III AUa 846/12

<p> <strong> <!-- --> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 28 listopada 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="103"/> <col width="187"/> <col width="486"/> </colgroup> <tr> <td> </td> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSA Bogumiła Burda</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td rowspan="2"> <p> <strong> <!-- -->SSA Janina Czyż (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SSA Alicja Podczaska</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>st.sekr.sądowy Elżbieta Stachowicz </p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu <strong> <!-- -->28 listopada 2012 r. </strong> </p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawyz wniosku <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. J.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- -->Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">R.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o emeryturę</strong> </p> <p>na skutek apelacji wnioskodawcy</p> <p>od wyroku <strong> <!-- -->Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu</strong> </p> <p>z dnia <strong> <!-- -->26 czerwca 2012 r. </strong>sygn. akt <strong> <!-- -->III U 588/12</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- --> zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w <span class="anon-block">R.</span> z dnia 30 marca 2012 roku w ten sposób, że przyznaje <span class="anon-block">S. J.</span> prawo do emerytury od dnia 28 lipca 2012 roku, </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- --> zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału <br/>w <span class="anon-block">R.</span> na rzecz wnioskodawcy kwotę 30 zł (trzydzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III AUa 846/12</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 30 marca 2012 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">R.</span> na podstawie art. 184 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (t. jedn. Dz. U. 2009 nr 153 poz. 1227) oraz przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) odmówił <span class="anon-block">S. J.</span> prawa do emerytury, ponieważ nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w warunkach szczególnych oraz nie udokumentował rozwiązania stosunku pracy.</p> <p>W odwołaniu od powyższej decyzji wnioskodawca domagał się jej zmiany i przyznania dochodzonego świadczenia, podnosząc, że za zakwestionowany przez organ rentowy okres przedstawił świadectwo pracy w warunkach szczególnych, w którym znajduje się zapis o wykonywaniu pracy na stanowisku pracownika obsługi w transporcie, wymienionym w wykazie A, dziale VIII, poz. 1 pkt. 3 zarządzenia Min. Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30.03.1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w warunkach szczególnych.</p> <p>Odpowiadając na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując, że wnioskodawca jest zatrudniony w Zakładzie <span class="anon-block">(...)</span>. Nadto, zdaniem organu rentowego charakter pracy wykazanej w świadectwie pracy w warunkach szczególnych nie odpowiada temu, jaki figuruje w wykazie A, dziale VIII pod poz. 1 rozporządzenia RM z 7.02.1983 r.</p> <p>Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt III U 588/12 Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie.</p> <p>Sąd ustalił, że <span class="anon-block">S. J.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span>, w okresie od 8 lipca 1974 r. do 31 lipca 1992 r. był pracownikiem WSK <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">M.</span> na stanowiskach robotnika transportowego i robotnika obsługi, wykonując ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe, także przy materiałach sypkich, pylistych, toksycznych, żrących i parzących. Wnioskodawca otrzymał świadectwo pracy w warunkach szczególnych z dnia 15 stycznia 1995 r., stwierdzające, że od 8 lipca 1974 r. do 31 lipca 1992 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace robotnika przeładunkowego na stanowisku robotnika obsługi, wymienione w wykazie A, dział VIII, poz. 1 pkt. 3 załącznika nr 1 zarządzenia nr 3 Min. Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30.03.1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w warunkach szczególnych w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego. Na podstawie powyższego świadectwa pracy w warunkach szczególnych i zeznań świadków Sąd ustalił, że wnioskodawca ma staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 18 lat i 24 dni.</p> <p>Przechodząc do oceny prawnej Sąd Okręgowy stwierdził, że <span class="anon-block">S. J.</span> wykazał na dzień 1 stycznia 1999 r. ponad 15 – letni okres pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze w warunkach szczególnych, jak też ponad 25 – letni staż okresów składkowych i nieskładkowych, jednak nie spełnił wszystkich warunków do przyznania emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych z uwagi na fakt, iż do dnia wyrokowania przez Sąd I instancji nie rozwiązał stosunku pracy.</p> <p>W apelacji od powyższego wyroku wnioskodawca domagał się jego zmiany i przyznania emerytury w obniżonym wieku, podnosząc że z dniem 27 lipca 2012 r. rozwiązał umowę o pracę z Zakładem <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K. R.</span>w <span class="anon-block">P.</span>, a tym samym spełnił ostatni warunek przyznania prawa do dochodzonego świadczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja wnioskodawcy skutkuje wydaniem orzeczenia reformatoryjnego.</p> <p>Przedmiotem sporu w sprawie była ocena uprawnienia <span class="anon-block">S. J.</span> do emerytury w obniżonym wieku, a to w związku z zatrudnieniem w szczególnych warunkach, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 184)">art. 184</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 32)">art. 32 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (t.j. Dz. U. 2009 nr 153 poz. 1227).</p> <p>Prawo do emerytury, zgodnie z powołaną podstawą prawną, przysługuje ubezpieczonemu – mężczyźnie, urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948 r., po ukończeniu 60 lat, o ile przed dniem 1 stycznia 1999 r. spełni warunki stażowe – a to wykaże łączny staż ubezpieczenia wynoszący, co najmniej 25 lat, w tym 15 lat wykonywania stale i w pełnym wymiarze pracy w warunkach szczególnych oraz który nie przystąpił do OFE i rozwiązał stosunek pracy. Podkreślenia wymaga, iż prawo do tej emerytury przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia warunki określone w tym przepisie, niezależnie od tego, kiedy osiągnął przewidziany ustawą wiek emerytalny.</p> <p>Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji w zakresie rodzaju pracy wykonywanej przez wnioskodawcę, a także dokonaną przez ten Sąd ocenę iż była to praca w warunkach szczególnych, odpowiadająca pozycji wykazu A, Działu VIII, pkt. 1 – załącznika do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19830080043" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze</a> (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) na stanowisku robotnika przeładunkowego, określonym w dziale VIII, poz. 1 pkt. 3 załącznika nr 1 zarządzenia nr 3 Min. Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30.03.1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w warunkach szczególnych w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego.</p> <p>Środkiem dowodowym, stwierdzającym okresy zatrudnienia w warunkach szczególnych jest świadectwo pracy w szczególnych warunkach, wystawione przez zakład pracy, które jednak jak każdy dokument nieurzędowy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244;art. 244 § 1;art. 244 § 2)">art. 244 § 1 i 2 kpc</a> podlega kontroli zarówno, co do prawidłowości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej, gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Zakwestionowanie przez organ rentowy świadectwa pracy w warunkach szczególnych z dnia 19 stycznia 1995 r. skutkowało przeprowadzeniem postępowania dowodowego przed Sądem, w toku którego przesłuchani zostali świadkowie, zatrudnieni wraz z wnioskodawcą w WSK <span class="anon-block">M.</span>, w handlowym transporcie wewnętrznym. Treść złożonych zeznań wskazuje, że wnioskodawca wykonywał prace rozładunkowe i załadunkowe przy różnego rodzaju materiałach, takich jak: wiązki stali, worki z cementem, wapnem, beczki z substancjami trującymi, części silnikowe, przy czym załadunek i rozładunek wykonywany był ręcznie i przy użyciu wózków widłowych i odbywał się na zewnątrz przez okres całego roku.</p> <p>Również analiza akt osobowych wskazuje, że wnioskodawca był pracownikiem transportu wewnętrznego, w kwestionariuszu osobowym pracownika, sporządzonym w dniu 23 stycznia 1975 r. jako wykonywany zawód wskazany został: ładowacz ciężkich ładunków. Zajmowanie stanowiska robotnika transportowego potwierdzają zalegające w aktach osobowych angaże, z których wynika zmiana nazwy stanowiska na robotnika obsługi dopiero od dnia 1 marca 1990 r. (k. 14 akt osobowych). Gdyby nawet jednak przyjąć, iż od tej daty wnioskodawca nie wykonywał prac przeładunkowych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, to i tak spełniony pozostaje warunek posiadania piętnastoletniego stażu pracy w warunkach szczególnych.</p> <p>Skoro zatem wnioskodawca rozwiązał stosunek pracy i tym samym spełnił ostatni warunek przyznania prawa do emerytury w obniżonym wieku z art. 184 w związku z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS to należało przyznać wnioskodawcy prawo do dochodzonego świadczenia od dnia następującego po ustaniu zatrudnienia.</p> <p>Z podanych przyczyn orzeczono, jak w punkcie I sentencji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 kpc</a>. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>- <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">R.</span> – <span class="anon-block">(...)</span>,</p> <p>- <span class="anon-block">(...)</span>.</p> </div>