I ACa 1082/12

<p>Sygn. akt I ACa 1082/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 23 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="398"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Jan Kremer</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Maria Kus-Trybek</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->SSA Paweł Rygiel</span> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st.sekr.sądowy Barbara Piaszczyk</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012 r. w Krakowie na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">U. R.</span> ( poprzednio <span class="anon-block">P.</span>), <span class="anon-block">A. P.</span> i <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>przeciwko Gminie Miejskiej <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powodów od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie</p> <p>z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I C 1638/10</p> <p>1.  <strong> <!-- -->zmienia zaskarżony wyrok w punkcie III w ten sposób, że odstępuje od obciążenia powodów kosztami procesu;</strong> </p> <p>2.  <strong> <!-- -->w pozostałej części apelację oddala; </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- -->odstępuje od obciążenia powodów kosztami postępowania apelacyjnego; </strong> </p> <p>4.  <strong> <!-- -->przyznaje od Skarbu Państwa-Sądu Okręgowego w Krakowie adwokatowi <span class="anon-block">A. W.</span> z Kancelarii Adwokackiej </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> kwotę 6.642,00zł ( sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote), w tym 1.240 zł podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodom z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.</strong> </p> <p>sygn. akt I ACa 1082/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powodowie, <span class="anon-block">U. P.</span>, <span class="anon-block">A. P.</span> i <span class="anon-block">E. P.</span>, wnieśli o zasądzenie od Gminy Miejskiej <span class="anon-block">K.</span> kwot – odpowiednio – 2.000.000 zł, 1.500.000 zł oraz 500.000 zł, z ustawowymi odsetkami. Na uzasadnienie żądania wskazali, że domagają się zasądzenia odszkodowania za ograniczenie możliwości dysponowania ich nieruchomością, a to uwagi na plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą <span class="anon-block">(...)</span> na mocy którego nieruchomość przeznaczona była pod realizację Trasy Zwierzynieckiej oraz decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nr <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 18 sierpnia 2002 r., na mocy której nieruchomość została objęta planowaną do realizacji inwestycją „Trasa <span class="anon-block">P.</span> </p> <p>W toku procesu powodowie zmodyfikowali żądanie pozwu w ten sposób, że wnieśli o zasądzenie na rzecz powódki <span class="anon-block">U. P.</span> kwoty 420.070 zł, na rzecz powoda <span class="anon-block">A. P.</span> kwoty 336.056 zł oraz na rzecz <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">P.</span> 84.014 zł - z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty</p> <p>Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy umorzył postępowanie co do kwot, o które powodowie ograniczyli żądanie pozwu, oddalił powództwo w pozostałej części oraz zasądził od każdego z powodów na rzecz strony pozwanej koszty procesu.</p> <p>Sąd I instancji ustalił, że właścicielem nieruchomości składającej się z <span class="anon-block">działki nr (...)</span> są <span class="anon-block">U. P.</span> w ½ części i <span class="anon-block">E. P.</span> w ½ części. Uprzednio współwłaścicielem nieruchomości był <span class="anon-block">A. P.</span>, który umową z dnia 1 grudnia 2008 r. darował <span class="anon-block">E.</span> <span class="anon-block">P.</span> udział w ½ części w nieruchomości składającej się z <span class="anon-block">działki nr (...)</span>.</p> <p>Plan zagospodarowania przestrzennego nr <span class="anon-block">(...)</span>przewidywał przeznaczenie nieruchomości pod inwestycję drogową. Decyzją z dnia 14 sierpnia 2002 r. nr <span class="anon-block"> (...)</span> działając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890415" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 (art. 39;art. 40;art. 40 ust. 1;art. 40 ust. 3;art. 42)">art. 39, art. 40 ust. 1, ust. 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym</a> Prezydent Miasta <span class="anon-block">K.</span> ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji Trasa <span class="anon-block">P.</span> – od <span class="anon-block">ul. (...)</span> do <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Sąd wskazał szczegółowe ustalenia obejmujące informacje, jakie uzyskiwali powodowie w związku z planowaną budową Trasy <span class="anon-block">P.</span>i ewentualnym wykupem od niech nieruchomości.</p> <p>Wreszcie Sąd poczynił ustalenia dotyczące dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazał m.in., że <span class="anon-block">A. P.</span> prowadził na niej działalność gospodarczą – produkcję uszczelek. Decyzją z dnia 5 czerwca 1997 r. Urząd Miasta <span class="anon-block">K.</span> odmówił <span class="anon-block">A. P.</span> ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki uzasadniając to rozstrzygnięcie tym, że przebudowa dachu z płaskiego na spadzisty powoduje powiększenie kubatury budynku co jest sprzeczne z obowiązującymi ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. <span class="anon-block">A. P.</span> wydzierżawił część gruntu pod prowadzenie stacji dystrybucji gazu <span class="anon-block"> (...)</span>. Decyzją z dnia 6 września 1996 r. nr <span class="anon-block">(...)</span> Urząd Miasta <span class="anon-block">K.</span> nakazał <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu Handlowo – Usługowemu (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">K.</span> rozbiórkę punktu dystrybucji gazu propan-butan i doprowadzenie terenu do stan poprzedniego w terminie do 30 października 1996 r. uzasadniając rozstrzygnięcie tym, że teren stanowi rezerwę pod budowę arterii komunikacyjnej. W 2004 r. przedsiębiorstwo prowadzone przez <span class="anon-block">A. P.</span> utraciło uzyskany w 1998 r. status zakładu pracy chronionej ponieważ nie mógł z braku miejsca zatrudnić większej liczby osób. Od 2000 r. dochody <span class="anon-block">A. P.</span> spadały. Do <span class="anon-block">U. P.</span> po ogłoszeniach zgłaszali się chętni kontrahenci na wynajęcie nieruchomości, ale rezygnowali po dowiedzeniu się, że nieruchomość jest przeznaczona pod budowę drogi.</p> <p>Na koniec ustalił, że możliwy do uzyskania dochód z wynajęcia budynku w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w okresie od 2002 r. do października 2011 r. wynosi 725.180 zł.</p> <p>W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał zgłoszone żądanie za bezzasadne.</p> <p>Sąd wskazał, że plan zagospodarowania przestrzennego nr <span class="anon-block">(...)</span>z którym powodowie wiążą dochodzone roszczenie, został uchwalony w okresie obowiązywania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840350185" title="Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1984 r. Nr 35, poz. 185 ()">ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym</a> (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 z późn.zm). Ustawa ta nie przewidywała żadnej formy rekompensaty dla właściciela nieruchomości, który doznawał ograniczeń w wykonywaniu swojego prawa wskutek postanowień planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast prawo do takiej rekompensaty wprowadzono dopiero <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890415" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 ()">ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym</a> (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn.zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.. Z art. 36 ust. 1 tej ustawy wynikało, że jeżeli w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części, w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy m.in. odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę. Jednocześnie jednak art. 68 ust. 1 tej ustawy wykluczył możliwość zastosowania tego uregulowania do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy. Skoro zatem plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikały ograniczenia powodów w wykonywaniu prawa własności, został uchwalony przed wejściem w życie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890415" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 ()">ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.</a> to tym samym powodowie nie mogą – wobec treści art. 68 ust. 1 tej ustawy – domagać się skutecznie od strony pozwanej jakiegokolwiek odszkodowania za ograniczenia w wykonywaniu prawa własności w okresie obowiązywania planu zagospodarowania przestrzennego nr<span class="anon-block">(...)</span>Sąd podkreślił nadto, że nawet gdyby przyjąć, że wejście w życie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030800717" title="Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ()">ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym</a> otworzyło drogę powodom do dochodzenia roszczeń na podstawie art. 36 ust. 1 tej ustawy, to dochodzone w niniejszej sprawie roszczenie nie może podlegać uwzględnieniu - powodowie domagają się naprawienia szkody polegającej na utracie korzyści w sytuacji, gdy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030800717" title="Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 (art. 36;art. 36 ust. 1;art. 36 ust. 1 pkt. 1)">art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.</a> przewiduje wyłącznie odszkodowanie za szkodę rzeczywistą.</p> <p>Sąd odniósł się także do argumentacji powodów odwołujących się do poglądu wyrażonego w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, że stan prawny ukształtowany wyżej opisanymi przepisami stanowił naruszenie art. 1 protokołu I Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175). Ewentualna sprzeczność uregulowań zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890415" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 ()">ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym</a> z wyżej powołanym przepisem Konwencji nie może bowiem stanowić podstawy do zasądzenia odszkodowania od strony pozwanej – to nie pozwana gmina ponosi odpowiedzialność za wadliwy stan prawny.</p> <p>Dalej Sąd wskazał, że ograniczenia powodów w korzystaniu z nieruchomości odpadły z dniem 1 stycznia 2004 r. albowiem plan zagospodarowania przestrzennego nr <span class="anon-block">(...)</span>utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. Po tej dacie żadne, dalsze ograniczenia nie istniały. W szczególności nie były związane z wydaniem decyzji z dnia 14 sierpnia 2002 r. nr <span class="anon-block"> (...)</span> ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji Trasa <span class="anon-block">P.</span> Decyzja ta - zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940890415" title="Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 (art. 46;art. 46 ust. 2)">art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym</a> - nie rodzi bowiem praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030800717" title="Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 (art. 36 ust. 1)">ust. 1</a> tego przepisu dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Decyzja ta nie stoi na przeszkodzie wystąpieniu przez powodów o wydanie innej treści decyzji umożliwiającej powodom zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z ich planami Zarazem decyzja z dnia 14 sierpnia 2002 r. nie spowodowała, że korzystanie z nieruchomości powodów lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone - co wyklucza możliwość dochodzenia przez powodów odszkodowania w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030800717" title="Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 (art. 36;art. 36 ust. 1;art. 36 ust. 1 pkt. 1)">art. 36 ust. 1 pkt 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030800717" title="Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 (art. 63;art. 63 ust. 3)">art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym</a>.</p> <p>W ocenie Sądu nie zachodzą także podstawy do zasądzenia odszkodowania z uwagi na przebieg toczących się pomiędzy powodami a stroną pozwaną negocjacji w przedmiocie wykupu nieruchomości. Dopóki bowiem nie doszło do zawarcia między stronami jakiejkolwiek umowy, nie sposób oceniać zachowań strony pozwanej w kategoriach niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania mogącego stanowić podstawę do dochodzenia odszkodowania przewidzianego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 kc.</a> </p> <p>Od powyższego orzeczenia apelację wnieśli powodowie zarzucając naruszenie przepisu art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji z dnia 20 marca 1952 r. o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez jego niezastosowanie. Zarzucili także naruszenie przepisu postępowania tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> poprzez jego niezastosowanie i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> poprzez jego zastosowanie.</p> <p>Apelujący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, ewentualnie o nieobciążanie powodów kosztami postępowania apelacyjnego.</p> <p>Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p>Sąd Apelacyjny zważył, co następuje,</p> <p>Apelacja powodów nie może odnieść zamierzonego skutku.</p> <p>Ustalenia faktyczne dokonane w pierwszej instancji są prawidłowe i Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. Zostały dokonane w oparciu o wszystkie przeprowadzone dowody, których ocena mieści się w granicach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>. Ustalenia te nie są między stronami sporne, w szczególności nie są kwestionowane przez apelujących powodów.</p> <p>W tym stanie rzeczy w pełni należy podzielić dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę prawną. W szczególności na aprobatę zasługuje pogląd prawny obejmujący wykładnię przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840350185" title="Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym - Dz. U. z 1984 r. Nr 35, poz. 185 ()">ustaw z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym</a>, z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji zasadna jest konkluzja, że powodom nie przysługuje roszczenie o odszkodowanie z uwagi na ograniczenia związane z planem zagospodarowania przestrzennego nr <span class="anon-block">(...)</span>, jak też, że z wydaniem decyzji z dnia 14 sierpnia 2002 r. nie łączą się żadne ograniczenia z korzystaniem z nieruchomości powodów.</p> <p>Wreszcie trafny jest pogląd Sądu o braku podstaw do zasądzenia odszkodowania ze względu na negocjacje stron co do wykupu nieruchomości powodów, a to z uwagi na brak podstaw do żądania dokonania takiego wykupu.</p> <p>Ponad argumentację wskazaną przez Sąd I instancji podkreślić należy, że bezzasadność zgłoszonego roszczenia wynikała już z samych twierdzeń pozwu. Kształtując dochodzone roszczenia, jak też w toku postępowania, powodowie nie wskazali bowiem żadnych okoliczności faktycznych uzasadniających wysokość szkody, jaką mieliby ponieść. Do czasu sporządzenia opinii przez biegłego nie było wiadomo, z jakim przejawem szkody powodowie łączą wskazane w pozwie kwoty. Tym samym brak było podstaw do uznania, że powodowie wykazali istnienie podstawowej przesłanki określonej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361 kc.</a> </p> <p>Po sporządzeniu opinii przez biegłego, szacującego możliwy do uzyskania czynsz dzierżawny za sporną nieruchomość, powodowie ograniczyli żądanie pozwu do kwot wynikających z tej opinii. Tym samym można domniemywać, że szkodę wiążą z utraconymi korzyściami, co – jak trafnie wskazuje Sąd Okręgowy – wyklucza zasądzenie świadczenia z tytułu tej postaci szkody, a to z uwagi na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030800717" title="Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 (art. 36;art. 36 ust. 1;art. 36 ust. 1 pkt. 1)">art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym</a>.</p> <p>Chybione są wszelkie zarzuty apelujących odwołujące się do art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji z dnia 20 marca 1952 r. o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że aktualnie powodowie nie są dotknięci jakimikolwiek ograniczeniami w korzystaniu z własnej nieruchomości. O ile natomiast takie ograniczenia istniały w przeszłości, a obowiązujące poprzednio przepisy prawne nie przewidywały odpowiedniej ochrony powodów, to za taki stan rzeczy nie ponosi odpowiedzialność strona pozwana, lecz podmiot odpowiedzialny za kształt uregulowań prawnych. Tym samym strona pozwana, z uwagi na tak zakreśloną podstawę dochodzonego roszczenia, nie jest legitymowana biernie.</p> <p>Nadto wskazać należy, że nie kwestionując zasadności oceny wyrażonej w orzecznictwie ETPC, zauważenia wymaga, iż w sprawie nie wykazano, by aktualnie powodowie dotknięci byli ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości, a tym samym, że zachodzi stan pozostawienia spornej nieruchomości „w zamrożeniu” tj., że niemożliwe jest podejmowanie na niej prywatnych inwestycji.</p> <p>Za uzasadniony Sąd Apelacyjny uznał zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 kpc</a> poprzez jego niezastosowanie. Wskazać bowiem należy, że strona pozwana nadal planuje, w niejasnej do przewidzenia przyszłości, inwestycję obejmującą nieruchomość powodów, z uwagi na co prowadziła z powodami negocjacje i wskazywała na możliwość wykupu nieruchomości. Jakkolwiek nie zachodzą prawne podstawy do zobowiązania gminy do wykupu nieruchomości, jak też aktualnie powodowie nie są ograniczeni w korzystaniu z nieruchomości, to nie można im zarzucić, że wytaczając powództwo kierowali się postawą roszczeniową. W szczególności jeżeli zważyć, że powództwo wytoczyli samodzielnie, a zachodziły w sprawie podstawy do ustanowienia dla nich pełnomocnika z urzędu. Dodatkowo wskazać należy, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż w rzeczywistości poprzednio dotknięci byli ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości, z którymi – z uwagi na treść wówczas obowiązujących przepisów – nie związane było roszczenie odszkodowawcze. To powoduje, iż z uwagi na charakter zgłoszonego roszczenia oraz specyfikę stwierdzonego stanu faktycznego, zachodzi szczególny przypadek uzasadniający odstąpienie od obciążenia powodów kosztami procesu.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>, orzekł jak w sentencji. Z wyżej wskazanych przyczyn Sąd odstąpił od obciążenia powodów kosztami postępowania apelacyjnego.</p> <p>O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 19)">§ 19</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 6;§ 6 pkt. 7)">§ 6 pkt 7</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 13;§ 13 ust. 1;§ 13 ust. 1 pkt. 2)">§ 13 ust.1 pkt 2</a> oraz w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 2 ust. 3)">§ 2 ust.3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm).</p> </div>