I ACa 557/11
Common courts2012-12-14
Case number
I ACa 557/11
Judgment date
2012-12-14
Type
SENTENCE
Judges
Barbara TrębskaEdyta JefimkoMarzena Konsek-Bitkowska (PRESIDING_JUDGE)
Legal basis
Judgment text
<p>
<strong>
<!-- -->
<span class="underline">
<!-- -->Sygn. akt I ACa 557/11 </span>
</strong>
</p>
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
<p>Dnia 14 grudnia 2012 r.</p>
<p>Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie:</p>
<p>
<strong>
<!-- --> Przewodniczący – Sędzia SA Marzena Konsek – Bitkowska </strong>
</p>
<p>
<strong>
<!-- --> Sędzia SA Edyta Jefimko (spr.)</strong>
</p>
<p>
<strong>
<!-- --> Sędzia SA Barbara Trębska </strong>
</p>
<p>
<strong>
<!-- --> Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Baranowska </strong>
</p>
<p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. w Warszawie</p>
<p>na rozprawie</p>
<p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">A. C.</span>, <span class="anon-block">E. W.</span>, <span class="anon-block">E. B.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span>
</p>
<p>przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezydenta<span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">W.</span>
</p>
<p>o odszkodowanie</p>
<p>na skutek apelacji pozwanego</p>
<p>od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</p>
<p>z dnia 18 marca 2011 r.</p>
<p>sygn. akt I C 2116/04</p>
<p>1.
<strong>
<!-- -->oddala apelację;</strong>
</p>
<p>2.
<strong>
<!-- -->
zasądza od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">A. C.</span>, <span class="anon-block">E. W.</span>, <span class="anon-block">E. B.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> kwoty po 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </strong>
</p>
<p>
<strong>
<!-- -->I ACa 557/11 </strong>
</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2011 r. wydanym w sprawie z powództwa <span class="anon-block">A. C.</span>, <span class="anon-block">E. W.</span>, <span class="anon-block">E. B.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> skierowanego przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę <span class="anon-block"> (...)</span> i Prezydenta <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> o odszkodowanie - Sąd Okręgowy w Warszawie:</p>
<p>1. zasądził od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta <span class="anon-block">(...)</span>
<span class="anon-block">W.</span> na rzecz powodów:</p>
<p>- <span class="anon-block">A. C.</span> kwotę 548.250 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2011 r. do dnia zapłaty;</p>
<p>- <span class="anon-block">E. W.</span> kwotę 383.775 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2011 r. do dnia zapłaty;</p>
<p>- <span class="anon-block">E. B.</span> kwotę 54.825 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2011 r. do dnia zapłaty;</p>
<p>- <span class="anon-block">J. S.</span> kwotę 109.650 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 18 marca 2011 r. do dnia zapłaty.</p>
<p>II.w pozostałym zakresie oddalił powództwo;</p>
<p>III.zasądził tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanego<span class="anon-block">(...)</span>
<span class="anon-block">W.</span> od powodów:</p>
<p>- <span class="anon-block">A. C.</span> kwotę 3.600 zł</p>
<p>- <span class="anon-block">E. W.</span> kwotę 2.520 zł</p>
<p>- <span class="anon-block">E. B.</span> kwotę 360 zł</p>
<p>- <span class="anon-block">J. S.</span> kwotę 720 zł</p>
<p>IV.zasądził tytułem zwrotu kosztów procesu od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> na rzecz powodów:</p>
<p>- <span class="anon-block">A. C.</span> kwotę 7.304 zł 70 gr.</p>
<p>- <span class="anon-block">E. W.</span> kwotę 8.104 zł 70 gr.</p>
<p>- <span class="anon-block">E. B.</span> kwotę 6.904 zł 70 gr.</p>
<p>- <span class="anon-block">J. S.</span> kwotę 9.604 zł 70 gr.</p>
<p>V.nieuiszczone opłaty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Powyższy wyrok Sąd Okręgowy wydał na podstawie następujących ustaleń faktycznych i wniosków .</strong>
</p>
<p>Właścicielem nieruchomości gruntowej o numerze hipotecznym <span class="anon-block"> (...)</span>, położonej w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> był <span class="anon-block">Z. G.</span> , którego następcami prawnymi są powodowie. Przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze<span class="anon-block">(...)</span> /Dz. U. nr 50, poz. 279/ i przeszła na własność Gminy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span>, a od 1950 roku z chwilą likwidacji gmin na własność Skarbu Państwa. Poprzednik prawny powodów złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości. Został on załatwiony odmownie przez Prezydium Rady Narodowej , które w orzeczeniu z dnia 23 kwietnia 1956 <span class="anon-block">(...)</span> stwierdziło, iż korzystanie z gruntu przez dotychczasowych właścicieli nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według planu zagospodarowania przestrzennego. Pod koniec lat 80 - tych przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa. Decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">M.</span> z dnia 15 grudnia 1989 roku nr <span class="anon-block"> (...)</span> zezwolono na sprzedaż: <span class="anon-block">lokalu numer (...)</span> w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">E. M.</span>, a decyzją tego samego organu wydaną w dniu 15 grudnia 1989 r. nr <span class="anon-block"> (...)</span> zezwolono na sprzedaż <span class="anon-block">lokalu numer (...)</span> w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">S. M.</span>. Następnie miał miejsce dalszy obrót tym lokalem na rzecz małżonków <span class="anon-block">K.</span>. Decyzją z dnia 23 kwietnia 1999 r.<span class="anon-block">(...)</span>Samorządowe Kolegium Odwoławcze w <span class="anon-block">W.</span> stwierdziło z powodu rażącego naruszenia prawa nieważność orzeczenia administracyjnego z dnia 23 kwietnia 1956r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej. Decyzją z dnia 3 czerwca 2004 r. <span class="anon-block">(...)</span> Samorządowe Kolegium Odwoławcze w <span class="anon-block">W.</span> stwierdziło, iż decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">M.</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 15 grudnia 1989 r. został wydana z naruszeniem prawa, jednakże wywołała nieodwracalne skutki prawne. Z kolei decyzją z dnia 4 czerwca 2004 r.<span class="anon-block">(...)</span> Samorządowe Kolegium Odwoławcze w <span class="anon-block">W.</span> stwierdziło, iż decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">M.</span> nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 15 grudnia 1989 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże wywołała nieodwracalne skutki prawne .Decyzjami z dnia 9 września 2004 r. i z dnia 7 marca 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w <span class="anon-block">W.</span> odmówiło <span class="anon-block">A. C.</span> i <span class="anon-block">P. W.</span> oraz <span class="anon-block">E. W.</span>, <span class="anon-block">E. B.</span> i <span class="anon-block">J. S.</span> przyznania odszkodowania .Decyzją z dnia 13 września 2009 r. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> po rozpatrzeniu wniosku z dnia 16 lutego 1949 r. , złożonego przez <span class="anon-block">Z. G.</span> o przyznanie prawa własności czasowej gruntu położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> oraz wniosku z dnia 21 lutego 2008 r. następców prawnych dawnego właściciela hipotecznego - orzekł o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w odniesieniu do gruntu o powierzchni 446, 49 m <sup>
<!-- -->(
2 )</sup>położonego w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> . Aktualnie wartość rynkowa sprzedanych lokali położonych w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> z uwzględnieniem obciążenia ich szczególnym trybem najmu według poziomu cen aktualnych a stanu na dzień 15 grudnia 1989 wynosi 1.096.500 zł .</p>
<p>Sąd Okręgowy uznał, iż podstawę prawną roszczeń dochodzonych pozwem stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041621692" title="Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692 (art. 5)">art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw</a> (Dz. U. z 2004 r., nr 162, poz. 1692 z późn. zm.). Powodowie źródła doznanej szkody , polegającej na utracie prawa odrębnej własności dwóch lokali mieszkalnych w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, upatrywali w wydaniu niezgodnych z prawem trzech decyzji administracyjnych : orzeczenia z dnia 23 kwietnia 1956 r. Prezydium Rady Narodowej w <span class="anon-block">W.</span> o odmowie przyznania prawa własności czasowej oraz dwóch decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">M.</span> z dnia 15 grudnia 1989 roku nr <span class="anon-block"> (...)</span> i nr <span class="anon-block"> (...)</span> o zezwoleniu na sprzedaż <span class="anon-block">lokali numer (...)</span> w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Za skuteczny uznano podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia odszkodowawczego, którego podstawę faktyczną stanowiło wydanie orzeczenia z dnia 23 kwietnia 1956 r. Bieg trzyletniego terminu przedawnienia rozpoczął się z dniem wydania decyzji nadzorczej, tj. 23 kwietnia 1999 r. , zaś pełnomocnik powodów wniosek o przyznanie odszkodowania z powołaniem się na tę decyzję złożył dopiero w dniu 23 września 2003 r. Okoliczność uchybienia terminowi nie jest przez powodów kwestionowana, a brak było przyczyn, które uzasadniałyby uznanie, iż podniesienie przez pozwany Skarb Państwa zarzutu przedawnienia stanowi nadużycie prawa podmiotowego. Natomiast nie były przedawnione roszczenia , których podstawę faktyczną stanowiło wydanie pozostałych dwóch decyzji administracyjnych , zezwalających na sprzedaż lokali. Sąd Okręgowy uznał, że pomiędzy tymi bezprawnymi orzeczeniami administracyjnymi a szkodą istnieje związek przyczynowy w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> Odmowa przyznania własności czasowej każdorazowo zwiększała prawdopodobieństwo decyzji o zbyciu lokali, zaś wydanie tych decyzji każdorazowo zwiększało prawdopodobieństwo utraty prawa użytkowania wieczystego do gruntu i prawa własności do części budynku. Przyjęcie, że szkoda powodów jest normalnym następstwem bezprawnej decyzji dekretowej nie wyklucza zatem istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą a kolejnym ogniwem w tym łańcuchu zdarzeń - dwoma decyzjami o sprzedaży lokali. Szkodą, której naprawienia domagają się powodowie, jest bowiem uszczerbek majątkowy, jaki powstał na skutek bezprawnych rozporządzeń lokalami i w efekcie doprowadził do ostatecznego odjęcia im prawa ich własności.</p>
<p>Sąd Okręgowy uznał za bezzasadny zarzut braku legitymacji czynnej powodów do dochodzenia roszczenia odszkodowawczego , ponieważ poza <span class="anon-block">A. C.</span> nie uczestniczyli oni w postępowaniach administracyjnych, które zakończyły się wydaniem decyzji nadzorczych w stosunku do decyzji o sprzedaży lokali , co oznacza, iż nie są stroną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> Jego zdaniem wszyscy powodowie mieli status strony w postępowaniu administracyjnym , wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 28)">art. 28 k.p.a.</a>, chociaż w nim nie brali udziału.</p>
<p>Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 r. , III CZP 99/06, OSNC 2007/ 6/ 7 Skarb Państwa jest biernie legitymowany w sprawach o naprawienie szkody wynikłej z ostatecznej decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 36 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 10 maja 1990 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych /Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm./ także wtedy , gdy stwierdzenie jej nieważności nastąpiło po dniu 26 maja 1990 roku. Dlatego powództwo skierowane przeciwko<span class="anon-block">(...)</span>
<span class="anon-block">W.</span> podlegało oddaleniu, gdyż podmiot ten nie posiadał legitymacji biernej .</p>
<p>Niewyczerpanie przez powodów drogi administracyjnej o uzyskanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19450500279" title="Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy - Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 (art. 7;art. 7 ust. 4)">art. 7 ust. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy</a> (Dz. U. Nr 50, poz. 279 z późn. zm.) nieruchomości zamiennej , nie stanowi przeszkody dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160§ 1 k.p.a.</a> Sąd Okręgowy uznał roszczenie za uzasadnione co do łącznej kwoty 1 096 500 zł (odpowiadającej oszacowanej przez biegłego aktualnej rynkowej wartości sprzedanych lokali mieszkalnych ) w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa –Prezydenta<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> . Organ, który wydał decyzje o sprzedaży lokali nie istnieje ( Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">D.</span> – <span class="anon-block">M.</span> ) , wobec tego odpowiedzialność odszkodowawcza obciąża jego następcę prawnego, którym jest Prezydent <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span>. Odszkodowanie zostało zasądzone na rzecz każdego z powodów w wysokości odpowiadającej ich udziałom w prawie. Odsetki ustawowe z uwagi na odszkodowawczy charakter roszczenia /<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 2)">art. 363 § 2 k.c.</a>/ zostały zasądzone od daty wydania wyroku. W konsekwencji w tym jedynie zakresie dalej idące żądanie pozwu podlegało oddaleniu.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->
Apelację</strong> od powyższego wyroku złożył pozwany Skarb Państwa - reprezentowany przez Prezydenta <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span>, zaskarżając orzeczenie częściowo w zakresie pkt I i IV na podstawie następujących zarzutów:</p>
<p>1.błędnego ustalenia , że źródłem szkody doznanej przez powodów było wydanie w dniu 15 grudnia 1989 r. decyzji administracyjnych nr <span class="anon-block">(...)</span> i nr <span class="anon-block"> (...)</span> o zezwoleniu na sprzedaż <span class="anon-block">lokali numer (...)</span> w budynku przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> ,</p>
<p>2.bezzasadnego przyjęcia, iż powodowie posiadali przymiot strony w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> , chociaż nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem niezgodnych z prawem decyzji ,</p>
<p>3.błędnego zastosowania art. 7 ust. 4 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze <span class="anon-block">(...)</span>(Dz. U. Nr 50, poz. 279 z późn. zm.)</p>
<p>W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa, oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prezydenta <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span> kosztów procesu według norm przepisanych.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje : </strong>
</p>
<p>Apelacja nie jest zasadna.</p>
<p>Apelujący nie kwestionował w złożonym środku odwoławczym prawidłowości poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, które Sąd Apelacyjny w pełni podziela. Zarzuty dotyczyły wyłącznie naruszenia przepisów prawa materialnego. Przy rozpoznawaniu apelacji wystąpiło zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości o treści: : „Czy stroną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> oprócz osób biorących udział w postępowaniu zakończonym wydaniem niezgodnej z prawem decyzji administracyjnej są również osoby nie biorące w nim udziału, ale których interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło to postępowanie ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 28)">art. 28 k.p.a.</a>)?”, które sąd odwoławczy przedstawił do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu tego zagadnienia w dniu 21 czerwca 2012 r. , sygn. akt III CZP 28/12 podjął uchwałę stwierdzającą, że osoby niebiorące udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z naruszeniem prawa określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.p.a.</a> są również uprawnione do dochodzenia odszkodowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.p.a.</a> Pogląd ten , wiążący na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 390;art. 390 § 2)">art. 390§ 2 k.p.c.</a> Sąd Apelacyjny w sprawie, czyni bezzasadny podniesiony przez apelującego zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> Trafne okazało się bowiem stanowisko Sądu Okręgowego , że powodowie , którym przysługiwał status strony w postępowaniach nadzorczych, ( lub ich następcy prawni) , są uprawnieni do dochodzenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> odszkodowania za szkodę spowodowaną wydaniem niezgodnych z prawem orzeczeń przez organy administracji. Stwierdzenie w postępowaniu nadzorczym nieważności decyzji administracyjnej bądź jej wydania z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156§ 1 k.p.a.</a> powoduje, że tracą na znaczeniu m.in. ustalenia organu administracji dotyczące stron postępowania zakończonego jej wydaniem. Zatem sąd w postępowaniu o odszkodowanie dochodzone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160)">art. 160 k.p.a.</a> przy ocenie, czy powodowi lub jego poprzednikowi prawnemu przysługiwał status strony w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 28)">art. 28 k.p.a.</a> w postępowaniu, w którym zapadła taka decyzja, nie jest w tym zakresie związany ustaleniami tej wadliwej decyzji. Przy tej ocenie bierze pod uwagę okoliczności, które stanowiły podstawę wydania decyzji nadzorczej. Co oznacza, że osoby niebiorące udziału w postepowaniu zakończonym wydaniem wadliwej decyzji są również uprawnione do dochodzenia odszkodowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160§ 1 k.p.a.</a>
</p>
<p>Rację miał także Sąd Okręgowy, że nie tylko wydanie niezgodnej z prawem decyzji administracyjnej o odmowie przyznania poprzednikom prawnym powodów prawa własności czasowej do nieruchomości gruntowej o numerze hipotecznym <span class="anon-block"> (...)</span>, położonej w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, stanowi źródło szkody polegającej na utracie prawa własności <span class="anon-block">lokali numer (...)</span> położonych w budynku posadowionym na tej nieruchomości, ale również źródłem tym są niezgodne z prawem decyzje administracyjne zezwalające na sprzedaż tych lokali. Stwierdzenie istnienia adekwatnego związku przyczynowego w rozumieniu art.361§1k.c.jest ustaleniem faktycznym, a nie zagadnieniem prawnym, którego rozstrzygnięcie może mieć ogólny walor a nie tylko znaczenie dla konkretnej sprawy. Podkreślić należy , że adekwatny związek przyczynowy może mieć charakter wieloczłonowy, co ma miejsce w rozpatrywanym stanie faktycznym . Przy rozpoznawaniu spraw dotyczących nieruchomości <span class="anon-block"> (...)</span> w orzecznictwie wskazuje się, że odmowa przyznania własności czasowej każdorazowo zwiększała prawdopodobieństwo rozporządzenia nieruchomością np. poprzez wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż lokali , znajdujących się w budynku posadowionym na danym gruncie. Należy więc uznać, że pomiędzy każdym z tych ogniw (decyzją o odmowie przyznania prawa własności czasowej oraz decyzjami o sprzedaży poszczególnych lokali ) a szkodą polegającą na utracie własności lokali , stanowiących odrębne nieruchomości istnieje związek przyczynowy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2012 r., I CSK 665/11, niepubl.). Normalny związek przyczynowy - w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> - między określonym zdarzeniem a szkodą zachodzi bowiem wówczas, gdy w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest normalnym następstwem tego rodzaju zdarzeń. Upływ czasu między zdarzeniami nie ma tu decydującego znaczenia, gdyż właściciel może w granicach swego władztwa dokonać rozporządzenia w chwili, którą uzna za stosowną ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2010 r<strong>
<!-- -->., </strong>III CZP 129/09 ,Lex nr 583849 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2002 r., I CKN 1215/00, OSP 2004/1/3).</p>
<p>Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19450500279" title="Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy - Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 (art. 7;art. 7 ust. 4)">art. 7 ust 4 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy</a> . Przepis ten przewidujący obowiązek określonego w nim zachowania innego podmiotu niż Skarb Państwa, nie może przesądzać o zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnej z prawem decyzji administracyjnej. Odpowiedzialność ta nie może ulegać ograniczeniu w następstwie zachowań zobowiązanego z mocy dekretu innego podmiotu -<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W.</span>, na które to zachowanie poszkodowani nie mają wpływu ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., I ACa 1124/11, Lex nr 1120056) .</p>
<p>Uznając apelację za bezzasadną Sąd Apelacyjny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono stosownie do wyniku sporu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art.98§ 1 i § 3 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 105)">art. 105</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art.108§ 1 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art.391§ 1 k.p.c.</a> oraz § 13 ust.1 pkt 2 i §6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz.1348, z późn.zm.), zasądzając od strony pozwanej na rzecz powodów kwoty po 1350 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p>
</div>