I C 1824/14

<p>Sygn. akt I C 1824/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 18 grudnia 2014 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny</strong> </p> <p>w składzie następującym :</p> <p>Przewodniczący: SSR Anatol Ławrynowicz</p> <p>Protokolant: Monika Kosobko - Derehajło</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 roku w Bielsku Podlaskim</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">S. G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. S. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I Zasądza od <span class="anon-block">M. S. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block">S. G.</span> 4000 złotych (cztery tysiące ) z ustawowymi odsetkami w wysokości 13 % w stosunku rocznym od dnia 15 października 2014 roku do dnia zapłaty.</p> <p>II Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 200 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i 617 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>III Wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.</p> <p>I C 1824/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">S. G.</span> wnosił o zasądzenie od <span class="anon-block">M. S. (1)</span> 4000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty oraz wnosił o obciążenie go kosztami procesu. Z uzasadnienia pozwu wynikało iż wywodzi on swoje roszczenia w faktu nierespektowania przez pozwanego warunków ugody zawartej dnia 4 czerwca 2014 roku, w której powód zobowiązał się do naprawy w czasie określonym samochodu stanowiącego własność powoda.</p> <p> <span class="anon-block">M. S. (1)</span> w odpowiedzi na pozew uznał pozew w całości i wnosił o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, przyznał iż nie respektował w pełni warunków zawartej ugody albowiem nie naprawił auta i potwierdził istnienie uszczerbku majątkowego po stronie powoda związanego z utratą wartości auta uszkodzonego na skutek deliktu i nie naprawionego.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił i zważył co następuje:</p> <p>Bezsporne jest że powód zlecił w kwietniu 2013 roku dla pozwanego prowadzącego działalność gospodarcza pod <span class="anon-block">firma (...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span>naprawę samochodu marki <span class="anon-block">B.</span>o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Okazało się że pod koniec maja 2013 roku, że samochód powierzony pozwanemu do naprawy uległ wypadkowi pod koniec maja 2013 roku we wsi <span class="anon-block">M.</span>na skutek użycia ( bez związku ze zleconą naprawą <span class="anon-block">M. S. (1)</span>) przez pracownika zatrudnionego w firmie pozwanego. <span class="anon-block">(...)</span>znacząco uszkodzone w wyniku wypadku i niezdatne do dalszej jazdy zostało odholowane na parking strzeżony. Poszkodowany wniósł pozew żądając odszkodowania w kwocie 6000 złotych obejmującego koszty holowania, opłaty parkingowe oraz pokrycia kosztów naprawy auta ( sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>). Dnia 4 czerwca 2014 roku strony zawarły ugodę ( k 37 akt <span class="anon-block">(...)</span>) na mocy której w celu polubownego załatwienia sporu pozwany zobowiązał się, że dokona naprawy samochodu w terminie do 27 czerwca 2014 roku i przywróci go do stanu sprzed wypadku , pokryje we własnym zakresie koszty części zamiennych i robocizny. Powód ze swej strony cofnie pozew, strony wzajemnie znoszą koszty procesu i koszty zastępstwa procesowego.</p> <p>Warunki ugody nie zostały dotrzymane przez pozwanego, auto w uzgodnionym terminie nie zostało przywrócone do stanu sprzed wypadku, nie nadaje się do eksploatacji. Pozwany miast naprawy oferował powodowi zapłatę sumy pieniężnej stanowiącej w jego ocenie różnice między wartością pojazdu sprzed i po wypadku. Ostatecznie pozwany wydał powodowi auta uszkodzone i nie naprawione, zaś <span class="anon-block">S. G.</span> od ugody odstąpił żądając naprawienie szkody.</p> <p>Powyższe ustalenia faktyczne znajdują potwierdzenie w dokumentach k 7-30( ugoda z dnia 4 czerwca 2014 roku, wezwanie do wykonania zobowiązania, oświadczenie o odstąpieniu od ugody, opinia techniczna opracowania na zlecenie powoda przez <span class="anon-block">T. L.</span>, faktury VAT wystawione za usługi transportowe, za opłaty parkingowe), k 36 ( pismo pozwanego do powoda z dnia 26 sierpnia 2014 roku), w aktach sprawy <span class="anon-block">(...)</span>Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">B.</span>, w zeznaniach świadków <span class="anon-block">T. L.</span>, <span class="anon-block">M. S. (2)</span>i <span class="anon-block">J. A.</span>( k 53-54), a także w przyznaniu istotnych okoliczności faktycznych przez powoda i pozwanego dotyczących okoliczności powstania szkody, zawarcia ugody i nierespektowania jej warunków przez pozwanego oraz potwierdzenia uszczerbku majątkowego w samochodzie stanowiącym własność <span class="anon-block">S. G.</span>powoda i pozwanego ( k 52-53).</p> <p>Z relacji świadka <span class="anon-block">T. L.</span> wynika iż istnieje rozbieżność pomiędzy wartością pojazdu powoda sprzed szkody w stosunku do jego wartości aktualnej, że naprawa pojazdu pochłonie znaczące wydatki i że ,, przy takich kosztach co wyliczone” naprawa będzie nieopłacalna. Zeznania świadka w pełni korespondują z treścią opracowanej przez niego na zlecenie powoda opinia techniczna. Dokument o charakterze prywatnym ( k 13-30) wskazuje na zakres uszkodzeń i koniecznych napraw. Pojazd w stanie w jakim został poddany oględzinom był uszkodzony i niekompletny. Koszt naprawy przy użyciu oryginalnych części wynosi 26.613,87 złotych brutto przekracza jego wartość rynkową.</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">J. A.</span> nic istotnego do sprawy nie wniosły. Relacja <span class="anon-block">T. S.</span> w znacznej części dotyczą uszkodzeń pojazdu powstałych do momentu zlecenia jego naprawy w kwietniu 2013 roku do czasu jego uszkodzenia w wyniku kolizji przez pracownika firmy pozwanego. Wskazują na wcześniejsze mechaniczne naprawy samochodu. Okoliczności i zakres naprawy do jakiej zobowiązał się pozwany w warunkach ugody zawartej 4 czerwca 2014 roku w zeznaniach świadka są opisane lakonicznie i w istocie można jedynie wnosić iż auta nie zostało do dnia dzisiejszego naprawione i przez to ma niższą wartość aniżeli wedle stanu przed wypadkiem. Nie znalazła potwierdzenia w relacji świadka lansowana przez <span class="anon-block">M. S. (1)</span> teza że powód w jakikolwiek destrukcyjny sposób wpływał na realizację przez niego warunków ugody.</p> <p>Pozwany jak sam przyznał ,, prowadzi warsztat samochodowy od 6 lat, ma bardzo dobre rozeznanie na rynku samochodowym” ( k 54). W tym kontekście jego ocena uszczerbku majątkowego mając na uwadze wyniki dotychczasowego postępowania dowodowego jest w pełni wiarygodna. Strony przyznały iż postępowania przed Sądem Rejonowym w <span class="anon-block">B.</span>w sprawie sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>potwierdziło iż <span class="anon-block">K. Ś.</span>– zatrudniony w firmie pozwanego – uszkodził auto w wyniku zdarzenia drogowego.</p> <p>Na podstawie przyznania stron ( k 35) należy wnosić iż rozważały one, w tym także po upływie terminu naprawy pojazdu określonego ugodą refundacje powstałej szkody do wysokości ,, kilku tysięcy złotych” jako różnicy wartości samochody przed i po szkodzie. Ostatecznie stanowisko wyrażone w pozwie odnośnie wysokości szkody i w odpowiedzi na pozew sa zbieżne do kwoty stanowiącej wartość przedmiotu sporu tj. 4000 złotych z zastrzeżeniem iż zdaniem pozwanego kompensuje powstałą szkodę w całości, zaś w ocenie powoda wartość ta musi być zweryfikowana.</p> <p>Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjności materialnej pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne, a w konsekwencji godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego żądanie pozwu (wyrok SN z dnia 14 września 1983 r., III CRN 188/83, OSNC 1984, nr 4, poz. 60). Jest to stanowcze, bezwarunkowe oświadczenie woli i wiedzy pozwanego ( wyrok SN z dnia 1 czerwca 1973 r., II CR 167/73, OSNC 1974, nr 5, poz. 94). Pozwany w danym wypadku nie przeczy podstawie faktycznej żądania.</p> <p>Sąd jest związany uznaniem. Obowiązany jest jednak dokonać oceny, czy czynność ta nie jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Ocena, czy zachodzi niedopuszczalność uznania powództwa, powinna nastąpić w zasadzie wyłącznie w świetle materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Wskutek uznania przewodniczący zamyka rozprawę (art. 224 § 1) i wydaje tzw. wyrok z uznania, uwzględniający powództwo w zakresie objętym uznaniem i zaopatruje go z urzędu rygorem natychmiastowej wykonalności (art. 333 § 1 pkt 2), o ile wyrok jest zdatny do wykonania w trybie egzekucji.</p> <p>Odnosząc powyższe cytowane głosy komentatorów prawa i orzecznictwa do realiów niniejszej sprawy uznanie pozwu przez <span class="anon-block">M. S. (1)</span> nie nasuwa obiekcji by było sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego bądź zmierzało do obejścia prawa. W okolicznościach sprawy powód miał prawo odstąpić od ugody ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 917)">art 917 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 493;art. 493 § 1)">art 493 § 1 kc</a>) i żądać naprawienia powstałej szkody ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art 363 § 1 kc</a>).</p> <p>Jak wyżej wspomniano uznanie pozwu stanowi przyznanie przytoczonych przez powoda okoliczności faktycznych dotyczących w szczególności niewykonanie zobowiązania jakie wziął na siebie pozwany podpisując ugodę naprawienia szkody do wysokości, która w świetle zgodnych oświadczeń stron nie budzi wątpliwości. W tej sytuacji wnioski powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i szacowania pojazdów samochodowych sąd oddalił jako że ma datę zamknięcia rozprawy ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316;art. 316 § 1)">art 316 § 1 kpc</a>) fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art 227 kpc</a>) wynikają wprost z przyznania stron, które nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i ma walor dowodu ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art 229 kpc</a>).</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 kpc</a> i § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu sąd orzekł o kosztach procesu wedle zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Wbrez sugestiom pozwanego swoja postawa niewątpliwie wywołał on stan konieczności wszczynania postępowania sądowego w celu dochodzenia słusznych roszczeń.</p> <p>Sędzia.</p> </div>