I C 1380/24

<p>Sygn. akt I C 1380/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 25 lutego 2025 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="184"/> <col width="514"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Barbara Przybylska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Karolina Fojcik</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2025 roku w Gliwicach</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. S. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  oddala powództwo;</p> <p>2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>SSO Barbara Przybylska</p> <p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt I C 1380/24</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych <span class="anon-block">J. S. (2)</span> i <span class="anon-block">J. S. (1)</span> kwoty 130.191,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu od dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że pozwani nienależycie wykonywali zobowiązanie – nie spłacali terminowo rat umowy kredytu gotówkowego z dnia 12 września 2017 roku oraz o karty kredytowej o numerze <span class="anon-block"> (...)- (...)</span>. – co spowodowało wypowiedzenie umowy kredytu i postawienie zadłużenia w stan wymagalności (pozew k.3 i nast.)</p> <p>Pozwana <span class="anon-block">J. S. (1)</span> w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany <span class="anon-block">J. S. (2)</span> zmarł 1 sierpnia 2024 roku przed wytoczeniem powództwa przez powoda. Pozwana przyznając, że strony łączyła umowa kredytu, zarzuciła że kredyt był ubezpieczony oraz brak wykazania przez powoda wysokości dokonanych spłat i wywiedzenia źródeł żądanej kwoty (sprzeciw z dnia 6 października 2024 roku k.160).</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 25 lutego 2025 roku (k.171 i nast.). wniosła o oddalenie powództwa w całości. Ponownie przyznała, ze strony łączyła umowa kredytu gotówkowego oraz karty kredytowej z dnia 12 września 2017 roku o numerze <span class="anon-block"> (...)- (...)</span>. Wskazała, że podpisując umowę <span class="anon-block">J. S. (2)</span> zabezpieczył jej wykonanie ubezpieczając się na wypadek śmierci w <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> S.A. (przy czym w imieniu ubezpieczyciela działał <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> jako agent ubezpieczeniowy). Podniosła, że wszelkie należności z tytułu umowy kredytowej łączącej strony postępowania winny zostać spłacone przez <span class="anon-block">(...)</span> na rzecz powodowego banku. Nadto podniosła zarzut nieważności umowy kredytu (z uwagi na naliczanie odsetek od całej kwoty zadłużenia, w tym również od prowizji za udzielnie kredyt oraz od kosztu narzuconego ubezpieczenia) oraz zarzuciła, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy.</p> <p>Postanowieniem z dnia 18 października 2024 roku (k.162) Sąd Okręgowy w Gliwicach uchylił nakaz zapłaty w postepowaniu upominawczym w stosunku do pozwanego <span class="anon-block">J. S. (2)</span> i odrzucił w stosunku od niego pozew.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">J. S. (1)</span> i <span class="anon-block">J. S. (2)</span> zawarli w dniu 12 września 2017 roku z <span class="anon-block">(...)</span> umowę kredytu gotówkowego oraz kartę kredytową o numerze <span class="anon-block"> (...)- (...)</span> wraz z ubezpieczeniem na życie i zdrowie (umowa k.16 i nast.).</p> <p>Na mocy umowy kredytu gotówkowego bank udzielił kredytobiorcom kredytu w wysokości 171.701,85 zł z przeznaczeniem na sfinansowanie potrzeb własnych. Całkowita kwota kredytu wynosiła 150.000 zł, z kolei całkowity koszt kredytu wynosił: 53.813,02 zł: prowizja z tytułu udzielenia kredytu w kwocie 4.187,85 zł - prowizja doliczona do kwoty kredytu, pobierana z kwoty kredytu w dniu uruchomienia kredytu, odsetki za cały okres kredytowania w wysokości 32.111,17 zł i koszty ubezpieczenia wskazane w umowie jako zabezpieczenie kredytu za cały okres obowiązywania umowy w wysokości 17.514 zł – składka ubezpieczeniowa jednorazowo doliczana przez bank do kwoty kredytu, pobierana z kwoty kredytu w dniu uruchomienia kredytu . Całkowita kwota kredytu do zapłaty przez kredytobiorców wynosiła 203.813,02 zł (§ 1 umowy).</p> <p>Obligatoryjne zabezpieczenie kredytu stanowiło ubezpieczenie na życie i zdrowie ubezpieczonego potwierdzone <span class="anon-block">(...)</span> nr <span class="anon-block"> (...) (...)- (...)</span> wraz ze wskazaniem jako uprawnionego do otrzymania świadczenia z tytułu zgonu nieszczęśliwego na podstawie oświadczenia złożonego przez kredytobiorcą i cesja na rzecz banku praw z przyznanych roszczeń odszkodowawczych z umowy ubezpieczenia, potwierdzonej <span class="anon-block">(...)</span> nr <span class="anon-block"> (...) (...)- (...)</span> w zakresie ryzyka i całkowitej niezdolności do pracy (§ 2 umowy).</p> <p>W pkt <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 12 września 2017 roku (k.22 i nast.) kredytobiorcy oświadczyli, że wskazują <span class="anon-block">(...)</span> jako uposażonego do otrzymania świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia w zakresie ryzyka zgonu, zgonu na skutek nieszczęśliwego wypadku do wysokości salda zadłużenia z umowy kredytu na dzień zdarzenia. W przypadku ryzyk wskazanych w pkt <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>, z wyłączeniem ryzyka zgonu i zgonu na skutek nieszczęśliwego wypadku, kredytobiorcy dokonali cesji praw do świadczenia na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> do wysokości salda zadłużenia z umowy kredytu na dzień zajścia zdarzenia.</p> <p> <span class="anon-block">J. S. (2)</span> zmarł 1 sierpnia 2024 roku (wydruk z PESEL SAD k.161 i nast.)</p> <p>W wyniku przekształceń pomiotu zawierającego umowę z dnia 12 września 2017 roku, ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem <span class="anon-block"> (...)</span>, wierzycielem stał się <span class="anon-block">(...)</span> (odpis KRS k.24 i nast.)</p> <p>Przedmiotowa wierzytelność wraz z zabezpieczeniami została nabyta przez powoda na mocy umowy przelewu wierzytelności, zawartej z <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 22 listopada 2023 roku (wyciąg z umowy przelewu wierzytelności k.136 i nast.)</p> <p>Opisany wyżej stan faktyczny nie był między stronami sporny. Powód nie wykazał, aby wypowiedział skutecznie umowę wobec kredytobiorcy. Jedyną przedstawioną przez powoda korespondencją skierowaną do pozwanej było pismo z dnia 18 grudnia 2023 roku zawiadamiające o przeniesieniu na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span> niespłaconego zobowiązania (k.148 -150). W aktach sprawy brak jest potwierdzenia doręczenia korespondencji.</p> <p>Powód, pomimo wezwania przez sąd, nie odniósł się do podniesionych w sprzeciwie zarzutów, nie zaoferował żadnych dokumentów ani innych dowodów mogących stanowić podstawę ustalenia rzeczywistej wysokości i wymagalności zadłużenia, wypowiedzenia umowy oraz braku zaspokojenia przez ubezpieczyciela. Nie stawiając się na rozprawie pozbawił się możliwości odniesienia się do podnoszonych przez pozwaną zarzutów.</p> <p>Sąd zważył:</p> <p>Roszczenie powoda wywodzi się z zawartej pomiędzy poprzednikiem prawnym powoda i pozwaną wraz z mężem umowy kredytu przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe</a>. Zgodnie z przywołanym przepisem przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Zarówno fakt zawarcia umowy, jak i zakres praw i obowiązków umownych, w sposób jednoznaczny wynikają z dokumentów zaoferowanych jako dowody w sprawie (umowy kredytu).</p> <p>Sąd nie podzielił zarzutu dotyczącego wadliwego wyliczenia wysokości rat kredytu na skutek naliczania odsetek od prowizji i kosztu ubezpieczenia. W umowie wskazano jednoznacznie całkowitą kwotę kredytu (bez kredytowanych kosztów) oraz odrębnie wysokość kredytowanych kosztów.</p> <p>Zarówno prowizja, jak i składka ubezpieczeniowa (należna ubezpieczycielowi, a wynikająca z umowy wnioskopolisy), były skredytowane na wniosek kredytobiorców. Zasada naliczania odsetek umownych od kredytowanych kosztów nie narusza ustawy o kredycie konsumenckim, Żaden przepis nie zakazuje kredytowania prowizji czy składki (a w konsekwencji zaliczenia ich do oprocentowania). Nakazuje jedynie określenie całkowitej kwoty kredytu bez uwzględnienia prowizji, co w umowie miało miejsce.</p> <p>Tym niemniej powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Powód dochodził roszczenia na podstawie sporządzonego przez siebie wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu, który co do zasady, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041461546" title="Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546 (art. 194)">art. 194 ustawy z 27 maja 2004r. o funduszach inwestycyjnych</a> jest traktowany na równi z wyciągiem z ksiąg rachunkowych banku. Odnosząc się do wartości dowodowej wyciągu z ksiąg bankowych stwierdzić należy, iż w związku z orzeczeniem TK z 15.03.2011, P 7/09, OTK-A 2011/2/12 wyciągi z ksiąg bankowych utraciły walor dokumentu urzędowego, zaś wprowadzony w 2013r. art. 154 ust.2 powołanej ustawy wyłączył taką moc prawną w postępowaniu cywilnym. Przedłożony przez powoda wyciąg stanowi dokument prywatny – a zatem zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Moc dowodowa dokumentu prywatnego jest słabsza niż moc dowodowa dokumentu urzędowego, ponieważ dokumenty prywatne nie korzystają z domniemania, iż ich treść jest zgodna ze stanem rzeczywistym, jednakże dokument prywatny stanowi pełnoprawny środek dowodowy, który sąd orzekający może uznać za podstawę swoich ustaleń faktycznych, a następnie wyrokowania. W niniejszej sprawie treść wynikająca z wyciągu została jednak zakwestionowana przez pozwaną. Sąd miał na względzie ciężar dowodu, spoczywający na stronie zaprzeczającej dokumentowi (w tym przypadku pozwanej), jednak zważyć należy na status pozwanego niebędącego kredytobiorcą i niedysponującego dokumentacją kredytową (która winna być w dyspozycji powoda), jak i pozostawienie przez powoda bez odpowiedzi zobowiązania do zajęcia stanowiska i powołania dowodów po wniesieniu sprzeciwu. Podkreślić należy, że wyciągi tego rodzaju muszą odzwierciedlać stan ksiąg rachunkowych prowadzonych według szczegółowych zasad określonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941210591" title="Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz. U. z 1994 r. Nr 121, poz. 591 (art. 9)">art. 9 i nast. ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości</a>, muszą zatem znajdować oparcie w szczegółowej dokumentacji zawartej w księgach rachunkowych. Takich dokumentów powód, pomimo zgłoszonego zarzutu nie przedstawił. W tych okolicznościach nie można uznać, że zakwestionowanie wyciągu i żądanie dokumentów źródłowych pozbawione było podstaw i stanowiło naruszenie zasad ciężaru dowodzenia. Brak udostępnienia dokumentów źródłowych zarówno przed, jak i w toku postępowania podważa wiarygodności ów wyciąg, jak i pozbawia pozwaną możliwości oceny żądania i możliwości dowodowych.</p> <p>Powód ponadto nie wykazał wymagalności dochodzonej wierzytelności, które pozwalałyby na ustalenie daty wymagalności całej niespłaconej należności, a także ewentualnego ustania ochrony ubezpieczeniowej – nie dołączył dokumentów (powoływanego wypowiedzenia umowy), nie wskazał nawet daty doręczenia go każdemu z kredytobiorców. Samo twierdzenie powoda że skutek wypowiedzenia nastąpił z dniem 17.01.2023r., w braku wykazania tego dowodowo, przy kwestionowaniu przez pozwaną żądania w całości, nie jest wystarczające.</p> <p>Powód wreszcie nie odniósł się także do zarzutu dotyczącego ubezpieczenia kredytu. Jak wynika z dokumentów, kredytobiorcy zawarli umowę ubezpieczenia do wysokości salda kredytu na dzień zdarzenia ubezpieczeniowego (zgonu). Nie ulega wątpliwości, że taki wypadek nastąpił, a zaoferowane dowody nie pozwalają na uznanie, by ochrona ubezpieczeniowa wygasła. . Co prawda zdarzenie to nastąpiło po zawarciu umowy cesji pomiędzy bankiem a powodem, jednak – biorąc pod uwagę, że cesja obejmowała także zabezpieczenia – w tym polisy (umowa przelewu pkt <span class="anon-block">(...)</span> – definicja wpłat i zabezpieczeń), dodatkowo według tejże umowy istniała możliwość wycofania wierzytelności z pakietu przelewanych wierzytelności</p> <p>Wszystkie powyższe okoliczności skutkują uznaniem, że powód nie wykazał swego roszczenia ani co do zasady, ani wysokości.</p> <p>W tym stanie rzeczy sąd powództwo oddalił, o kosztach orzekając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>.</p> </div>