pozwanego w stosunku do powoda, wskazując regulujący te umowy przepis prawa materialnego.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów procesowych zawartych w apelacji należy stwierdzić, że wbrew zarzutom apelacji ustalenia faktyczne Sądu I instancji znajdują pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale procesowym. Ocena Sądu Rejonowego, iż powód nie wykazał – w świetle zebranego w sprawie materiału procesowego - zasadności roszczenia o zapłatę kwoty 1000 zł z tytułu kary umownej – jak wskazywał powód – za niedotrzymanie warunków promocji – została oparta na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i jako taka odpowiada dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Bezspornym pozostaje w sprawie, iż powód dochodził pozwem od pozwanego tytułem kar umownych łącznie kwoty 5000 zł, na którą składały się kary umowne naliczone na podstawie – jak sprecyzowano to w piśmie procesowym powoda z dnia 28 października 2013 roku (k. 78-79) i z dnia 30.04.2013 (k. 117-118) – czterech umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych: z dnia 21.07.2008 r.(kara umowna w kwocie 1500 zł), z dnia 18.08.2005 ( kara umowna w kwocie 1000 zł), z dnia 21.07.2008 ( kara umowna w kwocie 1500 zł) oraz umowy z dnia 29 maja 2008 r. zawartej na numer abonencki <span class="anon-block"> (...)</span> – kara umowna w wysokości 1000 zł.</p> <p>Powód nie wykazał jednak swoich twierdzeń, iż w dniu 29 maja 2008 roku strony zawarły umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych – do pisma procesowego z dnia 30.04.2014 roku powód dołączył bowiem zawartą w tym dniu „umowę sprzedaży aparatów w ramach Programu <span class="anon-block"> (...)</span> Aparatów dla przedsiębiorców – za grosze do wszystkich na 2 lata”. W treści tej umowy wskazano jedynie, że pozwany jest stroną umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych dla numerów wskazanych w tabeli A poniżej, gdzie wskazano numer <span class="anon-block"> (...)</span>. Umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych dotyczącej powyższego numeru powód jednak nie przedłożył (przedłożone wraz z pismem procesowym z dnia 28.10.2013 roku umowy dotyczyły innych numerów abonenckich: <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>).</p> <p>Dodać należy, że skarżący – nie przedłożył – na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji – wskazanego w treści umowy z dnia 29.05.2008 roku załącznika nr 1, stanowiącego integralną część umowy. Twierdzenia faktyczne powoda, powołane na uzasadnienie dochodzonego roszczenia w zakresie kwoty 1000 zł z tytułu kary umownej, powtórzone w apelacji - nie znajdują zatem potwierdzenia w przedstawionym sądowi materiale dowodowym.</p> <p>Nadto powód w żaden sposób nie wykazał, iż doszło do niewykonania przez pozwanego wskazanego zobowiązania niepieniężnego polegającego na utrzymaniu aktywnej karty SIM w sieci poprzedniego wierzyciela przez okres obowiązywania umowy, który – co należy podkreślić również nie został przez powoda – wskazany. Podkreślić należy, że skarżący twierdząc, iż poprzedni wierzyciel wobec niewykonania przez pozwanego wskazanego zobowiązania niepieniężnego, rozwiązał przedterminowo umowę stron i naliczył karę umowną – nie przedłożył w toku postępowania dowodu, który potwierdzałby powyższą okoliczność. Wobec zaprzeczenia przez pozwanego zasadności roszczenia powoda a także podniesienia, że powód nie wykazał, na jakiej podstawie doszło do obciążenia pozwanego karą umowną za niewykonanie zobowiązania niepieniężnego – prawidłowo Sąd Rejonowy uznał, iż powód nie wykazał zasadności swego roszczenia o zapłatę kary umownej w kwocie 1000 zł oraz odsetek od tej kwoty, wywodzonych z umowy z dnia 28.05.2008 r. Wysoce ogólne twierdzenia powoda w tym zakresie nie mogą być uznane za wystarczające.</p> <p>Mając na uwadze powyższe okoliczności należało uznać, że ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy nie naruszają reguł wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Z kolei zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> mógłby odnieść skutek gdyby Sąd Rejonowy niewłaściwie sformułował ciężar dowodu w niniejszej sprawie. Sąd Rejonowy trafnie przyjął w sprawie, że ciężar wykazania roszczenia spoczywał na powodzie, co dotyczyło także wykazania – wobec zaprzeczenia pozwanego – doręczenia pozwanemu i zaakceptowania przez niego załącznika nr 1 do umowy z dnia 29.05.2008 r.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, należało oddalić apelację jako bezzasadną, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> Wysokość przyznanego kuratorowi pozwanego wynagrodzenia wynikała z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385 § 3)">§ 3</a> mającego zastosowanie w sprawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820270197" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyznawania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sądowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów - Dz. U. z 1982 r. Nr 27, poz. 197 ()">Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 sierpnia 1982 r. w sprawie stawek, warunków przyzwania i wypłaty ryczałtu przysługującego sędziom i pracownikom sadowym za dokonanie oględzin oraz stawek należności kuratorów</a> ( Dz. U z 1982, Nr 27, poz. 197) - w związku z § 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.</p> </div>