II Cz 787/14

<p>Sygn. akt II Cz 787/14</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 19 grudnia 2014 r<strong> <!-- -->. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy</strong> </p> <p>w następującym składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Barbara Jankowska-Kocon Sędziowie: SO Janusz Kasnowski</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SO Aurelia Pietrzak (spr.)</strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. w Bydgoszczy</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa Skarbu Państwa - Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">M. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 3 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt I C 2819/14</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->uchylić zaskarżone postanowienie.</strong> </p> <p> <em> <!-- --> Na oryginale właściwe podpisy</em> </p> <p>II Cz 787/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód Skarb Państwa – Areszt Śledczy w <span class="anon-block">B.</span> w pozwie przeciwko <span class="anon-block">M. K.</span> wniósł pozew o zapłatę kwoty 2781,90 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód podał, że pozwany przebywał w powodowej jednostce penitencjarnej na skutek samouszkodzenia i z tego powodu podlegał leczeniu na Oddziale Chirurgicznym Szpitala Aresztu Śledczego. Gdyby pozwany nadal przebywał u powoda, podstawą żądania zwrotu kosztów leczenia byłby <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 115)">art. 115 kodeksu karnego wykonawczego</a>, lecz skoro opuścił Areszt, podstawą żądania powoda stał się <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> </p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o jego odrzucenie, twierdząc, że na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 1)">art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> droga sądowa jest niedopuszczalna, gdyż w tej sprawie winien orzekać sąd penitencjarny.</p> <p>Postanowieniem z dnia 3 października 2014 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy odrzucił pozew i przyznał kuratorowi pozwanego wynagrodzenie w kwocie 300 zł. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że powód roszczenie swe wywodzi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 119)">art. 119 k.k.w.</a>, a zgodnie z tym przepisem skazany, który w celu wymuszenia określonej decyzji lub postępowania organu wykonawczego lub uchylenia się od ciążącego na nim obowiązku powoduje u siebie uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia, niezależnie od odpowiedzialności dyscyplinarnej, może być obciążony w całości lub w części kosztami związanymi z leczeniem. W ocenie Sądu Rejonowego wydanie decyzji w takiej sprawie jest fakultatywne i winno być poprzedzone złożeniem wniosku (a nie pozwu) do sądu penitencjarnego. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, iż droga sądowa jest niedopuszczalna i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 199;art. 199 § 1;art. 199 § 1 pkt. 1)">art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c.</a> pozew odrzucił.</p> <p>Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył powód, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd Rejonowy błędnie przyjął podstawę prawną jego roszczenia. Powód wskazał, iż pozwany opuścił jednostkę penitencjarną i do niego nie mają zastosowania przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kodeksu karnego wykonawczego</a>, dlatego też jako podstawę prawną powództwa wskazał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, a zatem droga sądowa w tej sprawie jest dopuszczalna.</p> <p>W odpowiedzi na zażalenie kurator pozwanego wniósł o jego oddalenie.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie jest zasadne.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, rację ma skarżący, że nie było podstaw do odrzucenia pozwu, a droga sądowa w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Powód bowiem jako podstawę swojego żądania wskazał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, czyli wyrządzenie szkody czynem niedozwolonym. Jak słusznie skarżący wskazał pozwany po opuszczeniu jednostki penitencjarnej (po odbyciu kary) nie podlega pod przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kodeksu karnego wykonawczego</a>. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.k.w.</a> mowa bowiem jest o skazanym, czyli o osobie odbywającej karę (w tym przypadku pozbawienia wolności). Tylko w takim przypadku kognicja sądu penitencjarnego jest właściwa.</p> <p>Natomiast w niniejszej sprawie pozwany opuścił zakład karny i nie podlega pod przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 ()">kodeksu karnego wykonawczego</a>, a zatem sąd penitencjarny nie może w stosunku do niego orzekać. Zresztą powód wskazał podstawę prawną (i faktyczną) swojego żądania czyn niedozwolony pozwanego i w związku z tym, należy uznać, że Sąd związany jest stanem faktycznym opisanym przez pozwanego, a zatem droga sądowa jest dopuszczalna, gdyż jest to sprawa cywilna (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 2;art. 2 ust. 1)">art. 2 ust. 1 k.c.</a>).</p> <p>W związku z powyższym, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> zmienił zaskarżone postanowienie poprzez jego uchylenie.</p> <p> <em> <!-- --> Na oryginale właściwe podpisy</em> </p> <p> <em> <!-- --> Za zgodność z oryginałem</em> </p> </div>