II Ka 396/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 396/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 16 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Wiesław Oryl</em> </strong> </p> <p>Sędziowie SO <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Artur Bobiński</em> </strong> </p> <p>SO <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Magdalena Dąbrowska (spr.)</em> </strong> </p> <p>Protokolant <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Ewa Chrzczonowska</em> </strong> </p> <p>w obecności Prokuratora <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Andrzeja Ołdakowskiego</em> </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>z powodu apelacji Prokuratury Rejonowej w Wysokiem Mazowieckiem</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 09 września 2014r. w sprawie IIK 102/14</p> <p>orzeka:</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</p> <p>II.  zasądza ze Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">J. K.</span> 516, 60 (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) brutto z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonej;</p> <p>III.  koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa;</p> <p>Sygn. akt IIKa 396/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Prokuratura Rejonowa w Wysokiem Mazowieckiem oskarżyła <span class="anon-block">M. S.</span> o to że:</p> <p>w dniu 4 lutego 2013 roku w <span class="anon-block">W.</span> Mazowieckiem woj. <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. S.</span> doprowadziła do niekorzystnego rozporządzenia mieniem <span class="anon-block">M. M.</span> w kwocie 3000 zł poprzez złożenie podczas rozprawy sądowej oświadczenia o nieotrzymaniu odszkodowania w tytułu wypadku komunikacyjnego z dnia 3 lipca 2012 roku w <span class="anon-block">W.</span> Mazowieckiem i w ten sposób wprowadziła w błąd Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział Karny w <span class="anon-block">W.</span> Mazowieckiem w sprawie VII K 60/13, który zasądził w wyroku z dnia 2 kwietnia 2013 roku od <span class="anon-block">M. M.</span> na rzecz <span class="anon-block">M. S.</span> obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na jej rzecz kwoty 3000 zł podczas gdy <span class="anon-block"> firma (...) SA</span> w dniu 14 i 16 listopada 2012 roku wypłaciła jej odszkodowanie z powyższego tytułu w kwocie 6357,11 zł i 3,89 zł czym działała na szkodę <span class="anon-block">M. M.</span> w kwocie 3000 zł</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Ostrowi Mazowieckiej wyrokiem z 9 września 2014r. w sprawie IIK 102/14 orzekł :</p> <p>I.  uniewinnił oskarżoną <span class="anon-block">M. S.</span> od zarzutu popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>II.  koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa</p> <p>III.  zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">J. K.</span> tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu kwotę 504 złote i kwotę 115,92 złotych tytułem VAT.</p> <p>Apelację od wyroku wniosła Prokuratura Rejonowa w Wysokiem Mazowieckiem. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.</a> wyrokowi zarzuciła:</p> <p>1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że oskarżona <span class="anon-block">M. S.</span> nie dopuściła się popełnienia zarzucanego jej czynu co skutkowało jej uniewinnieniem, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa analiza całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności treści zeznań świadka <span class="anon-block">M. M.</span> oraz informacji od pośrednika ubezpieczeniowego <span class="anon-block"> firmy (...) SA</span> prowadzi do przekonania, iż oskarżona dysponowała wiedzą o tym, że środki z tytułu odszkodowania za wypadek otrzymała, czym wyczerpała znamiona zarzucanych jej aktem oskarżenia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 1)">art. 366 1 k.p.k.</a> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> polegająca na kształtowaniu przez Sąd I instancji przekonania o nie popełnieniu przez oskarżoną <span class="anon-block">M. S.</span> zarzucanego jej czynu na podstawie ujawnionych dowodów ocenianych dowolnie z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego nie uwzględniając całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia <span class="anon-block">M. S.</span> podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy pochodzący zarówno z osobowych jak i rzeczowych źródeł w szczególności zeznania świadka <span class="anon-block">M. M.</span> oraz informacji z <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">W.</span> za pośrednictwem <span class="anon-block"> firmy (...) SA</span> oceniane prawidłowo z uwzględnieniem dyrektyw wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> uzasadniają twierdzenie, iż oskarżona zachowaniem swoim popełniła czyn poprzez oświadczenie podczas rozprawy w dniu 4 lutego 2013 roku o tym, iż nie otrzymała odszkodowania za wypadek podczas gdy oprócz wypłaty na konto bankowe otrzymała pisemną informację o tym od w\ w firmy, co oznacza iż w istocie popełniał zarzucany jej czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 286;art. 286 § 1 k)">art. 286 § 1k</a>.k.</p> <p>W konkluzji Prokuratura wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu II Wydział Karny w Ostrowi Mazowieckiej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wniesiona przez Prokuraturę jest niezasadna w stopniu oczywistym, zaś podniesione w niej zarzuty nie stanowiły podstawy do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego wyroku.</p> <p>Na wstępie wskazać należy, na co zwracała uwagę oskarżona, iż w treści apelacji Prokurator zapewne omyłkowo, bądź jest to pozostałość po innej apelacji pisząc o oskarżonej, jej zachowaniach, operował słownictwem w rodzaju męskim. Nie budzi jednak wątpliwości fakt, iż apelacja dotyczy sprawy, w której oskarżoną jest <span class="anon-block">M. S.</span>. Podkreślić również należy, że uzasadnienie apelacji jest bardzo skąpe, odnosi się w głównej mierze do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych i w związku z tym trudniej odnieść się do zarzutów, które w sposób szczątkowy zostały uzasadnione.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego po analizie akt postępowania Sąd Rejonowy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego rozstrzygnął w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odnosząc się do całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w przeciwieństwie do treści wskazanych w uzasadnieniu apelacji.</p> <p>Ustosunkowując do zarzutów wyrażonych w apelacji Sąd Okręgowy uznał je wszystkie za chybione. Na początku należy odnieść się do zarzutów procesowych. Sad Odwoławczy nie stwierdził, aby doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> czy 366 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§ 1 k.p.k.</a> </p> <p>Zgodnie z utrwalonym w judykaturze poglądem, przekonanie Sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochroną zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wtedy, gdy spełnione są następujące warunki: ujawnienia całokształtu okoliczności sprawy w granicach respektujących zasadę prawdy obiektywnej, rozważenia wszystkich okoliczności zgodnie z zasadą określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> oraz wyczerpującego i logicznego – z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – uzasadnienia przekonania sądu, zgodnie z wymogami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a> </p> <p>Kontrola instancyjna wykazała, iż Sąd Rejonowy rozstrzygając w przedmiotowej sprawie spełnił wszystkie wyżej wskazane warunki. W związku z powyższym nie doszło do naruszenia żadnego z przepisów prawa procesowego.</p> <p>Zauważyć należy, że zarzuty natury procesowej, w szczególności obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, które trudno wydobyć ze skąpej w treści uzasadnienia apelacji sprowadzają się do kwestionowania oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd I instancji, a w szczególności wyjaśnień oskarżonej i zeznań świadka <span class="anon-block">M. M.</span> </p> <p>Podkreślić należy iż w przedmiotowej sprawie faktem niespornym jest złożenie przed Sądem oświadczenia przez <span class="anon-block">M. S.</span> oświadczenia, że nie otrzymała pieniędzy z odszkodowania. Taki zapis jest w protokole rozprawy, potwierdza jego treść zarówno oskarżona jak i świadek.</p> <p>Złożenie jednak takiego oświadczenia nie świadczy od razu o tym, że ktoś popełnił przestępstwo oszustwa. Przestępstwo, które można popełnić tylko z winy umyślnej z zamiarem kierunkowym. W działaniu takiej osoby nie możemy się domyślać jego świadomości, musi być ona wykazana konkretnym materiałem dowodowym, którego w tej sprawie nie ma.</p> <p>Sąd I instancji dokonał oceny zarówno wyjaśnień oskarżonej jak i zeznań pokrzywdzonego. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonej, w których podała ona, że takie oświadczenie złożyła, ale złożyła je według stanu swojej wiedzy, nie wiedziała bowiem w chwili składania oświadczenia, że pieniądze z <span class="anon-block"> Towarzystwa (...)</span> wpłynęły. Brak jest dowodów przeciwnych, brak jest potwierdzenia, że oskarżona otrzymała informacje z <span class="anon-block"> Firmy (...)</span> o wypłacie odszkodowania. Taka informacja została wysłana do oskarżonej listem zwykłym 21 listopada, jednak firma nie posiadała potwierdzenia odbioru przez oskarżoną tego listu. Nadto jak słusznie wskazuje Sąd a co skrzętnie pomija Prokurator wypłacenie odszkodowania i tak nie zaspakajało roszczeń <span class="anon-block">M. S.</span> , ponieważ z pisma <span class="anon-block"> (...) SA</span> z 24 stycznia 2013 roku wynika jasno, iż podjęli dalsze kroki załatwienia kwestii odszkodowawczych.</p> <p>Słusznie również Sąd nie dał wiary pokrzywdzonemu w tym zakresie, że mówił na rozprawie o tym, że <span class="anon-block">M. S.</span> odszkodowanie otrzymała, w protokole rozprawy takiego zapisu nie ma. Gdyby rzeczywiście tak było, to Sąd z cała pewnością zwróciłby się z urzędu o stosowne informacje. Zeznania zaś świadka <span class="anon-block">M. M.</span> nie mogą świadczyć o istnieniu świadomości po stronie oskarżonej, że pieniądze zostały jej wypłacone, świadek takimi informacjami porostu nie dysponuje.</p> <p>Treść apelacji to nic innego jak nieudolna polemika z ustaleniami Sądu I instancji.</p> <p>Za niezasadny Sąd Okręgowy uznał również zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>.</p> <p>Stwierdzić należy jednoznacznie, iż sąd nie pominął żadnego dowodu, ani żadnej okoliczności. Naruszenie tego przepisu w żaden sposób nie jest wyrażone w uzasadnieniu apelacji. A przypomnieć należy apelującemu kiedy dochodzi do naruszenia zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> W tym miejscu należy przytoczyć jedno z ostatnich orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 roku w sprawie IV KK 82/13.</p> <p>„Zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> może być zasadny w przypadku, gdyby sąd opierał się w sprawie na materiale dowodowym, który w sprawie nie został ujawniony bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego.” Nadto wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2013 roku w sprawie II AKa 64/13 „przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych.”</p> <p>W świetle powyższego zarzut z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> to tak naprawdę ponownie zarzut dotyczący oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, do czego Sąd Odwoławczy odniósł się wyżej.</p> <p>Mając powyższe na uwadze konsekwencją takiej oceny dowodów jest uznanie za niezasadny zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd dokonał w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Wszystko to w powiązaniu ze sobą w sposób jednoznaczny wskazuje, że oskarżona jest niewinna.</p> <p>Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.</p> </div>