V Ka 549/14

<p>Sygn. akt V.2 Ka 549/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 22 grudnia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->V Wydział Karny</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> SSO Anita Ossak</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> Anna Mańka</p> <p>w obecności - - -</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">A. W.</span> /<span class="anon-block">W.</span>/ </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2 i 2 a Ustawy o utrzymaniu czystości <br/>i porządku w gminach</a> </em> </strong> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z dnia 4 sierpnia 2014 r. sygn. akt IX W 761/13</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok</p> <p>2.  zwalnia obwinionego od kosztów za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Sygn. akt V. 2 Ka 549/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2014 roku sygn. akt IX W 761/13 Sad Rejonowy w Rybniku uznał obwinionego <span class="anon-block">A. W.</span> za winnego tego, że w dniu 13 czerwca o godz. 16.25 w <span class="anon-block">R.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> wykroczył przeciwko przepisom o utrzymaniu czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości nieczystości ciekłych w sposób niezgodny z przepisami ustawy, tj. nie udokumentował należycie pozbywania się nieczystości ciekłych, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19961320622" title="Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - Dz. U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 (art. 10;art. 10 ust. 2;art. 10 ust. 2 a)">art. 10 ust. 2 i 2a Ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach</a> w związku z Uchwałą Nr 404/<span class="anon-block"> (...)</span> Rady Miasta <span class="anon-block">R.</span> z dnia 28.11.2012r w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta <span class="anon-block">R.</span>, za co na mocy art. 10 ust. 2 w/w Ustawy w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył mu kare grzywny w wysokości 200 złotych.</p> <p>Nadto Sad obciążył obwinionego kosztami sądowymi, obejmującymi opłatę w wysokości 30 złotych i zryczałtowane wydatki w kwocie 100 złotych.</p> <p>Od wyroku tego apelację wniósł obwiniony, w której generalnie nie zgodził się z treścią wyroku Sądu I instancji oraz podniósł, że jego zdaniem Straż Miejska nie mogła żądać dokumentów z okresu kiedy obowiązywała poprzednia Uchwała. Wskazał także, ze faktury nie powinny być jedynym kryterium oceny nieprawidłowości w pozbywaniu się nieczystości ciekłych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty okazały się bezzasadne.</p> <p>Choć skarżący nie wskazał tego wprost, to z treści wniesionego środka odwoławczego wynika, że zdaniem obwinionego sąd orzekający dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych będących podstawą przypisania mu winy.</p> <p>Natomiast jeśli idzie o zarzut błędu w ustaleniach faktycznych , to wskazać należy, że zarzut taki nie może się sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz powinien zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd, oceniając zebrany materiał dowodowy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>W przedmiotowej sprawie sąd orzekający dokonał wnikliwej i rzetelnej oceny dostępnego w sprawie materiału dowodowego i w sposób prawidłowy wskazał, którym dowodom i dlaczego dał wiarę, zaś innym – w tym przede wszystkim w części wyjaśnieniom oskarżonego – waloru wiarygodności odmówił i z jakich powodów. Wyjaśnienia oskarżonego, co trafnie wykazał Sad, pozostają bowiem w sprzeczności z treścią zebranej w sprawie dokumentacji, w tym kserokopii przedstawionych faktur w powiązaniu z właściwymi przepisami uchwały Rady Miasta <span class="anon-block">R.</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 28.11.2012r, regulujących częstotliwość wywożenia nieczystości ciekłych. Wbrew stanowisku obwinionego w/w Uchwała weszła w życie w dniu 18.01.2013r ( a nie jak twierdzi obwiniony w lutym 2013 roku ), a więc stanowiła unormowanie powszechnie obowiązujące w dacie przeprowadzania kontroli na terenie posesji obwinionego. Nadto, co wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy w sposób rzetelny i szczegółowy dokonał analizy zarówno obowiązujących przepisów, które nakładały na właścicieli posesji wywóz nieczystości, jak i sposobu dokumentowania tych czynności, więc ponowne ich przytaczanie jest zdaniem Sądu Okręgowego bezprzedmiotowe.</p> <p>Reasumując stwierdzić należy, że rozważania Sądu Rejonowego na temat przeprowadzonych w sprawie dowodów należy w pełni podzielić i zaakceptować, nie zawiera bowiem w sobie błędu, nie jest w żadnym razie oceną dowolną, ponieważ poparta została wszechstronną analizą całokształtu okoliczności sprawy. Należy podkreślić, że sąd orzekający dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekraczając granic oceny swobodnej, przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego, a swój pogląd na ostateczne wyniki postępowania należycie i przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.</p> <p>Również kara grzywny wymierzona obwinionemu została orzeczona po rozważeniu przez sąd orzekający wszystkich okoliczności sprawy, więc nie można jej uznać za niewspółmierną. Dlatego zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.</p> </div>