VII Ka 845/14

<p>Sygn. akt VII Ka 845/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Małgorzata Tomkiewicz</p> <p>Protokolant st.sekr.sądowy Rafał Banaszewski</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego- asp. szt. Jacka Kępińskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. Ż.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z art. 124§1 kw i art. 119§1 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego</p> <p>z dnia 30 czerwca 2014r. sygn. akt IX W 1509/14</p> <p>zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Olsztynie do ponownego jej rozpoznania.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Rejonowy w Olsztynie</span> IX Wydział Karny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2014r. w sprawie IX W 1509/14</em> </strong> <em> <!-- --> przeciwko <span class="anon-block">A. Ż.</span> obwinionemu o to, że w dniu 23 grudnia 2013 r. o godz. 16.20 w <span class="anon-block">O.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> umyślnie dokonał uszkodzenia telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki L. (...)</span> poprzez rzucenie go na chodnik i rozdeptanie nogą oraz w tym samym miejscu i czasie dokonał przywłaszczenia tego telefonu o wartości 200 zł na szkodę <span class="anon-block">K. G.</span>.</em> </p> <p> <em> <!-- -->tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w. i art. 119 § 1 k.w.</em> </p> <p> <em> <!-- --> orzekł:</em> </p> <p> <em> <!-- -->I obwinionego <span class="anon-block">A. Ż.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 124 § 1 k.w. i art. 119 § 1 k.w. i za to z mocy art. 124 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. skazał go na karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) złotych.</em> </p> <p> <em> <!-- -->II zwolnił obwinionego od kosztów postępowania i opłaty.</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Od powyższego wyroku apelację złożył obwiniony</span> </em> </strong> <em> <!-- --> zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Skarżący zarzucił orzeczeniu:</em> </p> <p>1)  <em> <!-- -->uznanie pomówienia go o umyślne uszkodzenie telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki L. (...)</span> za prawdziwe. </em> </p> <p>2)  <em> <!-- -->uznanie przywłaszczenia przez obwinionego telefonu komórkowego <span class="anon-block">marki L. (...)</span> za prawdziwe. </em> </p> <p> <em> <!-- -->W oparciu o powyższą argumentację skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku.</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Apelacja obwinionego zasługuje na uwzględnienie w zakresie, w jakim wskazuje na konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania.</em> </p> <p> <em> <!-- --> Na wstępie stwierdzić należy, że poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia co do samego przebiegu zdarzenia z dnia 23 grudnia 2013r. zastrzeżeń nie nasuwają. Wątpliwości budzi jednakże kwestia własności telefonu komórkowego, którego zniszczenia i przywłaszczenia obwiniony <span class="anon-block">A. Ż.</span> miał się dopuścić. Z pisemnych motywów wyroku zdaje się wynikać teza, iż w ocenie Sądu Rejonowego, na skutek umowy cesji obwiniony utracił tytuł własności przedmiotowego aparatu. Czy teza ta jest słuszna trudno zweryfikować w postępowaniu odwoławczym, gdyż zagadnienie to nie było przedmiotem bliższych analiz Sądu Rejonowego i aspekt ten (mimo,że kluczowy dla sprawy) Sąd I-szej instancji skwitował zaledwie dwoma zdaniami, z których w zasadzie nic konkretnego nie wynika. Sąd ten stwierdził bowiem jedynie lakonicznie, że obwiniony w 2007r. na mocy cesji przeniósł swoją wierzytelność względem <span class="anon-block"> (...)</span> na K.<span class="anon-block">G.</span> zaś cesja jest to przeniesienie praw własności, a także praw do roszczeń (k.76). Czy w opisanym przypadku cesja rzeczywiście przeniosła <span class="underline"> <!-- --> własność aparatu</span> na Cesjonariusza tego Sąd Rejonowy jednoznacznie nie wskazał, zaś treść owej umowy cesji rodzi w tym zakresie pewne wątpliwości. Z treści formularza umowy (k.81) wynika bowiem, że na skutek cesji Cedent dokonuje na rzecz Cesjonariusza cesji wszelkich praw i obowiązków wynikających z Umowy o Świadczenie Usług Telekomunikacyjnych, a Cesjonariusz je przejmuje, w tym m.in. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> prawa <span class="underline"> <!-- --> do korzystania</span> </em> </strong> <em> <!-- --> z karty SIM i </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> telefonu</em> </strong> <em> <!-- --> . Skoro wskazana umowa w odniesieniu do telefonu expressis verbis mówi jedynie o prawie do korzystania, to kwestię własności aparatu należałoby wyjaśnić bardziej szczegółowo, niż uczynił to Sąd Rejonowy. Wyjaśnienie to jest dodatkowo o tyle konieczne, że z dołączonego do apelacji oświadczenia <span class="anon-block">Ł. M.</span> - konsultanta ds.Sprzedaży wynika, że „cesja umowy (…)nigdy nie obejmuje sprzętu (telefonu komórkowego)” (k.82). Na marginesie przy tym odnotować należy, że w świetle przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">art.509 k.c.</a>) p rzelew wierzytelności (cesja) jest umową, na podstawie której dotychczasowy wierzyciel (cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (cesjonariusza) (zob. W. Czachórski, Zobowiązania , 2007, s. 394; M. Pazdan, Przelew wierzytelności na zabezpieczenie , KPP 2002, z. 1, s. 127; na temat podmiotów, przedmiotu i treści stosunku zobowiązaniowego zob. uwagi zawarte w komentarzu do art. 353). <span class="underline"> <!-- --> Przedmiotem cesji mogą być przede wszystkim wierzytelności, rozumiane jako prawa podmiotowe przysługujące wierzycielowi do żądania od dłużnika spełnienia świadczenia (w tym zarówno całe wierzytelności, jak i ich części);</span> zob. E. Łętowska (w:) System prawa cywilnego , t. III, cz. 1, s. 903; K. Zagrobelny (w:) E. Gniewek, P. Machnikowski, Komentarz , 2013, s. 956–957; B. Łubkowski (w:) Komentarz , t. II, 1972, s. 1221; I. Heropolitańska, Zabezpieczenie wierzytelności banku , Warszawa 1997, s. 203, a także wyrok SN z dnia 11 grudnia 2009 r. (V CSK 184/09, LEX nr 553748).</em> </p> <p> <em> <!-- -->Niezależnie od uwag powyższych, w świetle argumentów podnoszonych przez obwinionego należałoby rozważyć również kwestię dotyczącą stanu jego świadomości w odniesieniu do własności spornego telefonu albowiem, co oczywiste, wykroczenie przywłaszczenia mienia może być popełnione jedynie z winy umyślnej, z zamiarem bezpośrednim kierunkowym i tylko w odniesieniu do mienia cudzego.</em> </p> <p> <em> <!-- --> Mając zatem powyższe na uwadze, zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę tę przekazać Sądowi Rejonowemu w Olsztynie do ponownego jej rozpoznania ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437§1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 1)">art.109§1 kpw</a>).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I-szej instancji winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w całości, z uwzględnieniem uwag powyższych.</em> </p> </div>