II AKa 441/14

<p>Sygn. akt. II AKa 441/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 19 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący Sędzia SA Maria Mrozik - Sztykiel</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA Marek Czecharowski</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) Hubert Gąsior (spr.)</strong> </p> <p>Protokolant: starszy sekr. sąd. Katarzyna Rucińska</p> <p>przy udziale Prokuratora – Gabrieli Marczyńskiej - Tomali</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 roku</p> <p>sprawy z wniosku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. G.</span> </strong> </p> <p>o zadośćuczynienie i odszkodowanie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie stosowane w postępowaniu karnym zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII K 391/09</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</p> <p>z dnia 19 września 2014 roku, sygn. akt VIII Ko 32/14</p> <p>I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>II.kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2014 r. wydanym w sprawie sygn. akt VIII Ko 32/14, uwzględniając podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia, oddalił wniosek <span class="anon-block">S. G.</span> o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie stosowane w postępowaniu karnym zakończonym prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt VIII K 391/09. Kosztami postępowania Sąd pierwszej instancji obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył, w całości, apelacją, pełnomocnik wnioskodawcy, który orzeczeniu temu zarzucił:</p> <p>1)obrazę przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> poprzez uznanie podniesionego przez prokuratora zarzutu przedawnienia roszczenia, w sytuacji, gdy Sąd nie powinien tego zarzutu uwzględniać, albowiem jego zgłoszenie w okolicznościach przedmiotowej sprawy stanowi nadużycie prawa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, nie może być uważane za wykonanie prawa korzystające z ochrony, albowiem jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a w szczególności z zasadą sprawiedliwości;</p> <p>2)błąd braku, poprzez zaniechanie dokonania ustaleń, co do zasadności zgłoszonych roszczeń, które to ustalenia były niezbędne dla oceny, czy podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia roszczenia nie stanowi nadużycia prawa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>;</p> <p>3)błąd w ustaleniach faktycznych jakoby wnioskodawca korzystał z profesjonalnego obrońcy w sytuacji, gdy pełnomocnictwo udzielone byłemu obrońcy adw. <span class="anon-block">D. C.</span> posiadało ograniczenie, tj. wnioskodawca umówił się, iż wygasa ono w chwili uprawomocnienia się wyroku, natomiast przedmiotowy wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie wnioskodawca złożył samodzielnie, a pełnomocnika w osobie adw. <span class="anon-block">M. S.</span> ustanowił dopiero po jego złożeniu;</p> <p>4)błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż wyrok wobec <span class="anon-block">S. G.</span> uprawomocnił się w dniu 24 kwietnia 2013 r. w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie prokurator wniósł o uzasadnienie wyroku, a uprawniony sędzia dokonał stwierdzenia prawomocności wyroku w dniu 23 maja 2013 r., o czym wnioskodawca został poinformowany na <span class="anon-block"> Biurze (...)</span>, co skutkowało uznaniem przez wnioskodawcę, iż od dnia 23 maja 2013 r. biegnie roczny termin przedawnienia do złożenia wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie.</p> <p>W konsekwencji podniesionych powyżej zarzutów, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja pełnomocnika wnioskodawcy nie zasługiwała na uwzględnienie, a okoliczności sprawy wskazują, iż należało uznać ją za niezasadną.</p> <p>Na wstępie należy podkreślić, że Sąd pierwszej instancji, choć nie ustrzegł się błędu w ustaleniach faktycznych (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia), to jednak wydał w przedmiotowej sprawie prawidłowe rozstrzygnięcie, zaś swoje stanowisko w sposób należyty i merytorycznie trafny przedstawił w pisemnych motywach wyroku. Prawidłowości przyjętych ustaleń i rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniu, które legły u podstaw oddalenia wniosku, w najmniejszym nawet zakresie nie podważają argumenty podniesione w skardze odwoławczej pełnomocnika wnioskodawcy.</p> <p>Nie sposób zaakceptować twierdzenia skarżącego, że Sąd pierwszej instancji błędnie ustalił, iż wyrok z dnia 16 kwietnia 2013 r. wydany w sprawie sygn. akt VIII K 391/09 uprawomocnił się wobec <span class="anon-block">S. G.</span>, w dniu 24 kwietnia 2013 r. (zarzut z pkt IV apelacji).</p> <p>Odnosząc się do tego zarzutu wskazać trzeba, że częściowo został on oparty na niewątpliwie błędnym ustaleniu Sądu pierwszej instancji, iż w sprawie VIII K 391/09 prokurator złożył wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 16 kwietnia 2013 r. w części dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">M. M.</span> (str. 3 uzasadnienia). Analiza akt sprawy VIII K 391/09 Sądu Okręgowego w Warszawie wskazuje natomiast, że prokurator w ogóle nie składał wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku wydanego w tej sprawie, zaś pisemne uzasadnienie wyroku, w zakresie dotyczącym wyłącznie czynu zarzucanego <span class="anon-block">M. M.</span> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1 a)">art. 423 § 1a kpk</a>), sporządzane było na wniosek obrońcy w/w (k. 1511 T. VIII akt sprawy VIII K 391/09). Powyższy błąd w ustaleniach faktycznych Sądu pierwszej instancji nie mógł mieć jednak wpływu na treść wydanego orzeczenia. Przypomnieć bowiem należy, iż prawomocność orzeczenia oznacza stan, w którym nie istnieje już prawna możliwość jego zaskarżenia zwykłym środkiem odwoławczym. Wyrok zatem staje się prawomocny wówczas, gdy:</p> <p>a) nie przysługuje od niego środek odwoławczy z uwagi na to, że wydany został przez sąd odwoławczy na skutek odwołania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 426;art. 426 § 1)">art. 426 § 1 k.p.k.</a>);</p> <p>b) upłynął termin do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 422;art. 422 § 1;art. 422 § 2)">art. 422 § 1 i 2 k.p.k.</a>);</p> <p>c) upłynął termin do wniesienia apelacji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.p.k.</a>);</p> <p>d) upłynął termin do zaskarżenia zarządzenia prezesa sądu o odmowie przyjęcia wniosku o uzasadnienie wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 422;art. 422 § 3)">art. 422 § 3 k.p.k.</a>) lub o odmowie przyjęcia środka odwoławczego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 429;art. 429 § 1)">art. 429 § 1 k.p.k.</a>) albo zażalenie na to zarządzenie nie zostało uwzględnione;</p> <p>e) upłynął termin do wniesienia zażalenia na postanowienie sądu odwoławczego pozostawiające bez rozpoznania środek odwoławczy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 430;art. 430 § 1)">art. 430 § 1 k.p.k.</a>) albo zażalenie na to postanowienie nie zostało uwzględnione;</p> <p>f) sąd odwoławczy wydał postanowienie (niezaskarżalne) o pozostawieniu środka odwoławczego bez rozpoznania w wypadku jego cofnięcia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 432)">art. 432 k.p.k.</a>).</p> <p>Prawomocność orzeczenia następuje po upływie dnia, w którym minął termin do danej czynności procesowej lub, w którym wydane zostało niezaskarżalne orzeczenie sądu.</p> <p>Ponieważ w sprawie VIII K 391/09 Sądu Okręgowego w Warszawie żadna ze stron postępowania (tzn. <span class="anon-block">S. G.</span>, bądź jego obrońca, ani prokurator) nie złożyła wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w stosunku do <span class="anon-block">S. G.</span>, wyrok co do niego stał się prawomocny następnego dnia po upływie siedmiodniowego terminu liczonego od następnego dnia po ogłoszeniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 422;art. 422 § 1)">art. 422 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 kpk</a>), czyli w dniu 24 kwietnia 2013 r.</p> <p>Stwierdzenie natomiast prawomocności wyroku, co w odniesieniu do <span class="anon-block">S. G.</span> rzeczywiście nastąpiło w dniu 23 maja 2014 r. (k. 1494 akt VIII K 391/09 T. VIII), jest czynnością biurowo – techniczną mającą znaczenie wyłącznie z punktu widzenia ewentualnego postępowania wykonawczego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20070380249" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych - Dz. U. z 2007 r. Nr 38, poz. 249 (§ 357)">§ 357 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r. Regulamin urzędowania sądów powszechnych</a> – Dz. U. 2014.259.j.t. oraz § 25 ust. 3 Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej – Dz. Urz. MS.2003.5.22 ze zm.) i jako taka nie wpływa na datę uprawomocnienia się orzeczenia, które następuje ex lege z chwilą, gdy nie istnieje już możliwość jego zaskarżenia zwykłym środkiem odwoławczym. Żadne również informacje udzielane <span class="anon-block">S. G.</span> przez <span class="anon-block"> Biuro (...)</span> Sądu Okręgowego w Warszawie nie mogły wpłynąć na prawną dopuszczalność lub niedopuszczalność zaskarżenia apelacją wydanego wobec niego w dniu 16 kwietnia 2013 r. wyroku, a tym samym nie mogły wywrzeć żadnych skutków w sferze terminu, w którym wyrok ten stał się prawomocny. Osobnym zagadnieniem jest natomiast ocena, czy ewentualne, błędne udzielenie informacji odnośnie daty uprawomocnienia się wyroku, może usprawiedliwiać przekroczenie terminu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 kpk</a>. Kwestia ta zostanie omówiona w dalszej części uzasadnienia.</p> <p>Przechodząc do omówienia pozostałych zarzutów apelacji stwierdzić należy, że nie tylko zarzut I ale również zarzuty wskazane w pkt II i III petitum tego środka odwoławczego, zmierzają w gruncie rzeczy do wykazania, że podniesienie w niniejszej sprawie przez prokuratora zarzutu przedawnienia jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (tj. z zasadą sprawiedliwości i ochrony zaufania obywatela do państwa). Skarżący starał się bowiem wykazać, że wnioskodawcy powinna zostać udzielona ochrona przewidziana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> ze względu na to, iż nie ze swej winy nie złożył on wniosku o odszkodowanie w ustawowym terminie, gdyż mógł w sposób usprawiedliwiony domnie mywać, że wydany wobec niego wyrok w sprawie sygn. akt VIII K 391/09 Sądu Okręgowego w Warszawie uprawomocnił się w dniu 23 maja 2013 r. Wskazał też skarżący, że po uprawomocnieniu się tego wyroku wnioskodawca nie korzystał z pomocy adwokata, a został poinformowany przez pracowników <span class="anon-block"> Biura (...)</span> tegoż Sądu, że prokurator złożył zapowiedź apelacji od wskazanego wyroku, a następnie, że prawomocność wyroku stwierdzona została w dniu 23 maja 2013 r.</p> <p>Podniósł również pełnomocnik, że zaniechanie przez Sąd pierwszej instancji dokonania ustaleń, wskazujących na zasadność zgłoszonych roszczeń, okoliczności takich jak młody wiek wnioskodawcy w chwili aresztowania, warunki i miejsce jego osadzenia, stan zaawansowanej ciąży jego żony, niemożność spędzania czasu z synem, utrata pracy, z której osiągał znaczne dochody, upadek firmy prowadzonej przez jego żonę, uniemożliwił Sądowi Okręgowemu dokonanie prawidłowej oceny podniesionego przez prokuratora zarzutu przedawnienia pod kątem jego sprzeczności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> </p> <p>Odnosząc się do powyższych zarzutów i przedstawionych na ich poparcie argumentów stwierdzić należy, iż nie są one zasadne i nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że osoby uprawnione do wystąpienia z roszczeniami opartymi na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 kpk</a> mają obowiązek przestrzegania przepisów regulujących sposób realizacji tego prawa, w tym również obowiązek terminowego zgłoszenia żądania, które ulega przedawnieniu. W przypadku zaś uchybienia przez uprawnionego terminowi określonemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 kpk</a>, podniesienie przez prokuratora zarzutu przedawnienia w sprawie, w której zgłoszono żądanie odszkodowawcze oparte na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a>, może być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego tylko i wyłącznie w wypadkach wyjątkowych, kiedy wnioskodawca wykaże, że nie miał realnej możliwości (prawnej, bądź faktycznej) zgłoszenia żądania w okresie biegu rocznego terminu przedawnienia o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 k.p.k.</a> Do rangi takich właśnie wyjątkowych okoliczności, które usprawiedliwiają uchybienie wskazanemu terminowi, w szczególności, zalicza się długotrwałą obłożną chorobę, całkowity upadek z sił powodujący konieczność zapewnienia opieki osoby trzeciej w sprawach codziennej egzystencji, chorobę psychiczną, ubezwłasnowolnienie, długotrwały pobyt za granicą połączony z niemożnością nawiązania kontaktu z krajem (postanowienie SN z dnia 8 listopada 2007 r. IV KK 406/07 publ. Prok. i Pr.–wkł. 2008/11/29; wyrok SA w Łodzi z dnia 21 maja 2013 r. II Aka 70/13 – orzeczenie dostępne w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 1321971).</p> <p>Żadna z takich wyjątkowych okoliczności w niniejszej sprawie nie zaistniała. Natomiast okoliczności, w których pełnomocnik upatruje niezgodności zarzutu przedawnienia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> były przedmiotem analizy Sądu pierwszej instancji. Trafnie Sąd ten wykazał, że wnioskodawca <span class="anon-block">S. G.</span> obecny był na ogłoszeniu wyroku w sprawie VIII K 391/09 i został pouczony, iż orzeczenie to nie jest prawomocne, a także o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Miał on zatem świadomość, iż w sytuacji, gdy osobiście, ani poprzez swego obrońcę nie złożył wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku, wyrok ten może stać się prawomocny po upływie siedmiu dni od jego ogłoszenia, o ile zapowiedzi apelacji nie złoży prokurator. Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji ustalił, że <span class="anon-block">S. G.</span> korzystał z pomocy obrońcy w sprawie VIII K 391/09. Miał on zatem możliwość dowiedzenia się o przysługującym mu prawie do otrzymania rekompensaty za niesłuszne pozbawienie wolności w sytuacji wydania wobec niego wyroku uniewinniającego, jak i o treści przepisów regulujących sposób realizacji tego uprawnienia. Słusznie również Sąd Okręgowy zauważył, że zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 556;art. 556 § 4)">art. 556 § 4 kpk</a>, upoważnienie do obrony udzielone obrońcy w sprawie zachowuje moc jako upoważnienie do działania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego</a> (str. 9 uzasadnienia).</p> <p>W tej sytuacji fakt, iż wnioskodawca umawiając się z adw. <span class="anon-block">D. C.</span> (który był jego obrońcą w postępowaniu karnym), że udzielone mu pełnomocnictwo do obrony wygaśnie z chwilą uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie VIII K 391/09, dobrowolnie zrezygnował z pomocy prawnej wspomnianego adwokata w zainicjowaniu postępowania określonego w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 58)">Rozdziału 58 Kodeksu postępowania karnego</a>, nie usprawiedliwia przekroczenia terminu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 kpk</a>.</p> <p>Podnoszona przez skarżącego okoliczność dotycząca rzekomo błędnej informacji udzielonej <span class="anon-block">S. G.</span> przez <span class="anon-block"> Biuro (...)</span> Sądu Okręgowego w Warszawie, w skutek której wnioskodawca miał zostać wprowadzony w błąd, co do dnia, od którego należy liczyć bieg określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 kpk</a> terminu złożenia wniosku, była przedmiotem analizy Sądu pierwszej instancji, który trafnie dostrzegł niespójność depozycji wnioskodawcy odnośnie przyczyn złożenia wniosku po upływie terminu przedawnienia i uznał jego zeznania w tym zakresie za niewiarygodne (str. 6-9 uzasadnienia). W konsekwencji zaś na ich podstawie nie czynił ustaleń faktycznych.</p> <p>Powyższą ocenę omawianego dowodu Sąd Apelacyjny w całej rozciągłości podziela. Trafnie bowiem Sąd pierwszej instancji zauważył, że składając w dniu 6 maja 2014 r. wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie, <span class="anon-block">S. G.</span> miał świadomość przekroczenia terminu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 kpk</a>, o czym świadczy zawarty w tymże piśmie procesowym wniosek o jego przywrócenie. Fakt ten wskazuje również, iż <span class="anon-block">S. G.</span> w rzeczywistości znał datę uprawomocnienia się wydanego wobec niego wyroku w sprawie sygn. akt VIII K 391/09.</p> <p>Apelacja pełnomocnika nie zawiera natomiast żadnych argumentów mogących podważyć dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę tego dowodu. Na marginesie tylko zauważyć należy, iż zawarte w apelacji twierdzenia odnośnie przekonania wnioskodawcy, iż wyrok uniewinniający wydany w sprawie VIII K 391/09 uprawomocnił się z dniem 23 maja 2013 r. pozostają w sprzeczności z zeznaniami <span class="anon-block">S. G.</span> (k. 42v akt VIII Ko 32/14) oraz treścią jego wniosku (k. 3-5 akt VIII Ko 32/14), z których wynika, iż był on rzekomo przekonany, że wyrok ten stał się prawomocny z dniem 27 czerwca 2013 r.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd Okręgowy rozważył również charakter roszczeń wnioskodawcy, nie kwestionując wcale niewątpliwej niesłuszności jego tymczasowego aresztowania. Nie umknął również uwagi tego Sądu długotrwały okres pozbawienia wolności wnioskodawcy (str. 1-2 uzasadnienia). Okoliczności te, jak również sygnalizowany przez pełnomocnika rozmiar strat oraz krzywd doznanych przez wnioskodawcę w związku z jego aresztowaniem nie stanowią jednak wystarczających przesłanek do uznania, że podniesiony przez prokuratora zarzut przedawnienia roszczenia stanowi rażące nadużycie prawa, bądź jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, iż zgłoszenie przez <span class="anon-block">S. G.</span> żądania odszkodowania i zadośćuczynienia po upływie terminu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 555)">art. 555 kpk</a> było wynikiem jego zaniedbania, a nie okoliczności o charakterze nadzwyczajnym (str. 9 uzasadnienia).</p> <p>Powszechnie zaś uznawane w społeczeństwie wartości, do których odwołuje się apelujący, takie jak poczucie sprawiedliwości, czy zaufanie obywatela do państwa, nie mogą być usprawiedliwieniem dla zwykłej bezczynności w dochodzeniu przysługujących wnioskodawcy roszczeń.</p> <p>Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 2)">art. 554 § 2 kpk</a> orzekł także o kosztach za postępowanie odwoławcze.</p> </div>