VIII Ga 384/14

<p>Sygnatura akt VIII Ga 384/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Agnieszka Woźniak</p> <p>Sędziowie: SO Piotr Sałamaj (spr.)</p> <p>SR del. Jarosław Łazarski</p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Stachowiak</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 roku w Szczecinie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością</span> </p> <p>w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum</p> <p>w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 roku, sygnatura akt X GC 1110/13</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł (jednego tysiąca dwustu złotych) tytułem kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>SSO Piotr Sałamaj SSO Agnieszka Woźniak SSR del. Jarosław Łazarski</p> <p>Sygn. akt. VIII Ga 384/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">P.</span> w dniu 28.02.2013 r. wniosła pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko <span class="anon-block"> (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> o zapłatę kwoty 25.834,36 zł z ustawowymi odsetkami oraz z kosztami postępowania. W uzasadnianiu powódka wskazała, że strony zawarły umowę na usługi ochrony mienia. W związku z wykonaniem usług powódka wystawiła pozwanej faktury VAT objęte pozwem, z których pozwany częściowo uregulował <span class="anon-block">fakturę VAT nr (...)</span>, tj. kwotę 2.961,42 zł. Na skutek zwłoki w płatnościach powódka 1.02.2013 r. wypowiedziała pozwanemu umowę z trzydniowym wypowiedzeniem. Pomimo kierowanych wezwań do zapłaty pozwany nie uregulował należności.</p> <p>W dniu 16 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając roszczenie powódki w całości.</p> <p>W sprzeciwie pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 7.01.2013 r. pozwana poinformowała powódkę o zdarzeniu kradzieży, które miało miejsce na terenie objętym ochrona powódki. Powód poinformował pozwaną, że w wyniku przeprowadzonej wizji lokalnej ustalił, że do kradzieży doszło poza obiektem chronionym, w związku z tym nie ponosi odpowiedzialności za to zdarzenie. Pozwana zakwestionowała stanowisko wyrażone przez powódkę wzywając do usunięcia szkody związanej z nienależytym wykonaniem powierzonych jej obowiązków. Pismem z 1.02.2013 r. pozwana odstąpiła od zawartej z powodem umowy, a następnie poinformowała powódkę, że w związku z brakiem likwidacji szkody zleciła jej usunięcie <span class="anon-block"> firmie (...)</span>. Łączny koszt naprawy opiewał na kwotę 14.440,20 zł. Ubezpieczyciel powoda poinformował pozwaną o odmowie przyznania odszkodowania. Zdaniem pozwanej, w związku z nienależytym wykonaniem zobowiązania, uzasadnionym pozostało żądanie obniżenia wynagrodzenia powódki do 25% za okresy, w których nie doszło do kradzieży oraz całkowitą rezygnację z wynagrodzenia, za miesiąc w którym zdarzenie nastąpiło. Pozwana wobec stanowiska powódki i ubezpieczyciela, dokonała potrącenia przysługującego mu względem powoda kwoty 14.440,20 zł.</p> <p>Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. (sygn. akt X GC 1110/13) Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 25.834,36 zł z ustawowymi odsetkami od kwot i dat wskazanych w pkt. I. oraz kwotę 2.740 zł tytułem kosztów procesu.</p> <p>Orzeczenie oparte zostało na następujących ustaleniach i wnioskach.</p> <p>Strony postępowania w dniu 22 sierpnia 2011 r. zawarły <span class="anon-block">umowę nr (...)</span> na usługi ochrony mienia. Zgodnie z treścią § 1 umowy pozwana przyjęła obowiązek prowadzenia ochrony obiektu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">Ł.</span>. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Niniejsza umowa przewidywała miesięczny okres wypowiedzenia, jednakże w przypadku zwłoki w płatnościach wykonawcy (powódce) przysługiwało prawo odstąpienia od umowy bez wypowiedzenia za 3-dniowym uprzedzeniem. Zgodnie z § 4 umowy zamawiający (pozwana) był uprawniony do odstąpienia od umowy bez wypowiedzenia w przypadku rażącego naruszenia postanowień umowy przez wykonawcę po uprzednim pisemnym wezwaniu do usunięcia naruszeń i wyznaczeniu adekwatnego terminu do ich usunięcia. Strony ustaliły stawkę za roboczogodzinę w wysokości 5,90 zł netto. Wynagrodzenie za świadczone usługi miało być wypłacane na podstawie wystawianych przez wykonawcę faktur VAT za każdy miesiąc obrachunkowy. Szczegółowe warunki umowy zostały określone w 3 załącznikach stanowiących jej integralną część. Z załącznika nr 1 wynikało, że w dni robocze usługa ochrony miała być świadczona w godzinach 16.00-8.00, natomiast w soboty, niedziele i święta całodobowo. Załącznik nr 2 określał zakres obowiązków wykonawcy, a załącznik nr 3 stanowił o ogólnych warunkach odpowiedzialności wykonawcy.</p> <p>Początkowo współpraca stron przebiegała bez zakłóceń. Powódka, zgodnie z warunkami umowy wystawiała pozwanej m.in. następujące <span class="anon-block">faktury VAT: nr (...)</span> na kwotę 4.063,92 zł płatna do 16 lipca 2012 r., <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 4.121,98 zł płatną do 5 sierpnia 2012 r., <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 4.121,98 zł płatną do 17 września 2012 r., <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 4.063,92 zł płatną do 15 października 2012 r., <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 4 063,92 zł płatną do dnia 16 listopada 2012 r., <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 4.005,86 zł płatną do 17 grudnia 2012 r., <span class="anon-block">(...)</span> na kwotę 4.354,20 zł płatną do 16 stycznia 2013 r. Pozwana częściowo uregulowała <span class="anon-block">fakturę nr (...)</span>, tj. w kwocie 2.961,42 zł, w zakresie pozostałych należności pozostawała w opóźnieniu.</p> <p>W czasie trwania umowy, w dniu 5 stycznia 2013 r. doszło do kradzieży mienia. O zdarzeniu pozwana poinformowała telefonicznie powódkę 7 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na zgłoszenie powódka pismem z 15 stycznia 2013 r. zwróciła się do pozwanej, wskazując że po przeprowadzonej wizji lokalnej ustaliła, że zdarzenie kradzieży miało miejsce poza terenem chronionym, w odległości 5 m od bramy wjazdowej. Ponadto poinformowała pozwaną, że na skutek rozpytania pracowników nie dopatrzyła się uchybień w wykonywaniu obowiązków. Podkreśliła ponadto, że nie może ponosić odpowiedzialności w okresie dziennym, kiedy na obiekcie nie ma jej pracowników.</p> <p>Pozwana pismem z 17 stycznia 2013 r. zgłosiła zastrzeżenia do pracowników powódki w związku z powierzonymi im obowiązkami, wynikającymi z zawartej pomiędzy stronami umowy. Z kolei pismem z dnia 25 stycznia 2013 r., pozwana wskazała, że zgodnie z umową przedmiotem ochrony była nieruchomość powódki mieszcząca się przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>, co jej zdaniem traktuje o ochronie wszystkich składników mienia stanowiących jej część składową. Wskazując na wątpliwości związane z należytym wykonywaniem umowy zwróciła się do powódki o usunięcie szkody z jej ubezpieczenia, przesyłając jednocześnie kosztorys usunięcia szkody.</p> <p>Powódka w piśmie z 1 lutego 2013 r., doręczonym pozwanej 4 lutego 2013 r., odstąpiła od umowy na podstawie § 4 ust. 3. Również pozwana w piśmie z dnia 1 lutego 2013 r. odstąpiła od umowy na podstawie § 4 ust. 4. Z treścią wskazanego pisma w tym samym dniu zapoznał się pracownik powódki. W dniu 4 lutego 2013 r. sporządzono protokół zdania obiektu z ochrony, w którym stwierdzono brak kratek przepływowych.</p> <p>Powódka w związku z odstąpieniem od umowy, pismem z 4 lutego 2013 r., wezwała pozwana do zapłaty kwoty 26.749,39 zł. Pozwana z kolei w piśmie z 8 lutego 2013 r. poinformowała powódkę, że w związku z brakiem likwidacji szkody, naprawa zostanie zlecona firmie zewnętrznej, tj. <span class="anon-block">E. P.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>, podkreślając, że zwłoka w tym zakresie prowadzi po powiększenia się jej rozmiarów. Do niniejszego pisma została dołączona wycena naprawy szkody, która opiewała na kwotę 14.440,20 zł brutto.</p> <p>Pismem z 13 marca 2013 r. ubezpieczyciel powódki odmówił przyznania odszkodowania. W uzasadnieniu wskazano, że w świetle zgromadzonej dokumentacji pozwana wskazała jedynie na okoliczność zaistnienia szkody, nie przedstawiając przy tym żadnych okoliczności wskazujących na związek przyczynowy pomiędzy szkodą a działaniem powódki.</p> <p>Pismem datowanym na 10 maja 2013 r. pozwana złożyła powódce oświadczenie o potrąceniu wierzytelności z tytułu szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania, z należnym powódce wynagrodzeniem za okres lipiec 2012 – styczeń 2013.</p> <p>W tym stanie faktycznym powództwo, w ocenie Sądu Rejonowego, okazało się uzasadnione w całości.</p> <p>Strony łączyła umowa o świadczenie usług. Podstawę prawną żądania pozwu stanowił przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 734;art. 734 § 1)">art. 734 § 1 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 735)">art. 735 k.c.</a> </p> <p>Dokonując ustaleń stanu faktycznego w sprawie Sąd oparł się na treści przedłożonych do akt dowodów z dokumentów. Żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości, a i w ocenie Sądu nie budziły one żadnych wątpliwości. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">A. S.</span>, które pozostały koherentne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.</p> <p>Na gruncie niniejszej sprawy okoliczności zawarcia umowy, fakt jej zawarcia, a także ustalone wynagrodzenie pozostały bezsporne. Również pozwana nie kwestionowała zasadności wystawienia spornych faktur przez powoda, ale samą konieczność ich uregulowania w świetle poniesionych przez nią strat oraz zgłoszonego zarzutu potrącenia należności przysługujących powódce z kosztami wynikającymi z likwidacją szkody powstałej na skutek nienależytego wykonywania powierzonych jej - w ramach umowy - obowiązków.</p> <p>Pozwana wskazywała, że powódka winna ponosić odpowiedzialność za mienie utracone należące do pozwanej zgodnie z warunkami zawartej umowy. Wierzytelność pozwanej przedstawiona do potrącenia wynosiła 14.440,20 zł i stanowiła szkodę wynikłą z nienależytego wykonania umowy z dnia 22 sierpnia 2011 r.</p> <p>Zakres odpowiedzialności wykonawcy (powódki) regulował § 7 ww. umowy, zgodnie z którym odpowiedzialność wykonawcy z tytułu poniesionej szkody w mieniu stanowiącym własność zamawiającego, wynikłej z udowodnionego czynu niedozwolonego lub niewykonania lub nienależytego wykonania obowiązków, określonych w załączniku nr 2 poprzez naprawienie szkody do jej wysokości. A § 1 wymienionego załącznika stanowi, że w ramach odpowiedzialności kontraktowej szkoda wynikała z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania obejmuje wyłącznie uszczerbek o charakterze majątkowym. Z kolei § 2 załącznika reguluje sytuacje, w których wykonawca nie ponosi odpowiedzialności za powstanie szkody.</p> <p>Jak ujmuje się w doktrynie, niewykonanie zobowiązania zachodzi wówczas, gdy w zachowaniu się dłużnika nie występuje nic, co by odpowiadało spełnieniu świadczenia, natomiast nienależyte wykonanie zobowiązania ma miejsce wówczas, gdy zachowanie się dłużnika zmierzało do spełnienia świadczenia, a nawet dłużnik według własnej oceny spełnił świadczenie, jednakże osiągnięty przez niego wynik odbiega pod określonymi względami od tego, na czym miało polegać prawidłowo spełnione świadczenie.</p> <p>Sąd podkreślił, że aby zaistniała odpowiedzialność odszkodowawcza wyrażona w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> muszą zostać spełnione kumulatywnie następujące przesłanki szkoda wierzyciela w postaci uszczerbku majątkowego, szkoda musi być spowodowana niewykonaniem lub nienależycie wykonanym zobowiązaniem przez dłużnika, związek przyczynowy między faktem nienależytego lub niewykonania zobowiązania a poniesioną szkodą.</p> <p>Na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie miał wątpliwości, że pozwana doznała uszczerbku w majątku, w związku z dokonaną kradzieżą i koniecznością ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem jej skutków, a zatem wystąpiła pierwsza z przesłanek warunkująca odpowiedzialność odszkodowawczą. Już jednak sama wysokość szkody jaką pozwaną przedstawiła do potrącenia budzi wątpliwości. Pozwana w żaden sposób nie wskazała z czego wynika kwota przyjęta w wycenie na 14.440,20 zł. W dalszej kolejności Sąd, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalał, czy szkoda wystąpiła na skutek nienależytego wykonania zobowiązania przez powódkę.</p> <p>W ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy powstał szereg wątpliwości, niepozwalający ustalić, czy zaistniała szkoda była wynikiem nienależytego wykonania zobowiązania. W pierwszej kolejności Sąd zwrócił uwagę na fakt, że nie sposób jest precyzyjne wskazać, kiedy doszło do zdarzenia wywołującego szkodę, a przede wszystkim, czy miało to miejsce w chwili, kiedy powódka świadczyła usługi ochrony. Jest to istotna okoliczność, albowiem z załącznika nr 1 do umowy łączącej strony wynika, że powódka zobowiązała się świadczyć usługi na rzecz pozwanej, w porach ściśle tam określonych. W toku postępowania pozwana nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby uzasadniać przyjęcie, że kradzież miała miejsce kiedy powódka wykonywała obowiązki na terenie chronionego obiektu. Co prawda w materiałach zgromadzonych w aktach sprawy pojawia się data zdarzenia, jako 5 stycznia 2013 r., jednakże nie jest to równoznaczne z dokonaniem kradzieży w tym dniu.</p> <p>Okolicznością wymagającą wyjaśnienia pozostała także kwestia ewentualnej odpowiedzialności powódki za mienie znajdujące się poza ogrodzonym obszarem podlegającym ochronie. W składanych pismach procesowych pozwana podkreślała, że zgodnie z umową powódka zobowiązała się do świadczenia usług ochrony obiektu znajdującego się przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> (<span class="anon-block">G.</span>), podkreślając przy tym, że umowa nie zawiera ograniczeń odnośnie obszaru chronionego. Z takim stanowiskiem pozwanej nie sposób się zgodzić. Zobowiązanie prowadzenia ochrony dotyczyło obiektu w miejscowości <span class="anon-block">Ł.</span> <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Z treści zeznań świadka <span class="anon-block">A. S.</span> wynika, iż teren chroniony był ogrodzony, a kradzież miała miejsce poza terenem chronionych. Z zeznań świadka wynikało, że na terenie objętym ochroną znajdował się budynek biurowy i duży parking. Na teren prowadziła brama wjazdowa. Z treści załącznika nr 2 umowy wynika, że ochrona miała m.in. obowiązek sprawdzanie stanu zamknięć zabezpieczeń i plomb, sprawdzanie prawidłowości zamknięcia drzwi, okien po opuszczeniu chronionego obiektu przez pracowników, sprawdzanie stanu ogrodzenia, bram wjazdowych i oświetlenia. Mając zatem powyższe na uwadze logicznym jest że zadaniem ochrony było czuwanie nad mieniem i pilnowanie terenu wydzielonego i ogrodzonego, na którym znajdowało się mienie pozwanej spółki. Przyjęcie tezy, iż ochroną był objęty także teren poza ogrodzeniem prowadziłoby do niemożliwego określenia zadań powodowej spółki: obszaru podlegającego ochronie i konkretnych zadań firmy ochroniarskiej.</p> <p>Na skutek zaistniałych wątpliwości, niewyjaśnionych w toku postępowania z uwagi na brak inicjatywy dowodowej pozwanej w tym zakresie, niemożliwe pozostało przypisanie winy powódce w nienależytym wykonaniu ciążącego na niej zobowiązania, a zatem drugiej z przesłanek warunkujących odpowiedzialność odszkodowawczą, której brak wyklucza z samej istoty rozważania na temat związku przyczynowego.</p> <p>Mając na uwadze, że to wierzyciela obciąża dowód wykazania kumulatywnego istnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, podkreślić należy, że nieudowodnienie przez wierzyciela którejkolwiek z nich dyskwalifikuje jego żądanie wywodzące się z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> dotyczące zarówno kwestii odszkodowania, jak i żądania obniżenia wynagrodzenia powódki do 25%.</p> <p>Zatem wobec nieudźwignięcia przez pozwaną ciężaru dowodu w zakresie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej powodowej spółki, Sąd uznał, że nie można mówić o odpowiedzialności odszkodowawczej powódki, która ukształtowała - zdaniem pozwanej - roszczenie możliwe do potrącenia.</p> <p>Konkludując, podstawę prawną w oparciu, o którą pozwana mogłaby dokonać potrącenia wzajemnych wierzytelności stron, stanowił <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498 k.c.</a> Podstawowym warunkiem dokonania potrącenia jest istnienie wzajemnych wierzytelności. Mając na uwadze, że Sąd w toku postępowania nie ustalił, ażeby pozwana miała wierzytelność wynikająca z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> w stosunku do powódki, potracenie okazało się bezskuteczne.</p> <p>Wobec uznania roszczenia wzajemnego pozwanej za nienależne oraz ostatecznej nieskuteczności złożonego oświadczenia o potrąceniu, uwzględniając jednocześnie, że pozwana nie kwestionowała zarówno wysokości, jak i zasadności roszczenia powódki z istoty, Sąd uznał je za zasadne w całości.</p> <p>O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>, uznając stronę pozwaną za przegrywającą sprawę w całości.</p> <p>Pozwana zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:</p> <p>1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498 k.c.</a> poprzez niezastosowanie w sytuacji gdy pozwana dokonała skutecznego potrącenia wzajemnej wierzytelności wobec powoda;</p> <p>2. naruszenie przepisów postępowania, tj.:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na:</p> <p>- przyjęciu, że pozwana nie wykazała z czego wynika kwota przyjęta w wycenie na 14.440,20 zł, podczas gdy kwota ta została szczegółowo opisana w dokumencie wyceny i żadna ze stron nie kwestionowała jej wysokości;</p> <p>- przyjęciu, że pozwana nie wykazała, ażeby po jej stronie doszło do powstania szkody spowodowanej nienależytym wykonaniem zobowiązania, podczas gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczność ta nie budzi wątpliwości,</p> <p>- przyjęciu, że pozwanej nie przysługiwała wobec powoda wierzytelność będąca przedmiotem potrącenia praz uznanie o bezskuteczności dokonanego potrącenia,</p> <p>- przyjęciu, że zadaniem ochrony było czuwanie nad mieniem i pilnowanie terenu wydzielonego i ogrodzonego, na którym znajdowało się mienie pozwanej spółki podczas gdy powód zobowiązany był do ochrony całego obiektu należącego do pozwanej znajdującego się przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> i strony w tym zakresie nie dokonywały ograniczeń terytorialnych obszaru ochrony; obszar ten zdeterminowany był określonym w umowie przedmiotem ochrony;</p> <p>3. dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez stwierdzenie, że:</p> <p>- zadaniem ochrony było czuwanie nad mieniem i pilnowanie terenu wydzielonego i ogrodzonego, na którym znajdowało się mienie pozwanej spółki podczas gdy powód zobowiązany był do ochrony całego obiektu należącego do pozwanej znajdującego się przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> i strony w tym zakresie nie dokonywały ograniczeń terytorialnych obszaru ochrony; obszar ten zdeterminowany był określonym w umowie przedmiotem ochrony,</p> <p>- po stronie powoda nie doszło do nienależytego wykonania zobowiązania, powodującego wyłączenie po jego stronie odpowiedzialności odszkodowawczej za powstałą po stronie pozwanej szkodę w wysokości przedstawionej do potrącenia z wierzytelnością powoda.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów procesu za obie instancję.</p> <p>W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Okręgowy jako sąd meriti w granicach wniesionej apelacji, co wynika z dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 378;art. 378 § 1)">art. 378 § 1 k.p.c.</a>, rozważa na nowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym dokonuje jego samodzielnej oceny prawnej. Powyższa analiza pozwala stwierdzić, że stanowisko Sądu drugiej instancji, zarówno w zakresie ustaleń faktycznych oraz ich oceny prawnej w całości pokrywa się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, tym samym niecelowym jest jej powtarzanie. Wywody zaprezentowane w apelacji, w tym podniesione zarzuty, nie stanowiły wystarczającej podstawy do weryfikacji orzeczenia Sądu Rejonowego w postulowanym przez apelującego kierunku, zwłaszcza że Sąd ten przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, a zebrany w sprawie materiał poddał wszechstronnej i wnikliwej ocenie, z zachowaniem granic swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Wskazać należy, że zarzuty apelacji, dotyczące zarówno naruszenia norm prawa procesowego, jak i materialnego, sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji w przedmiocie podniesionego przez pozwaną zarzutu potrącenia oraz żądania obniżenia wynagrodzenia, stąd też ich omówienie nastąpi łącznie.</p> <p>Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, że Sąd Okręgowy w całości podziela pogląd Sądu Rejonowego o tym, że pozwana nie wykazała w niniejszej sprawie istnienia swojej wierzytelności przedstawionej do potrącenia, jak również przesłanek do obniżenia wynagrodzenia powódki.</p> <p>Podnieść trzeba, że punktem wyjścia do oceny zasadności żądania pozwu, w kontekście podniesionych przez pozwaną zarzutów procesowych, było ustalenie czy powódka w sposób należyty zrealizowała swoje obowiązki umowne. W tym zakresie zaakcentowania wymaga, że § 1 w sposób precyzyjny określał zakres łączącej strony umowy. Zgodnie z jego treścią powódka przejęła na siebie obowiązek prowadzenia ochrony obiektu w miejscowości <span class="anon-block">Ł.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Jak wynika z powyższego zakres zobowiązania powódki odnosił się do obiektu, który - jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy - należy pojmować jako w granicach ogrodzenia. Trudno jest przyjąć za skarżącą, że strony nie dokonały ograniczeń terytorialnych obiektu podlegającego ochronie. Brak wprowadzenia takich ograniczeń byłby niekorzystny dla powódki, prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której każde zdarzenie wyrządzające szkodę pozwanej, a mające miejsce w bliżej niesprecyzowanej odległości od obiektu, pociągałoby odpowiedzialność odszkodowawczą powódki. Ponadto brak ,,wydzielenia” obszaru podlegającego ochronie uniemożliwiłaby w istocie określenie co ma być przedmiotem ochrony, co skutkowałby po stronie pozwanej dowolnością w określeniu zakresu realizacji zobowiązania powódki.</p> <p>Dodać należy, że pozwana poza odwołaniem się jedynie do twierdzenia, że zakresem ochrony powinno być objęte także mienie znajdujące się w pobliżu ogrodzonego terenu nie naprowadziła żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o takim rozumieniu przez strony zapisu § 1 umowy. Z zeznań zaś <span class="anon-block">A. S.</span> (prokurenta powodowej spółki) wynika, że ochroną objęty był teren ogrodzony; ochrona ta odbywała się w systemie active guard, który polegał na dotknięciu przez pracownika ochrony wyznaczonych punktów na terenie obiektu.</p> <p>Konkludując, brak dowodów przeciwnych nie pozwalał na podzielenie wniosków skarżącej o tym, iż przedmiot ochrony stanowiły także kratki odwodnienia liniowego znajdujące się poza terenem ogrodzonym i to niezależnie od odległości tych ruchomości od ogrodzenia chronionego obiektu.</p> <p>Sąd Okręgowy wskazuje także, że podziela stanowisko Sądu Rejonowego co do tego, że w sprawie wątpliwości budzi kiedy doszło do kradzieży, co w efekcie nie pozwala na uznanie, że miało to miejsce w czasie realizowania przez powódkę jej obowiązków umownych. Wymaga przypomnienia, że zgodnie z umową powódka była zobowiązana świadczyć usługi na rzecz pozwanej w dni robocze od godziny 16.00 do 8.00, a jedynie w soboty, niedziele i święta całodobowo. W tym kontekście wskazać trzeba, że sam fakt ujawnienia kradzieży w dniu 5 stycznia 2013 r. nie pozwalał z całą pewnością na ustalenie faktycznego momentu tego zdarzenia sprawczego, a co za tym idzie przyjęcie, że w momencie jego dokonania powódka była zobowiązana do świadczenia na rzecz pozwanej usług ochrony. Niezależnie zatem od tego, że w zakres ochrony nie wchodziło mienie znajdujące się poza terenem ogrodzonym obiektu, także brak możliwości ustalenia kiedy doszło do kradzieży nie pozwala na przyjęcie, że powódka w sposób nienależyty wykonywała swoje obowiązki umowne.</p> <p>Wobec trafnych ustaleń Sądu pierwszej instancji o tym, że przedmiotem ochrony był jedynie teren ogrodzony zbędnym było czynienie rozważań co do wysokości poniesionej przez pozwaną szkody. Oczywistym bowiem jest, że dopiero przyjęcie, że w sprawie występuje związek przyczynowy pomiędzy zaistniałą szkodą a nienależytym wykonaniem zobowiązania aktualizuje konieczność badania czy wierzytelność przedstawiona do potrącenia z tego tytułu jest wykazana co do wysokości. Jedynie marginalnie należy wskazać, że samo odwołanie się do wyceny naprawy korytek i kartek (k. 60 verte) było niewystarczające do uznania, że pozwana faktycznie poniosła szkodę w takiej wysokości, tj. że pomiędzy <span class="anon-block">P. Ł.</span> a pozwaną doszło do zawarcia umowy w tym zakresie oraz jej wykonania przez obie strony, w tym w szczególności zapłaty przez pozwaną wynagrodzenia w wysokości wynikającej z tejże wyceny.</p> <p>Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno podniesiony przez pozwaną zarzut potrącenia jak i wywodzone z faktu nienależytego wykonania umowy żądanie obniżenia wynagrodzenia nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację jako bezzasadną.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego oparto na treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108 § 12;art. 108 § 12 ust. 1;art. 108 § 12 ust. 1 pkt. 1)">§ 12 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 5)">§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a>.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Piotr Sałamaj SSO Agnieszka Woźniak SSR del. Jarosław Łazarski</em> </p> </div>