II Kz 321/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Kz 321/13</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Dnia 30 grudnia 2013r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący- SSO Grażyna Jaszczuk /spr./</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie SO Mirosław Onisko</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SR del. do SO Agata Kowalska</strong> </p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Polkowska</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o popełnienie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a> </p> <p>zażalenia wniesionego przez oskarżyciela prywatnego</p> <p>na postanowienie Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 21 listopada 2013r.</p> <p>w przedmiocie umorzenia postępowania</p> <p> <strong> <!-- -->na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">J. S.</span> 516,60 złotych, w tym podatek VAT-23 %, w wysokości 96,60 zł, tytułem kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Siedlcach postanowieniem z dnia 21 listopada 2013r. umorzył postępowanie karne w sprawie przeciwko <span class="anon-block">J. K.</span> oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 kk</a>, wobec stwierdzenia, że nie popełnił on zarzuconego mu prywatnym aktem oskarżenia czynu z uwagi na stan niepoczytalności. Orzekł również o zwrocie oskarżycielowi prywatnemu zryczałtowanej równowartości wydatków postępowania i o wynagrodzeniu dla obrońcy oskarżonego wyznaczonego z urzędu.</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł oskarżyciel prywatny, który postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postepowania, który mógł mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 31 § 1)">art. 31 § 1 kk</a> poprzez umorzenie postępowania bez rozważenia potrzeby zastosowania środków zabezpieczających oraz sprawstwa oskarżonego, a w konsekwencji przeprowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego mimo obowiązku sądu w tym zakresie. Wobec powyższego oskarżyciel prywatny wniósł o uchylenie zaskarzonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie oskarżyciela prywatnego jako bezzasadne na uwzględnienie nie zasługuje.</p> <p>Analiza przedmiotowej sprawy doprowadziła do uznania, iż Sąd odwoławczy podzielił argumenty i stanowisko Sądu Rejonowego w Siedlcach w zakresie umorzenia postępowania w niniejszej sprawie. W toku posiedzenia pojednawczego zaistniała uzasadniona wątpliwość, co do poczytalności <span class="anon-block">J. K.</span> wobec czego wywołana została opinia sądowo-psychiatryczna dwóch biegłych psychiatrów. Biegli we wnioskach opinii stwierdzili, że rozpoznali u oskarżonego przewlekłe zaburzenia urojeniowe oraz upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, w wyniku czego w chwili popełnienia czynu miał zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Wskazać w tym miejscu należy, iż niepoczytalność sprawcy stanowi jedną z katalogu przewidzianych przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kodeks karny</a> okoliczności wyłączających przestępność czynu zabronionego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 kpk</a>), zaistnienie której powoduje konieczność umorzenia postępowania i to bez względu na jego etap. W realiach niniejszej sprawy kwestia ta została ustalona na początku postępowania, przed rozpoczęciem przewodu sądowego, zatem dalsze postępowanie przeciwko temu oskarżonemu toczyć się nie mogło. W oparciu o powyższe stwierdzić zatem należy, iż decyzja Sądu Rejonowego w zakresie umorzenia postępowania wobec stwierdzenia niepoczytalności <span class="anon-block">J. K.</span> w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu była jak najbardziej zasadna.</p> <p>Odrębną kwestią pozostaje zastosowanie wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym lub skierowania na leczenie w warunkach ambulatoryjnych, co sugeruje w swoim zażaleniu skarżący. Aby orzec umieszczenie sprawcy czynu zabronionego w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, muszą być spełnione łącznie następujące warunki: a) ustalenie, iż w czasie popełnienia czynu zabronionego sprawca był w stanie niepoczytalności (spowodowanej upośledzeniem umysłowym, chorobą psychiczną albo innym zakłóceniem czynności psychicznych - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 31 § 1)">art. 31 § 1 kk</a>); 2. ustalenie, że czyn zabroniony charakteryzuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 kk</a>); c) określeniem wysokiego prawdopodobieństwa, że popełni taki czyn ponownie (<em> <!-- -->postanowienie SN z 11 grudnia 1998 r., III KKN 219/97, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 5, poz. 1, z glosą Kolasińskiego, Prok. i Pr. 2000, nr 11</em>). Jednocześnie przepisy kodeksu postepowania karnego, w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 354;art. 324)">art. 354 i 324 kpk</a> określają tryb postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania i zastosowania środków zabezpieczających. Jednym z nich jest wyraźny wymóg, iż wniosek w przedmiocie zastosowania środków zabezpieczających może złożyć tylko prokurator, niedopuszczalne jest zatem procedowanie w tym zakresie z wniosku oskarżyciela prywatnego. Zatem wbrew wywodom wynikającym z zażalenia, ustawodawca pośrednio ograniczył krąg przestępstw, w stosunku do których niemożliwe jest orzeczenie umieszczenia sprawcy czynu w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym. Z tego względu, w aktualnym układzie procesowym, gdy prokurator nie objął ściganiem czynu, którego dopuścił się <span class="anon-block">J. K.</span> i nie złożył wniosku o zastosowanie środków zabezpieczających, orzeczenie ich na podstawie wniosku <span class="anon-block">Z. Ł.</span> było niemożliwe, a czynienie rozważań w tym kierunku niecelowe.</p> <p>Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż ciężar gatunkowy czynu zarzucanego oskarżonemu nie jest wysoki, czego wyrazem są zarówno jego następstwa (skutki w zakresie zdrowia pokrzywdzonego poniżej 7 dni), jak i okoliczność, że prokurator nie objął tego czynu ściganiem z uwagi na ważny interes społeczny. Oskarżyciel prywatny we wniesionym przez siebie zażaleniu nie podniósł żadnych argumentów, które pozwoliłyby Sądowi odwoławczemu na odmienną ocenę rozważanych okoliczności.</p> <p>Z tych względów, Sąd Rejonowy trafnie uznał, iż <span class="anon-block">J. K.</span> dopuścił się zarzuconego mu czynu w warunkach zniesionej poczytalności w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 31;art. 31 § 1)">art. 31 § 1 kk</a> i postępowanie w sprawie umorzył, bez stosowania wobec oskarżonego środka zabezpieczającego.</p> <p>Odnośnie wynagrodzenia za obronę oskarżonego sprawowaną z urzędu rozstrzygnięcie oparto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 4)">§ 14 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z póź. zm.).</p> <p>Mając powyższe na uwadze, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, Sąd Okręgowy orzekł jak w postanowieniu.</p> </div>