IV Ka 690/14

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 690/14</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 19 grudnia 2014 roku.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący SSA w SO Stanisław Tomasik</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie SO Sławomir Gosławski</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO Tomasz Ignaczak (spr.)</strong> </p> <p>Protokolant sekr. sądowy Agnieszka Olczyk</p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim Roberta Wiznera </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. W.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art.12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art.190§1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art.64§1 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie</p> <p>z dnia 5 września 2014 roku sygn. akt II K 74/14</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</strong> </p> <p>zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">T. W.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220,00 (dwieście dwadzieścia) złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20,00 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Sygn. akt: IV Ka 690/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. W.</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>w okresie od 2009 roku do 7 sierpnia 2011 roku w <span class="anon-block">D.</span> działając czynem ciągłym ze z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu wielokrotnie groził popełnieniem przestępstwa tj. pozbawieniem życia <span class="anon-block">T. S.</span> przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będą spełnione, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 5 września 2014 roku w sprawie II K 74/14: </strong> </p> <p>1.  oskarżonego uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 190;art. 190 § 1)">art. 190 § 1 kk</a> wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>2.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 kk</a> wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat;</p> <p>3.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego karę 20 stawek dziennych grzywny po 20 zł. jedna stawka;</p> <p>4.  zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 370 zł. tytułem zwrotu wydatków postępowania i zwolnił go od opłaty.</p> <p>Powyższy wyrok został zaskarżony przez oskarżonego na jego korzyść. Oskarżony zaskarżył wyrok w całości, w apelacji zarzucając:</p> <p>-.</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazę przepisów prawa karnego materialnego mającą wpływ na treść wyroku poprzez nie wzięcie pod uwagę prowokacyjnego zachowania pokrzywdzonego;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazę przepisów prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść wyroku, polegające na: dowolnej a nie swobodnej ocenie dowodów, nadmiernemu daniu wiary osobom, które nie były bezpośrednimi świadkami zdarzeń ( w tym policjantom, którzy nie byli bezpośrednimi świadkami gróźb), odrzucenie zeznań świadków obrony, wadliwe bo tendencyjne przesłuchiwanie żony oskarżonego, oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach członków rodziny pokrzywdzonego i na zeznaniach policjanta <span class="anon-block">M. L.</span> będącego znajomym pokrzywdzonego;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na treść wyroku, poprzez przypisanie oskarżonemu opisanego w wyroku czynu, podczas gdy zdaniem skarżącego to pokrzywdzony mu groził.</p> </dd> </dl> <p>W konkluzji oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od popełnienia zarzuconego mu czynu.</p> <p>W pisemnej odpowiedzi na apelację oskarżyciel posiłkowy <span class="anon-block">T. S.</span> – jak można wywieść z treści jego pisma – wnosił o nieuwzględnienie apelacji i o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy ( vide k. 324).</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej oskarżony podtrzymał swoją apelację.</p> <p>Prokurator na rozprawie apelacyjnej wnosił o nieuwzględnienie apelacji i o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja jest oczywiście bezzasadna.</strong> </p> <p>Zaskarżony wyrok jako sprawiedliwy, odpowiadający prawu karnemu materialnemu i nie uchybiający prawu karnemu procesowemu należało utrzymać w mocy. Argumenty zawarte w apelacji okazały się bezzasadne.</p> <p>Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie zasługuje na uwzględnienie, podobnie jak zarzut naruszenia zasady obiektywizmu. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy, nie pomijając żadnego z dowodów ujawnionych w toku rozprawy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.</p> <p>W szczególności skarżący zdaje się nie dostrzegać, że w swoich własnych wyjaśnieniach potwierdził fakt wypowiadania wobec pokrzywdzonego gróźb. Agresywna i napastliwa postawa oskarżonego ( prezentowana również przed Sądem, co zostało zaprotokołowane), a także okoliczności i sposób formułowania tych gróźb powodują, że były one realne i że pokrzywdzony mógł się zasadnie obawiać ich spełnienia. Również przesłuchani w sprawie policjanci potwierdzili te cechy charakteru oskarżonego, które poznali w toku licznych interwencji. Są to świadkowie obiektywni, twierdzenie skarżącego, jakoby byli to znajomi pokrzywdzonego, jest całkowicie gołosłowne i nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym.</p> <p>Skoro oskarżony sam wielokrotnie potwierdził, że groził pokrzywdzonemu, to zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i błędnej oceny dowodów poprzez danie wiary tylko członkom rodziny pokrzywdzonego są bezpodstawne. Przecież same wyjaśnienia oskarżonego i prezentowana przez niego na rozprawach postawa dostarczyły wystarczającego materiału do jego skazania. Skarżący chyba po prostu tego nie rozumie, żywiąc zapiekłą nienawiść do pokrzywdzonego oczekuje, że Sąd w niniejszym postępowaniu rozstrzygnie jego spory o charakterze cywilnym i administracyjnym z pokrzywdzonym, na które powołuje się opisując genezę ich konfliktu. Tymczasem analizowana sprawa dotyczyła gróźb karalnych, które oskarżony wypowiadał do pokrzywdzonego i który to fakt sam potwierdził.</p> <p>Nie jest prawdą, że Sąd nie widział zachowania pokrzywdzonego w tej sprawie – jednak nie zmienia to istoty rzeczy, aczkolwiek miało to wpływ na wymiar kary. Sytuacja oskarżonego nie uzasadniała stosowania przez niego gróźb nawet przy przyjęciu założenia, że został sprowokowany – nie zachodził ani stan wyższej konieczności, ani sytuacja związana ze stosowaniem obrony koniecznej. Mimo tego, że i pokrzywdzony przejawiał w stosunku do oskarżonego negatywne uczucia i naganne zachowania, to mógł obawiać się realizacji wypowiadanych przez oskarżonego w gniewie gróźb. Natomiast postawa pokrzywdzonego niewątpliwie wpłynęła na wymierzenie oskarżonemu łagodnej kary - kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania ( i niewielkiej grzywny o charakterze akcesoryjnym) mimo, że oskarżony odpowiadał w warunkach powrotu do przestępstwa. Dlatego nie jest trafny zarzut naruszenia prawa karnego materialnego poprzez brak uznania prowokacji ze strony pokrzywdzonego.</p> <p>Zupełnie gołosłowny i bezpodstawny jest zarzut tendencyjnego przesłuchiwania żony oskarżonego, przerywania jej – z protokołu jej przesłuchania wynika, że miała swobodę wypowiedzi.</p> <p>Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożył się ryczałt za doręczenia pism procesowych w kwocie 20 zł.</p> <p>Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 zł. tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym oraz wymierzył mu 220 złotych tytułem opłaty za drugą instancję. Oskarżony osiąga stały dochód ( ma emeryturę), nie ma nikogo na utrzymaniu – nie zachodzą żadne powody, dla których można by odstąpić zasady ponoszenia przez skazanego kosztów procesu.</p> <p>Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.</p> </div>