II AKa 240/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 240/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="466"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Marian Baliński (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Piotr Feliniak</p> <p>SO del. Sławomir Wlazło</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sądowy Łukasz Szymczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <span class="anon-block">H. T.</span>, Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 §1 kk</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 §1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art.11 §2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb.</p> <p>z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. akt III K 66/13</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 §1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 kpk</a> </p> <p>1)  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</p> <p>2)  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonej – adw. <span class="anon-block">K. R.</span> i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">O. S.</span> – adw. <span class="anon-block">P. L.</span> po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł tytułem należności za pomoc prawną udzieloną oskarżonej i oskarżycielowi posiłkowemu <span class="anon-block">O. S.</span> w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3)  zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p>Sygn. akt II AKa 240/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">I. S.</span> oskarżona została o to, że:</p> <p>I. w nocy z 20 na 21 września 2012r, w lokalu mieszkalnym położonym w budynku Przedszkola Gminnego w <span class="anon-block">W.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span>, Gm. <span class="anon-block">R.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, znajdując się w stanie nietrzeźwości, działając w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życia swojej 7-letniej córki <span class="anon-block">K. S.</span> poprzez pięciokrotne zadanie uderzeń nożem kuchennym o długości ostrza 10,5 cm, w okolice przedniej powierzchni klatki piersiowej w rzucie mostka i w okolicach przymostkowych i jednego uderzenia w tylną powierzchnię tułowia w okolicy przykręgosłupowej prawej na wysokości grzebienia łopatki spowodowała u w/w obrażenia w postaci: przebicia płuca lewego (z jego spadnięciem), rany przebijającej serce, nacięcia ściany aorty i pnia tętnicy płucnej, uszkodzenia ściany żołądka, rany przebijającej wątrobę, płynnego krwiaka w obu jamach opłucnych, które to rany kłute klatki piersiowej z uszkodzeniem narządów wewnętrznych i następowym wykrwawieniem organizmu skutkowały zgonem <span class="anon-block">K. S.</span> tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> </p> <p>II. w nocy z 20 na 21 września 2012r. w lokalu mieszkalnym położonym w budynku Przedszkola Gminnego w <span class="anon-block">W.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span>, Gm. <span class="anon-block">R.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, znajdując się w stanie nietrzeźwości, działając w zamiarze bezpośrednim usiłowała pozbawić życia swojego 10-letniego syna <span class="anon-block">O. S.</span> w ten sposób, że poprzez sześciokrotne zadanie mu uderzeń nożem kuchennym o długości ostrza 10,5 cm w okolice klatki piersiowej i dłoni spowodowała u w/w obrażenia w postaci rany kłutej przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie prawej długości 0,5 cm zlokalizowanej przy bocznej powierzchni mięśnia piersiowego, rany kłutej przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie lewej długości 1 cm zlokalizowanej przy przedniej powierzchni mięśnia naramiennego lewego, rany kłutej przedniej powierzchni klatki piersiowej po stronie lewej długości 3 cm zlokalizowanej w połowie długości pomiędzy przyczepem mostkowym obojczyka, a brodawką sutkową lewą rany ciętej grzbietu śródręcza prawego długości około 3 cm, rany ciętej grzbietowej powierzchni nadgarstka prawego długości około 1,5 cm, rany ciętej dłoni lewej długości około 2 cm zlokalizowanej w przestrzeni pomiędzy kciukiem, a palcem wskazującym lewym, które to skutkowały naruszeniem czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres trwający poniżej 7 dni - lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na reakcję obronną i ucieczkę nieletniego <span class="anon-block">O. S.</span>, tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 §2 kk</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt III K 66/13 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, uznał <span class="anon-block">I. S.</span> za winną dokonania czynu zarzucanego jej w punkcie I. aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył oskarżonej karę 25 lat pozbawienia wolności oraz winną dokonania czynu zarzucanego jej w punkcie II. aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> wymierzył oskarżonej karę 15 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Sąd I instancji wymierzył <span class="anon-block">I. S.</span> karę łączną 25 lat pozbawienia wolności, orzekł również od oskarżonej na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">O. S.</span> kwotę 50.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.</p> <p>Orzeczenie zawiera rozstrzygniecie o zaliczeniu okresu tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności, o dowodach rzeczowych oraz o kosztach postępowania.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył apelacją obrońca oskarżonej w części dotyczącej wymiaru kary zarzucając rażącą niewspółmierność wymierzonej kary łącznej oskarżonej <span class="anon-block">I. S.</span> w wysokości 25 lat pozbawienia wolności, podczas gdy zdaniem skarżącego dla osiągnięcia celów kary wystarczy jej znacznie niższy wymiar, tym bardziej że nie istnieje niebezpieczeństwo powrotu do przestępstwa oskarżonej.</p> <p>Mając powyższy zarzut na uwadze, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności wobec oskarżonej, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 12 sierpnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt III K 66/13.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca poparł apelację i wnioski w niej zawarte prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.</p> <p>Argumentacja obrońcy sprowadza się w istocie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego, który w sposób wnikliwy rozważył istniejące okoliczności wpływające na zaostrzenie represji karnej wobec oskarżonej <span class="anon-block">I. S.</span> a jednocześnie prawidłowo uzasadnił brak istotnych przesłanek łagodzących.</p> <p>Z rażącą niewspółmiernością kary mamy do czynienia, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.</p> <p>Zarzut rażącej niewspółmierności kary, jako zarzut w kategorii ocen, można podnieść jedynie wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, stając się w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Nie każda bowiem różnica w ocenie wymiaru kary ów zarzut może uzasadniać, ale tylko taka, która jest natury zasadniczej, to znaczy jest niewspółmierna w stopniu nie dającym się zaakceptować.</p> <p>O rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> nie można mówić w sytuacji gdy, jak w niniejszej sprawie, Sąd wymierzając karę uwzględnił wszystkie okoliczności wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru. Nie można zasadnie dowodzić rażącej niewspółmierności kary także wówczas, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego będące wyrazem zasady sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 10 kwietnia 1996 r. II AKa 85/96, publ. KZS 1996/4/42; wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 stycznia 1996 r. II AKr 463/95, publ. OSA 1996/7-8/27 i z dnia 22 czerwca 1995 r. II AKr 178/95, publ. Prok. i Pr. 1996/2-3/25 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r. III KR 254/73, publ. OSNPG 1974/3-4/51).</p> <p>W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom obrońcy, zawartym w dość lakonicznym uzasadnieniu, przestępstwa przypisane <span class="anon-block">I. S.</span> niewątpliwie cechuje bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości.</p> <p>Nadużywająca alkoholu oskarżona <span class="anon-block">I. S.</span>, działając pod wpływem skrajnie irracjonalnego impulsu, bez jakichkolwiek ku temu pobudek, ugodziła w najwyższe dobro, które miała obowiązek chronić, tj. życie i zdrowie swoich dzieci.</p> <p>Zaatakowała je podczas snu, kiedy nie miały one żadnych szans na obronę, co w konsekwencji doprowadziło do natychmiastowej śmierci siedmioletniej córki i naraziło na śmierć dziesięcioletniego syna. Jedynie szybka reakcja chłopca, który obudził się podczas zadawania ciosów, wyrwał jej nóż, zaczął krzyczeć i uciekł do kuchni spowodowała, że uratował własne życie.</p> <p>Postawa oskarżonej wobec własnych dzieci, co słusznie podkreślił Sąd meriti, budzi odrazę i potępienie. Wywołuje także krańcowe niezrozumienie, zwłaszcza wobec faktu, iż <span class="anon-block">I. S.</span> zaangażowana była w życie lokalnej społeczności oraz pomoc dzieciom niepełnosprawnym, jawiła się również jako opiekuńcza matka.</p> <p>Sąd Okręgowy należycie eksponując powyższe okoliczności wykazał winę oskarżonej w sposób niebudzący wątpliwości.</p> <p>Okoliczności łagodzące przywoływane przez skarżącego, iż <span class="anon-block">I. S.</span> uświadomiwszy sobie swoje czyny usiłowała sprowadzić pomoc a także, iż obecnie wykazuje krytyczny stosunek do swoich czynów, jest nadto osobą nie karaną, żadną miarą nie są w stanie zrównoważyć argumentów, które podniósł sąd I instancji uzasadniając wymierzenie jej kary łącznej 25 lat pozbawienia wolności.</p> <p>W ocenie Sądu Apelacyjnego kara ta jest karą sprawiedliwą, dodatkowo bowiem uwzględnić należy, iż została wymierzona z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji.</p> <p>Za chybiony uznać również zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a>, z uwagi na zasądzenie na rzecz <span class="anon-block">O. S.</span> kwoty 50000 zł zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W sprawie tej należało uwzględnić ogrom psychicznych i fizycznych cierpień syna oskarżonej.</p> <p>Słusznie pełnomocnik pokrzywdzonego powołał tu stanowisko judykatury, w myśl którego, miarkowania obowiązku naprawienia krzywd z powodu złego stanu majątkowego zobowiązanego, nie powinno się stosować w sytuacji wyrządzenia ich umyślnie na osobie, gdyż sprzeciwiają się temu zasady współżycia społecznego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 1984 r. sygn. akt III CRN 269/84 LEX nr 8664).</p> <p>O kosztach obrońcy z urzędu oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego za pomoc prawną udzieloną w postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ()">rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art.624§1 k.p.k.</a> uznając, iż ich uiszczenie przez oskarżonej byłoby zbyt uciążliwe.</p> <p>Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.</p> </div>