VII Ka 1135/13

<p>Sygn. akt VII Ka 1135/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski</p> <p>Protokolant st .sekr. sądowy Katarzyna Filipiak</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego sierż. szt. Agnieszki Szlachtowicz</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2013r.</p> <p>prawy <span class="anon-block">E. G.</span> </p> <p>obwinionej o wykroczenie z art. 107 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 25 września 2013r., sygn. akt II W 344/13</p> <p>I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że uniewinnia obwinioną <span class="anon-block">E. G.</span> od popełnienia zarzucanego jej czynu,</p> <p>II koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VII Ka 1135/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Szczytnie wyrokiem z dnia 25 września 2013r. w sprawie II W 344/13</strong> przeciwko <span class="anon-block">E. G.</span> obwinionej o to, że w okresie od 11 kwietnia 2013 r. do 8 maja 2013 r. w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> poprzez celowe wielokrotne wywracania drewnianych donic stojących na posesji złośliwie niepokoiła <span class="anon-block">B. K.</span>, tj. o czyn z art. 107 k.w.</p> <p>orzekł:</p> <p>I uznał obwinioną <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. G.</span> </strong> za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia i za to z mocy art. 107 k.w. wymierzył jej karę nagany.</p> <p>II na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił obwinioną od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania w całości.</p> <p>Od powyższego wyroku apelację złożyła obrońca obwinionej zaskarżając go w całości i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.</a> zarzucając mu :</p> <p>1.obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 107 § 1 k.w., polegającą na błędnym przyjęciu, że obwiniona swoim zachowaniem wyczerpała znamiona tego przepisu, podczas gdy w toku toczącego się postępowania nie ustalono, by obwiniona działała w celu dokuczenia <span class="anon-block">B. K.</span>,</p> <p>2. obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 39;art. 39 § 1)">art. 39 § 1 k.p.w.</a> polegającą na pominięciu dowodów świadczących na korzyść obwinionej, tj. nie przesłuchaniu wszystkich świadków w sprawie, tj. osób zamieszkujących wraz z obwinioną i posiadających wiedzę, dlaczego obwiniona przesuwała doniczki i jak często, a oparcie wyroku tylko na podstawie zeznań osób zamieszkujących z <span class="anon-block">B. K.</span>, czego skutkiem stało się przyjęcie, że obwiniona złośliwie niepokoiła <span class="anon-block">B. K.</span>.</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:</p> <p>1.  zmianę wyroku i o uniewinnienie obwinionej od zarzucanego jej czynu,</p> <p>2.  uchylenie w całości wyroku Sądu Rejonowego w Szczytnie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p>Ponadto skarżąca wniosła o wezwanie na rozprawę odwoławczą świadków w osobach <span class="anon-block">T. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionej jest zasadna, zaś wniosek o uniewinnienie <span class="anon-block">E. G.</span> od popełnienia zarzucanego jej czynu w pełni zasługuje na podzielenie.</p> <p>Zgodzić się bowiem należy ze skarżącą co do tego, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż <span class="anon-block">E. G.</span> popełniła zarzucane jej wykroczenie. W ocenie Sądu Okręgowego dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie prowadzą do oceny zachowania obwinionej odmiennej od tej, którą przedstawił Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżonego wyroku.</p> <p>Przepis art. 107 k.w., za który ukarano obwinioną, penalizuje zachowanie w celu dokuczenia innej osobie poprzez złośliwe wprowadzenie jej w błąd lub w inny sposób złośliwe niepokojenie. Znamię <strong> <!-- -->złośliwości</strong> oznacza szczególne nastawienie podmiotowe sprawcy przejawiające się w chęci dokuczenia, zrobienia przykrości, wyprowadzenia z równowagi (J. Bafia, D. Egierska, I. Śmietanka, <em> <!-- -->Kodeks...</em>, s. 250; M. Bojarski, W. Radecki, <em> <!-- -->Kodeks wykroczeń. Komentarz</em>..., 2006, s. 637; M. Mozgawa (w:) <em> <!-- -->Kodeks...</em>, red. M. Mozgawa, s. 366).<strong> <!-- --> Inne złośliwe niepokojenie</strong> to wzbudzanie niepokoju, obawy, lęku. Niepokojenie może polegać na zakłóceniu spokoju lub innych zachowaniach wyprowadzających pokrzywdzonego z równowagi psychicznej, np. wysyłaniu przykrych listów, głuchych telefonach, pukaniu do drzwi i uciekaniu. Niepokojenie może nastąpić słowem, czynem, gestem, wizerunkiem itd. Istotne w zachowaniu sprawcy jest to, że kieruje się on chęcią dokuczenia innej osobie, sprawienia jej przykrości, przysporzenia trosk i zmartwień. Pobudką działania sprawcy jest nieżyczliwość, bowiem chodzi o "dotknięcie" ofiary, wyprowadzenie jej z równowagi, spowodowanie zdenerwowania. W doktrynie wskazuje się, że wykroczenie to można popełnić tylko umyślnie w zamiarze bezpośrednim i kierunkowym, bowiem ustawodawca posługuje się sformułowaniem "w celu dokuczenia". Zdaniem Sądu Najwyższego czyn stanowiący wykroczenie z art. 107 polega na działaniu kierunkowym "w celu dokuczenia innej osobie", a zatem<span class="underline"> <!-- --> należy ustalić, że po stronie sprawcy tego wykroczenia zachodzi złośliwość. </span>Nawet samo stwierdzenie umyślności działania nie daje podstawy do przyjęcia odpowiedzialności za wykroczenia penalizowane tym przepisem (wyrok SN z dnia 22 czerwca 1995 r., III KRN 44/95, Prok. i Pr.-wkł. 1995, nr 11-12, poz. 24). Podobny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 listopada 2010 r., IV KK 324/10, Biul. PK 2011, nr 1, s. 8, zgodnie z którym strona podmiotowa wykroczenia określonego w art. 107 polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego - działanie sprawcy jest ukierunkowane na dokuczenie innej osobie i charakteryzuje się "złośliwością".</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest po stronie obwinionej złośliwości działania w celu dokuczenia pokrzywdzonej <span class="anon-block">B. K.</span>. Intencją obwinionej była niezakłócona możliwość korzystania ze wspólnej nieruchomości przez wymienioną i jej rodzinę. Bycie współwłaścicielem nie tylko daje prawo do korzystania ze wspólnej nieruchomości, ale również obliguje do udostępniania wspólnej nieruchomości w celu korzystania z niej drugiej stronie. W niniejszej sprawie działanie <span class="anon-block">E. G.</span> nie wypełniło znamion wykroczenia z art. 107 k.w. Przestawianie donic przez wymienioną, które mimo tego ponownie wracały na miejsce, wynikało z chęci umożliwienia sprawnego dojazdu samochodem do garażu, co potwierdzili w zeznaniach podczas rozprawy apelacyjnej świadkowie <span class="anon-block">T. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> (k.71 odw.-72) oraz sama obwiniona (k.72). Zachowanie obwinionej nie było nacechowane złośliwością i chęcią dokuczenia <span class="anon-block">B. K.</span> także i z tego powodu, iż <span class="anon-block">E. G.</span> rozmawiała z sąsiadami, że donice przeszkadzają, co jednakże było przez nich ignorowane.</p> <p>W pełni zasługuje również na poparcie stanowisko obrońcy obwinionej, zgodnie z którym Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów postępowania poprzez pominięcie dowodów świadczących na korzyść obwinionej, tj. nie przesłuchanie wszystkich świadków w sprawie - <span class="anon-block">T. G.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span>. Sąd Okręgowy mając powyższe na uwadze wezwał i wysłuchał wymienionych świadków.</p> <p>Na marginesie zauważyć należy, iż <span class="anon-block">B. K.</span> i <span class="anon-block">E. G.</span> ewentualnie winny rozstrzygnąć sposób korzystania ze wspólnej nieruchomości w ramach postępowania cywilnego z uwagi na istniejący pomiędzy nimi konflikt w tym zakresie.</p> <p>Mając powyższe na uwadze i podzielając zarzuty obrońcy obwinionej, zaskarżony wyrok zmieniono i uniewinniono <span class="anon-block">E. G.</span> od popełnienia zarzucanego jej czynu- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art.427§2 kpk</a> w i art..438<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (pkt. 2;pkt. 3)">pkt.2-3 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 §2 kpw</a>.</p> <p>O kosztach postępowania w sprawie orzeczono w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 2)">art.118§2 kpw</a>.</p> </div>