VII Ka 634/14

<p>Sygn. akt VII Ka 634/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 17 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski</p> <p>Protokolant st. sekr. sądowy Marta Borowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z art. 96§3 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Węgorzewie z dnia 15 maja 2014r. sygn. akt V W 34/14</p> <p>zaskarżony wyrok uchyla i sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Giżycku V Zamiejscowemu Wydziałowi Karnemu z siedzibą w Węgorzewie przekazuje.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VII Ka 634/14</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> został obwiniony o to, że w okresie od 27 lutego do 29 kwietnia 2013 r. w <span class="anon-block">S.</span> będąc właścicielem zestawu pojazdów z naczepą o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie wskazał Straży Miejskiej w <span class="anon-block">S.</span> osoby, której w dniu 12 października 2012 r. około godziny 11.51 powierzył wymieniony zestaw pojazdów do kierowania</p> <p>tj. o wykroczenie z art.96§3 kw</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie wyrokiem z dnia 15 maja 2014r. w sprawie sygn. akt V W 34/14</strong> </p> <p>obwinionego <span class="anon-block">M. K.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art.96§3 kw wymierzył mu karę 300 ( trzysta ) zł grzywny.</p> <p>Powyższy wyrok w całości zaskarżył obwiniony i zarzucił mu błąd polegający na uznaniu go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu oraz przeprowadzenie rozprawy podczas jego nieobecności.</p> <p>Wskazując na powyższe jak się wydaje wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje: </strong> </p> <p>Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie podnieść należy, że apelacja jest o tyle zasadna o ile z jej treści wynika potrzeba uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nie wydaje się bowiem bezzasadne stanowisko apelującego co do tego, że mógł on nie być prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 15 maja 2014 r.</p> <p>Jak bowiem wynika z treści protokołu jak na 28 akt M. <span class="anon-block">K.</span> uznano za zawiadomionego o terminie prawidłowo. Tymczasem analiza zapisów jaka na k.27 wskazuje, że faktycznie dokonano jedynie jednego awizowania i o powyższym świadczy zapis „Nie zastano data 2014-04-24”. Wprawdzie na kopercie jest także adnotacja „awizowano powtórnie dnia 2014-05-05”, to jednakże<strong> <!-- --> brak jest na niej takiej adnotacji, która wskazywałaby na faktyczną ponowną próbę doręczenia korespondencji oraz pozostawienie drugiego awizo w miejscu zamieszkania obwinionego w dniu 5 maja 2014 r.</strong> </p> <p>W tym miejscu odwołać się także należy do postanowienia Sadu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2014 r. w sprawie II AKz 566/10 zgodnie, z którym „ dla skuteczności zastępczego doręczenia pisma na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 139;art. 139 § 1)">art. 139 § 1 k.p.k.</a>, ustawa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 133;art. 133 § 2)">art. 133 § 2 k.p.k.</a> wymaga <strong> <!-- -->powtórzenia czynności zawiadomienia </strong>o pozostawieniu pisma do odbioru przez adresata poza miejscem jego zamieszkania, jeżeli mimo upływu 7 dni od pierwszego zawiadomienia pisma nie odebrał. Sama pieczęć na zwrotnym potwierdzeniu z czynności doręczenia pisma: "awizowano powtórnie" nie jest wystarczającym dowodem wykonania powtórnej czynności zawiadomienia o pozostawieniu pisma do odebrania, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 133;art. 133 § 2;art. 133 § 2 zd. 2)">art. 133 § 2 zdanie drugie k.p.k</a>”.</p> <p>Wobec powyższego uznać należy, że <span class="anon-block">M. K.</span> nie był prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 15 maja 2014 r. albowiem wskazane okoliczności zdają się wskazywać na to, że nie doszło do<span class="underline"> <!-- --> powtórzenia</span> czynności zawiadomienia o pozostawieniu pisma do odbioru. Wzmocnieniem powyższego stanowiska zdają się być także wnioski płynące z analizy zapisów na odcisku pieczątki w prawym dolnym rogu koperty- k.27, zwłaszcza w zakresie porównania treści dotyczących „awizowania powtórnego…” i „nie podjęcia w terminie…” z zapisami „nie zastano data 2014-04-24”.</p> <p>Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art.437§2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art.438pkt. 3 kpk</a>.</p> <p>Przy ponownym rozpoznaniu postępowanie winno być przeprowadzone z uwzględnieniem poczynionych uwag. Zauważyć przy tym należy, że z uwagi na przyczynę uchylenia wyroku przedwczesne byłoby ustosunkowywanie się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Tym samym w toku kolejnego rozpoznania Sąd I instancji winien stosunkować się także do podnoszonej przez obwinionego kwestii, co do przypisanego mu zachowania.</p> <p>Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie P 27/13 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 96;art. 96 § 3)">art.96§3</a> kw jest zgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> i nie jest niezgodny z aart.42<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (ust. 1)">ust.1 Konstytucji</a> a ponadto w orzeczeniu tym zawarto także uwagi co do kwestii związanej z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 183)">art.183 kpk</a>. Wreszcie w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014r., sygn. akt KZP 16/14 stwierdzono, że straży gminnej (miejskiej) przysługują uprawnienia oskarżyciela publicznego w sprawach o wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> k.w. na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 17;art. 17 § 3)">art. 17 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia</a> (Dz. U. z 2013 r., poz. 395 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 225, poz. 1466).</p> </div>