II Ca 715/14

<p>Sygn. akt II Ca 715/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 grudnia 2014 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="158"/> <col width="449"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSO Arkadiusz Lisiecki (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSO Dariusz Mizera</p> <p>SSO Grzegorz Ślęzak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Beata Gosławska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim</p> <p>na rozprawie sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. R.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powódki</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie</p> <p>z dnia 1 kwietnia 2014 roku, sygn. akt I C 234/13</p> <p>oddala apelację i zasądza od powódki <span class="anon-block">J. R.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> kwotę 1.800 ( jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów proces za instancję odwoławczą.</p> <p> Na oryginale właściwe podpisy</p> <p>Sygn. akt II Ca 715/14</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka <span class="anon-block">J. R.</span> w pozwie przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">K. K. (1)</span> wnosiła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 70.000,00 zł tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej działki .</p> <p>Pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie powództwa, podniósł zarzut przedawnienia.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Bełchatowie oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.617,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowiły przytoczone poniżej ustalenia i zarazem rozważania Sądu Rejonowego:</p> <p>Powódka <span class="anon-block">J. R.</span>jest właścicielką niezabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem <span class="anon-block">(...)</span>o powierzchni 0,6730 ha położonej w <span class="anon-block">Z.</span>gmina <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. K. (1)</span>po sąsiedzku z działką powódki posiada działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem <span class="anon-block">(...)</span>, a nadto wspólnie z żoną jest współwłaścicielem <span class="anon-block">działki numer (...)</span>.</p> <p>Postanowieniem z dnia 22 października 2009 r. wydanym w sprawie 1 Ns 755/08 Sąd Rejonowy w Bełchatowie oddalił wniosek <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K.</span> małżonków <span class="anon-block">K.</span> o zasiedzenie <span class="anon-block">działki nr (...)</span>. Postanowienie to uprawomocniło się 8 grudnia 2009 r.</p> <p>Postanowieniem z dnia 26 września 2012 r. wydanym w sprawie I Ns 374/10 Sąd Rejonowy w Bełchatowie oddalił wniosek małżonków <span class="anon-block">K.</span> o zasiedzenie ustanowienia służebności drogi koniecznej. Postanowienie to uprawomocniło się 18 października 2012 r.</p> <p>Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. wydanym w sprawie I C 167/08 Sąd Rejonowy w Bełchatowie oddalił powództwo <span class="anon-block">J. R.</span> przeciwko <span class="anon-block">K. K. (1)</span> o wydanie nieruchomości oznaczonej numerem <span class="anon-block">działki (...)</span>. Sąd ustalił, że co najmniej od sierpnia 2012 r. pozwany <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w żaden sposób nie korzysta z nieruchomości <span class="anon-block">J. R.</span>, albowiem działka została ogrodzona w taki sposób, że <span class="anon-block">K. K. (1)</span> nie ma dostępu do działki powódki.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w ograniczony sposób korzystał z działki stanowiącej własność powódki <span class="anon-block">J. R.</span> położonej w <span class="anon-block">Z.</span> oznaczonej w ewidencji gruntów jako <span class="anon-block">działka numer (...)</span> wykorzystując ją jako dojazd do własnej <span class="anon-block">działki oznaczonej numerem (...)</span>, która nie miała zjazdu na drogę publiczną. Trwało to do dnia 2 maja 2012 r. kiedy to pozwany wybudował własny zjazd z drogi publicznej na <span class="anon-block">działkę (...)</span>.</p> <p>Dnia 2 maja 2012 r. zjazd na działkę pozwanego był w całości wybudowany. W tej dacie wybudowana była już na działce powódki podmurówka pod ogrodzenie na granicy działek stron, która ciągnęła się na odległość około 100 metrów poczynając od strony drogi publicznej.</p> <p>Pozwany <span class="anon-block">K. K. (1)</span>był samoistnym posiadaczem nieruchomości powódki <span class="anon-block">J. R.</span>w złej wierze do 2 maja 2012 r. kiedy to wybudował własny zjazd z drogi publicznej na <span class="anon-block">działkę nr (...)</span>. Sąd Rejonowy dał w tym zakresie wiarę pozwanemu, którego zeznania znajdują potwierdzenie w spójnych i logicznych zeznaniach świadków <span class="anon-block">H. D.</span>i <span class="anon-block">J. D.</span>. Świadkowie potwierdzili również okoliczność, która była sporna w niniejszej sprawie a mianowicie, czy w tej dacie była wybudowana już podmurówka pod ogrodzenie na granicy nieruchomości stron oznaczonych numerami<span class="anon-block">(...)</span>i <span class="anon-block">(...)</span>. W tym zakresie Sąd Rejonowy dał wiarę świadkom <span class="anon-block">H. D.</span>i <span class="anon-block">J. D.</span>oraz zeznaniom pozwanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, albowiem ich zeznania wzajemnie się uzupełniały, potwierdzały i w jednakowy sposób przedstawiały okoliczności związane z datą wybudowania tej podmurówki, w przeciwieństwie do zeznań powódki <span class="anon-block">J. R.</span>oraz świadków <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">R. Ż.</span>i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>. Świadkowie przesłuchiwani na wniosek powódki nie potwierdzili jej twierdzeń co do daty wybudowania tej podmurówki; każdy ze świadków oraz powódka podawali całkiem inny okres wybudowania tej podmurówki oraz daty wybudowania zjazdu na nieruchomość pozwanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, wręcz zaprzeczając samym twierdzeniom powódki. Powódka w informacyjnych wyjaśnieniach przyznała, że w dacie 10 maja 2012 r. zjazd na posesję pozwanego był już wykonany. Powyższe potwierdza wskazaną przez powódkę w pozwie datę za jaką żąda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z jej nieruchomości; powódka sama określa okres za jaki żąda wynagrodzenia od 10 maja 2002 r. do 10 maja 2012 r. Tym samym potwierdziła, że w dacie 10 maja 2012 r. pozwany przestał korzystać z jej nieruchomości. W ocenie Sądu Rejonowego wskazane rozbieżności nie dawały podstaw do dania wiary zeznaniom powódki i wskazanym świadkom.</p> <p>Termin przedawnienia przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 229)">art. 229 k.c.</a> Sąd Rejonowy liczył od dnia 2 maja 2012 r., a zatem w dacie złożenia pozwu przez powódkę <span class="anon-block">J. R.</span> o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z <span class="anon-block">działki (...)</span> roszczenie było przedawnione. Roszczenie było również przedawnione w pierwotnie wskazanej przez powódkę w pozwie dacie żądania (10 maja 2012 r.).</p> <p>Z tych też względów Sąd Rejonowy oddalił w całości powództwo. O kosztach procesu orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 §1 i §3 k.p.c.</a> oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 (§ 6;§ 6 pkt. 6;§ 2;§ 2 ust. 1)">§ 6 pkt. 6 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a> (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. Nr 490).</p> <p>Na koszty procesu istniejące po stronie pozwanej złożyły się uiszczone koszty opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600 złotych ustalając ich wysokość na poziomie minimalnego wynagrodzenia. Pozwany w całości wygrał powództwo, stąd też należał mu się zwrot kosztów procesu w całości.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik powódki zaskarżając go w całości zarzucając mu:</p> <p>1.  naruszenie art. 233 § 1 poprzez jednostronną ocenę materiału dowodowego i danie wiary wyłącznie świadkom strony pozwanej oraz pominięcie faktu, że wszyscy zgodnie zeznawali, że ogrodzenie wraz z siatką zostało postawione dopiero w wakacje 2012 r.</p> <p>2.  niezastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> w zakresie przedawnienia roszczenia, podczas gdy w niniejszej sytuacji, gdy pozwani przyznali iż korzystali z działki powódki, przyznali, że działali w złej wierze, a okres ewentualnego przekroczenia terminu przedawnienia wyniósł 15 dni, istniały podstawy do zastosowania tego przepisu.</p> <p>Wskazując na powyższe apelujący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz ewentualnie o zmianę wyroku i zasądzenie powództwa zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p>Pełnomocnik pozwanego w odpowiedzi na apelację wnosił o odrzucenie apelacji jako spóźnionej bądź o oddalenie apelacji jako bezzasadnej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> apelacja nie jest uzasadniona.</p> <p>Zarzut naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie jest zasadny albowiem ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy są prawidłowe gdyż znajdują potwierdzenie w przeprowadzonych w sprawie dowodach. Nie można postawić Sądowi Rejonowemu zarzutu, iż dokonując oceny zebranego materiału dowodowego naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów – tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, to Sąd Rejonowy wskazał, którym dowodom dał wiarę, a którym jej odmówił. Tak przeprowadzoną przez sąd meriti ocenę materiału dowodowego Sąd II instancji podziela.</p> <p>W tym miejscu podnieść należy, że strona, która chce podważyć ocenę dowodów, nie może ograniczyć się do przedstawienia własnej oceny, nawet jeśli jej ocena jest przekonywająca. Konieczne jest bowiem wskazanie istotnych błędów logicznego rozumowania, sprzeczności oceny z doświadczeniem życiowym, braku wszechstronności, czy też pominięcia dowodów prowadzących do odmiennych wniosków.</p> <p>Tymczasem powód w apelacji przedstawia własną ocenę zeznań świadków oraz stron, która jest odmienna od oceny Sądu I instancji. Ta ocena przeprowadzona przez powoda jest odzwierciedleniem zaprezentowanego przez niego stanowiska w procesie, które zmierzało do uwzględnienia powództwa.</p> <p>Taki sposób podważania sędziowskiej oceny jest zwykłą polemiką i nie może zdaniem Sądu II instancji odnieść skutku. Sędziowskiej ocenie dowodów nie można bowiem przeciwstawić własnej oceny, konieczne jest co podniesiono wyżej, wskazanie w realiach sprawy przyczyn, dla których ocena dowodów nie spełnia reguł wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> - por. wyrok SN z dnia 27.09.2002 r., II CKN 817/00, Lex nr 56906; postanowienie SN z dnia 23.01.2001 r., IV CKN 970/00, Lex nr 52753.</p> <p>Z zeznań świadków <span class="anon-block">H. D.</span> i <span class="anon-block">J. D.</span>, które to zeznania są zgodne, spójne wynika, że pozwany w dacie 2 maja 2012 r. miał już wykonany zjazd z drogi publicznej na swą działkę. Tymczasem zeznania świadków wskazanych przez powódkę tj. <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">R. Ż.</span> <span class="anon-block">D. W. (2)</span> są ze sobą sprzeczne, gdyż każde z nich podaje inną datę wybudowania przez pozwanego zjazdu z drogi publicznej na jego działkę oraz inny okres wybudowania podmurówki na działce powódki. Na podkreślenie zasługują wyjaśnienia samej powódki, która przyznała że pozwany w dacie 10 maja miał wybudowany na swej działce zjazd z drogi publicznej. Także w uzasadnieniu pozwu wyjaśnia, że dochodzi od pozwanego wynagrodzenia za okres do dnia 10 maja 2012 r.</p> <p>W świetle powyższego zasadnie ustalił Sąd Rejonowy, że pozwany zwrócił działkę najpóźniej w dniu 2 maja 2012r. Skoro powódka wniosła pozew dopiero w dniu 17 maja 2013 r. to zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że tak wniesione powództwo z uwagi na treść przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 229)">art. 229 k.c.</a> uległo przedawnieniu</p> <p>Także nie ma racji autor apelacji kiedy zarzuca Sądowi I instancji nie zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> </p> <p>W związku z powyższym Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 229)">art. 229 k.c.</a> jest przepisem szczególnym, który ma usuwać niezwłocznie niepewne stany prawne. Wobec tego jedynie w wyjątkowych wypadkach zarzut przedawnienia może być oceniany jako nadużycie prawa na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5 k)">art. 5k</a>.c. i jako taki nie zostać uwzględniony. Jak wynika z lektury akt sprawy to powódka nie wskazała żadnych okoliczności, które uzasadniałyby nie uwzględnienie zarzutu przedawnienia. Okolicznością usprawiedliwiającą opóźnienie nie może być jak to podnosi pełnomocnik powódki fakt występowania powódki w sprawie niniejszej przed Sądem I instancji bez profesjonalnego pełnomocnika. Powódka jest osobą zdrową, sprawną czego potwierdzeniem jest jej aktywność sportowa oraz zaradną. Potwierdzeniem tego jest fakt, że skutecznie w postępowaniach sądowych broniła swego interesu prawnego w sprawach jakie toczyły się o prawo własności jej działki oraz w innych sprawach z udziałem pozwanego i jego żony. Dodatkowo podkreślić należy, że takich okoliczności faktycznych nie przedstawiła również w apelacji.</p> <p>W tym stanie rzeczy zarzuty apelacji wniesionej przez powódkę nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Dlatego i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> apelację jako nieuzasadnioną Sąd Okręgowy oddalił. O kosztach procesu za instancje odwoławczą orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> tj. stosownie do wyniku postępowania apelacyjnego.</p> <p>Na oryginale właściwe podpisy</p> </div>