III Nsm 247/24

Common courts2025-02-27

Case number

III Nsm 247/24

Judgment date

2025-02-27

Type

DECISION

Judges

Agnieszka Pietruszka (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

art. 111 § 1 kro

Judgment text

Sygnatura akt III Nsm 247/24 <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> Dnia 27 lutego 2025 roku Sąd Rejonowy w Kole III Wydział Rodzinny i Nieletnich w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Pietruszka Protokolant: sekr. sąd. Joanna Szustakowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 roku w Kole na rozprawie sprawy z wniosku D. D. (1) z udziałem A. J. o pozbawienie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M. J. p o s t a n a w i a : I. Zmienić punkt 2 wyroku Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 30 listopada 2022 roku w sprawie sygnatura akt I C 202/21 i pozbawić A. J. władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M. J. ur. (...) w K. II. Zasądzić od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę 100,00 zł tytułem zwrotu kosztów postepowania. S ę d z i a Agnieszka Pietruszka Sygnatura akt III Nsm 247/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Wnioskodawczyni – D. D. (1) wniosła o pozbawienie A. J. władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M. J.. W uzasadnieniu podniosła, iż wyrokiem z dnia 30.11.2022 r. Sąd Okręgowy w Koninie rozwiązał małżeństwo stron i powierzył obojgu rodzicom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M.. Jednocześnie Sąd zobowiązał A. J. do ponoszenia kosztów utrzymania małoletniej i zasądził na jej rzecz alimenty w kwocie 800 zł miesięcznie. Obecnie uczestnik zamieszkuje z nową partnerką i nie interesuje się losem M., która pozostaje pod wyłączną opieką wnioskodawczyni. Po kilku rozmowach za pośrednictwem messengera i wymianie wiadomości tekstowych uczestnik zablokował córki. Kontakt z uczestnikiem od czasu rozwodu był i tak utrudniony albowiem nowa relacja pochłonęła zupełnie uczestnika. W trakcie pobytów w miejscu zamieszkania małoletniej, gdzie mieszkają też jego rodzice, gdy widzi córki to krytykuje je i obraża. Twierdzi, że nie ma środków, aby regulować alimenty, ale na portalach społecznych, zarówno on jak i jego nowa partnerka, publikują zdjęcia ze wspólnych wyjazdów. Prowadzone postępowanie egzekucyjne jest bezskuteczne i małoletnia otrzymuje z funduszu jedynie kwotę 187,64 zł miesięcznie. Uczestnik – A. J. wniósł o oddalenie wniosku podnosząc, iż niniejsza sprawa jest kolejną próbą zdyskredytowania jego osoby. Wnioskodawczyni przemilcza we wniosku szereg okoliczności zawinionych wyłącznie przez nią, które doprowadziły do popsucia jego relacji z córkami K. i M.. Przemilczała, że w 2020 r. dopuściła się zdrady małżeńskiej. Zostawiła wtedy uczestnika i córki dla kochanka. Z tego powodu A. J. wniósł sprawę rozwodową i to on wówczas opiekował się dziećmi. Zdaniem uczestnika, D. D. (1) postanowiła go zniszczyć. Wniosła przeciwko niemu sprawy: o eksmisję, jako sprawcy przemocy domowej oraz znęcanie i sprawy te przegrała. Sąd oddalił bowiem jej wniosek o eksmisję , a wyrokiem z dnia 14.04.2023r. w sprawie II K 620/21 uczestnik został prawomocnie uniewinniony od zarzutu znęcania. Pomimo tego, D. D. (1) i tak pozbyła się go z domu rodzinnego. Z kolei w dniu 3.01.2022 r. pobiła go, za co została skazana wyrokiem z dnia 12.09.2023 r. w sprawie II K 14/22. W obawie o własne życie i bezpieczeństwo musiał się wyprowadzić z domu. D. D. (1) wykorzystała to, nastawiając przeciwko niemu córki, manipulowała nimi, aby zeznawały przeciwko ojcu. W jego uznaniu, to D. D. (1) winna być pozbawiona władzy rodzicielskiej. Uczestnik zauważył także, iż boryka się z chorobę Parkinsona. Nadto była żona nie zapłaciła mu nawet złotówki za przegrane sprawy i dlatego ma dług alimentacyjny. Gdyby wnioskodawczyni oddała mu zasądzone koszty, natychmiast wyrówna powstałe zaległości. Sąd ustalił co następuje: Małoletnia M. J. (ur. (...)) jest córką A. J. i D. D. (1). Wyrokiem z dnia 30.11.2022 r. Sąd Okręgowy w Koninie rozwiązał przez rozwód małżeństwo rodziców małoletniej i powierzył obojgu rodzicom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad córką, ustalając miejsce jej pobytu przy matce. Sąd nie orzekł o kontaktach A. J. z córką, natomiast zasądził od niego na rzecz M. alimenty w kwocie po 800 zł miesięcznie, począwszy od dnia prawomocności wyroku. W toku postępowania rozwodowego Sąd postanowieniem z dnia 12.04.2022 r. udzielił zabezpieczenia na czas trwania procesu w ten sposób, że zobowiązał A. J. do przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny przez uiszczanie na rzecz D. D. (1) kwoty 1.500 zł miesięcznie. Sąd zauważył, że A. J. przyczynia się do utrzymania dzieci poprzez pokrywanie części kosztów związanych z utrzymaniem domu tj. ponosi opłaty za energię, telewizję i internet, opłaca OC samochodu, z którego korzysta pełnoletnia córka K. i współuczestniczy w kosztach ogrzewania. Z opinii Opiniodawczego Zespołu (...) w K. wynikało, iż córki stron od dłuższego czasu wzrastają w bardzo trudnej atmosferze rodzinnej. Są świadkami silnych konfliktów pomiędzy rodzicami, doświadczają ich braku porozumienia rodzicielskiego, niespójnych oddziaływań wychowawczych. Według opiniujących M. nie została ochroniona przez rodziców przed ich konfliktami i była świadoma przyczyn nieporozumień. Rodzice prezentowali wobec siebie postawy rywalizacyjne, narażając młodszą córkę na konflikt lojalnościowy. Badanie testowe wykazało, iż małoletnią łączą ambiwalentne więzi uczuciowe z rodzicami, ale więcej negatywnych treści M. kierowała do matki niż do ojca. Konfliktowa relacja rodziców stanowiła dla M. źródło dyskomfortu emocjonalnego. Wyniki badań prezentowanych postaw rodzicielskich wskazywały w przypadku A. J. na bliski, uczuciowy kontakt z dziećmi. Zastrzeżenia budził jednak brak umiejętności uznawania przez niego autonomii dzieci. Prezentowane przez A. J. oddziaływania w praktyce wychowawczej nie były zadowalające, z uwagi na angażowanie dzieci w konflikt okołorozwodowy. Specjaliści (...) wskazali, iż każdy z rodziców popełnia liczne błędy w swoim funkcjonowaniu rodzicielskim. Specjaliści nie potrafili wskazać pod opieką którego z rodziców powinny pozostawać K. (która w trakcie sprawy rozwodowej ukończyła 18 lat) i M.. W chwili zakończenia sprawy rozwodowej małoletnia M. zamieszkiwała wraz z matką i siostrą K. w domu rodzinnym. A. J. wyprowadził się. W sytuacji gdy D. D. (1) przebywała zarobkowo za granicą, małoletnia pozostawała pod opieką K. oraz babki macierzystej M. D.. Uczestnik po rozwodzie utrzymywał kontakt z K. i M., które odwiedzały go raz w tygodniu. Przyjeżdżały w sobotę, a wracały w niedzielę. Kontakty były realizowane do momentu, gdy K. pokłóciła się z córką partnerki ojca. Uczestnik przyjeżdżał do miejsca zamieszkania córek z reguły co dwa miesiące, przede wszystkim odwiedzając swoich rodziców, którzy mieszkają w tym samym budynku, przy czym do ich części domu jest osobne wejście. Wizyty te niejednokrotnie kończyły się interwencjami policji, a ich powodem był przede wszystkim trwający między stronami konflikt na tle majątkowym. Interwencje miały miejsce także z innych powodów. W dniu 26.07.2023 r. doszło do kłótni między K. a ojcem, albowiem razem z M. udały się do matki o czym go nie poinformowały. Natomiast w dniu 2.02.2024 r. policja przyjechała na zgłoszenie A. J., który twierdził, że była żona nie chce wpuścić go do mieszkania, a chciał zobaczyć się z córką. Kilka dni później, w dniu urodzin M. tj. 17 lutego, uczestnik przyjechał do miejsca zamieszkania córki pod wpływem alkoholu. Nie złożył życzeń córce, lecz zrobił awanturę, że razem z K. stoją po stronie matki. Ponownie została wezwana policja. Od tego czasu M. nie miała kontaktu z ojcem. W lipcu 2024 r. A. J. zablokował córki na portalu społecznościowym, gdyż K. napisała pod jego zdjęciem z psem, żeby nie zaniedbał psa jak swoich dzieci. Również M. skomentowała wpis, pisząc : „biedny piesek nie wie jeszcze co go czeka”. Uczestnik nadal przyjeżdża w odwiedziny do swoich rodziców. K. i M. nie wpuszczały ojca do domu, albowiem zdarzało się, że przyjeżdżał pod wpływem alkoholu. Niejednokrotnie zdarzały się sytuacje, że uczestnik widząc córki na podwórku nawet się do nich nie odzywał. Ostatnia interwencja policji miała miejsce w dniu 22.09.2024 r. Uczestnik domagał się od K. wydania kluczyków i dokumentów od samochodu, podczas gdy córka twierdziła, że ich nie ma. A. J. od lutego 2024 r. przestał wywiązywać się z obowiązku alimentacyjnego wobec małoletniej M.. Prowadzona przeciwko niemu egzekucja komornicza okazała się bezskuteczna. Zadłużenie alimentacyjne uczestnika wynosi ponad 7 tys. zł. Od maja 2024 r. małoletnia jest uprawniona do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. A. J. początkowo nie zgodził się na podpisanie wniosku o wydanie paszportu dla M., który był niezbędny, aby mogła uczestniczyć w wycieczce do L.. Uczestnik zgodę uzależniał od wyrażenia przez D. D. (1) zgody na sprzedaż ziemi. Ostatecznie podpisał dokumenty konieczne dla organu paszportowego, ale nie podpisał zgody na udział w wycieczce. Mimo to małoletnia pojechała do L.. Na wyjazd uczestnik dał córce 400 zł. W bieżącym roku szkolnym był wymagany podpis rodziców odnośnie egzaminów ośmioklasistów, jednak szkoła poprzestała jedynie na podpisie uzyskanym przez wnioskodawczynię. D. D. (1) wraz z córkami zamieszkuje w domu, którego jest współwłaścicielką razem z byłym mężem. Wnioskodawczyni od kilku lat podejmuje sezonowo praca za granicą. Pod jej nieobecność M. opiekuje się K., która obecnie studiuje zaocznie. Małoletnia M. uczęszcza do VIII - ej klasy Szkoły Podstawowej w G.. Dziewczynka stara się zdobywać dobre wyniki w nauce i na koniec ubiegłego roku szkolnego otrzymała świadectwo z wyróżnieniem. M. rzadko opuszcza zajęcia, zaś jej ewentualne nieobecności są zawsze usprawiedliwiane przez matkę, która wyłącznie pozostaje w kontakcie z wychowawcą córki. A. J. po raz ostatni był na zebraniu klasowym, gdy M. chodziła do IV klasy. Uczestnik nie ma dostępu do e-dziennika. Wyrokiem z dnia 14.04.2023 r. Sąd Rejonowy w Kole uniewinnił A. J. od zarzutu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 207;art. 207 § 1)">art. 207 § 1 kk</a>. Sąd odmówił wiary zeznaniom K. J. złożonym na etapie postępowania sądowego, albowiem pozostawały one w sprzeczności z jej pierwotnymi relacjami w sprawie. Sąd odmówił wiary także zeznaniom małoletniej M., albowiem w świetle opinii sądowo-psychologicznej, stwierdzono, iż w jej zeznaniach widoczny był interpretacyjny wpływ matki, a małoletnia w bardzo małym stopniu opierała się na własnych doświadczeniach i przeżyciach. D. D. (1) wyrokiem Sądu Rejonowego w Kole z dnia 12.09.2023 r. została uznana za winną tego, że w dniu 3.01.2022 r. dwukrotnie uderzyła A. J. szklaną butelką w głowę. Sąd orzekł od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika nawiązkę w kwocie 1.500 zł. W tej sprawie oceniając zeznania K. J., Sąd odmówił im wiary wskazując, iż jest uwikłana w konflikt małżeński rodziców. Nadto, otrzymała obietnicę kupna telefonu za złożenie zeznań w sprawie, a poza tym jej ojciec w sytuacji konfliktowej, która wystąpiła między córką nowej partnerki a własną, wybrał cudze dziecko. Poza tym, jej zeznania nie korelowały z wysyłanymi przez nią wiadomościami, w których zaprzeczała wersji zdarzeń lansowanej przez matkę. Z kolei zeznania M. Sąd ocenił jako niejasne, niekategoryczne. Sąd miał na uwadze opinię biegłego psychologa wskazującą, iż małoletnia jest uwikłana emocjonalnie w konflikt rodziców, co miało zaburzający wpływ na percepcję oraz zapamiętywanie zdarzeń i treść późniejszych zeznań. Wyrokiem nakazowym z dnia 12.09.2024 r. A. J. został uznany za winnego tego, że od lutego do czerwca 2024 r. (za wyjątkiem marca 2024 r.), będąc zobowiązanym do łożenia na utrzymanie córki M. kwoty po 800 zł miesięcznie uchylał się od wykonywania tego obowiązku alimentacyjnego. Sprawa nie jest prawomocnie zakończona. A. J. zamieszkuje w L.. Leczy się na chorobę Parkinsona. Pobierane dotychczas przez niego świadczenie rentowe zostało mu wstrzymane. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów: odpisu skróconego aktu urodzenia k.4; pisma Komendy Powiatowej Policji w K. k.5 i k.50-50v; odpisu wyroku Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 30.11.2022 r. k.6-6v; wydruków wiadomości tekstowych i zdjęć k.7-13; zaświadczenia (...) Ośrodka (...) w G. z dnia 14.08.2024 r. k.14; pism Komornika Sądowego z dnia 22.02.2023 r. i z dnia 20.08.2024r. wraz z załącznikami k.15-18; wywiadu środowiskowego z dnia 21.10.2024 r. k.29-32; wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 14.04.2023 r. k.40; wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 12.09.2023 r. k.41-41v; wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Kole z dnia 12.09.2024 r. k.46-46v; oraz na podstawie zeznań wnioskodawczyni k.59v-60 i k.39-39v; częściowo zeznania uczestnika k.60-60v, oraz akt I C 202/21 Sądu Okręgowego w Koninie oraz akt II K 620/21 i II K 14/22 Sądu Rejonowego w Kole. Postanowieniem z dnia 27.02.2025 r. Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art. 235 2 § 1 pkt 2 kpc</a> pominął dowód z zeznań świadka P. G., uznając go za zbędny, skoro okoliczność na którą miał świadek zeznawać została wykazana informacją Komendy Powiatowej Policji w K. z dnia 27.11.2024 r. Ponadto, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 3)">art. 235 2 § 1 pkt 3 kpc</a> pominął wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii (...) w K., albowiem był nieprzydatny do wykazania okoliczności określonej przez wnioskodawczynię w tezie dowodowej, albowiem stwierdzenie czy zachodzą przesłanki do pozbawienie władzy rodzicielskiej należy do sądu. Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznania wnioskodawczyni D. D. (1), gdyż generalnie były szczere, logiczne i rzeczowe i znajdowały pokrycie w zgromadzonych w sprawie dokumentach. Za polegające częściowo na prawdzie Sąd uznał zeznania A. J.. W szczególności Sąd nie dał im wiary co do podawanych przez niego powodów braku kontaktu z córkami, a przede wszystkim z małoletnią M.. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, iż to postawa uczestnika przyczyniła się do ich zaniechania, a nie manipulacje D. D. (1). Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika także, że ojciec zablokował córkom dostęp do Messengera i Facebooka. Sąd nie dał też wiary jego zeznaniom, że nie uzależniał zgody na paszport M. od przychylnej postawy wnioskodawczyni w sprawie sprzedaży, czy też w sprawie podpisania zgody na wycieczkę, albowiem w tym zakresie jego zeznania pozostawały w sprzeczności z zeznaniami wnioskodawczyni. Sąd zważył co następuje: Wnioskodawczyni D. D. (1) wnosiła o pozbawienie uczestnika A. J. władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M.. Podstawę prawną przedmiotowego wniosku stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 106)">art. 106 kro</a>, zgodnie z którym jeżeli wymaga tego dobro dziecka, sąd opiekuńczy może zmienić orzeczenie o władzy rodzicielskiej i sposobie jej wykonywania zawarte w wyroku orzekającym rozwód (…). Przepis ten nie przewiduje żadnych ograniczeń co do zakresu zmiany istniejącego orzeczenie o władzy rodzicielskiej. Może ono polegać na przywróceniu władzy rodzicielskiej, uchyleniu lub zmianie orzeczenia o ograniczeniu władzy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 109)">art. 109 kro</a>. Jedyny kryterium jakie zatem bierze pod uwagę sąd opiekuńczy, jest dobro dziecka. Treść pojęcia „dobro dziecka” podlega każdorazowemu ustaleniu na tle okoliczności konkretnej sprawy. Biorąc pod uwagę przepisy dotyczące obowiązków rodziców wobec dzieci, można w najprostszej postaci sprowadzić dobro dziecka do zapewnienia mu warunków rozwoju osobowego (duchowego) i egzystencji materialnej. Przy ocenie dobra dziecka nie można też pomijać obiektywnych uwarunkowań takich jak: wiek dziecka, jego płeć, cechy charakterologiczne rodziców, wzajemny stosunek rodziców do siebie , do dziecka oraz do krewnych dziecka. Nie bez znaczenia są również subiektywne kryteria, takie jak wrażliwość dziecka, poczucie bezpieczeństwa dziecka. Bezspornym jest, że Sąd Okręgowy w Koninie w pkt 2 wyroku rozwodowego z dnia 30.11.2022r. powierzył obojgu rodzicom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad ich małoletnią córką M. J.. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego zachodzą podstawy do zmiany w/w wyroku poprzez zastosowanie najdalej idącej ingerencji we władzę rodzicielską uczestnika nad małoletnią córką, tj. pozbawienia go tej władzy. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 111;art. 111 § 1)">art. 111 § 1 kro</a>, jeżeli władza rodzicielska nie może być wykonywana z powodu trwałej przeszkody albo jeżeli rodzice nadużywają władzy rodzicielskiej lub w sposób rażący zaniedbują swe obowiązki względem dziecka, sąd opiekuńczy pozbawi rodziców władzy rodzicielskiej. Pozbawienie władzy rodzicielskiej może być orzeczone także w stosunku do jednego z rodziców. W przypadku uczestnika nie mamy do czynienia z istnieniem trwałej przeszkody w wykonywaniu władzy rodzicielskiej. Nie wchodzi również w rachubę nadużywanie przez ojca władzy rodzicielskiej względem M.. Na gruncie przedmiotowej sprawy, zasadne jest natomiast uznanie, iż dochodziło do zaniedbywania przez uczestnika obowiązków rodzicielskich. Zaniedbywanie władzy rodzicielskiej może przybierać różne postacie wynikające np. z braku kontaktów, nadużywania alkoholu, czy też polegać na uchylaniu się od świadczeń alimentacyjnych. Pojęcie zaniedbań należy rozumieć zatem szeroko i obejmuje ono każde zawinione zaniedbanie właściwego sposobu postępowania, które sprawia – choćby pośrednio – że dobro dziecka jest zagrożone i które świadczy o tym, iż rodzicowi brak dostatecznych kwalifikacji do wykonywania władzy rodzicielskiej. Istotne jest przy tym, jak zaznaczono powyżej, aby zaniedbywanie obowiązków rodzicielskich miało charakter rażący. W ocenie Sądu, dokonane w sprawie ustalenia uprawniają stwierdzenie, iż uczestnik rażąco zaniedbuje obowiązki rodzicielskie względem córki M., gdyż nie utrzymuje z nią kontaktów, a przez to nie uczestniczy w żadnych ważnych dla małoletniej wydarzeniach, tj. urodziny, święta. O ile jeszcze w początkowym okresie po orzeczeniu rozwodu uczestnik miał kontakt z córkami, to spotkania ustały, gdy K. pokłóciła się z córką jego partnerką. Nadto, kontakt A. J. z M. w miejscu jej zamieszkania nie był satysfakcjonujący. Jak wynika z wypowiedzi M. odnotowanych w trakcie wywiadu kuratora, po rozwodzie rodziców kontakt z ojcem odbywał się rzadko, z reguły raz na miesiąc, a jeśli przyjeżdżał był wobec niej oschły, traktował ją jak osoe obcą. Ponadto według małoletniej zdarzało się, iż przebywając w miejscu zamieszkania córek uczestnik znajdował się pod wpływem alkoholu. W sytuacji zaś wstawienia przez córki komentarzy pod umieszczonym przez siebie zdjęciem zablokował im dostęp do swoich kont na portalu społecznościowym i komunikatorze. A. J. nie angażuje się również w proces wychowawczy małoletniej M., nie wykazuje zainteresowania realizowaniem przez córkę obowiązku szkolnego, nie posiada dostępu do dziennika elektronicznego. Uczestnik przeciągał także udzielenie zgody na wyrobienie paszportu, nie podpisał zgody na udział córki w wycieczce. W obliczu zablokowania dostępu córkom do środków komunikacji oraz zablokowania numeru telefonu D. D. (1), uzasadnionym jest zatem stwierdzenie, że nawiązanie z nim kontaktu w razie zaistnienia takiej konieczności jest znacznie utrudnione. O rażącym zaniedbywaniu obowiązków rodzicielskich świadczy również okoliczność, że uczestnik od pewnego czasu nie łoży alimentów na córkę. Uczestnik wprawdzie tłumaczył, iż doszło do tego ponieważ stracił prawo do renty, ale tłumaczenie takie nie sposób uznać za przekonujące. W tym kontekście na negatywną ocenę zasługuje również postawa A. J., który wywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego warunkuje uzyskaniem od matki małoletnich należności zasądzonych na jego rzecz w zapadłych wyrokach. Zachowanie takie należy uznać za naganne i świadczy o braku zrozumienia przez uczestnika obowiązków rodzicielskich, skoro jednocześnie za kwotę 1.200 zł kupuje psa. Postępowania uczestnika nie tłumaczy przy tym fakt, iż pieniądze na ten cel dostał od matki. Wnioskodawczyni podnosił, iż do popsucia jego relacji z córkami doszło na skutek zachowania wnioskodawczyni, która w 2020 r. dopuściła się zdrady małżeńskiej i zostawiła wtedy uczestnika i córki dla kochanka. Wówczas to uczestnik zajmował się dziećmi. D. D. (1) chcąc go zniszczyć wniosła przeciwko niemu sprawy o eksmisję, jako sprawcy przemocy domowej oraz znęcanie i sprawy te przegrała. Stwierdzić należy, iż Sąd nie kwestionuje, że wcześniejsze postępowanie D. D. (1) względem córek, w tym małoletniej M., nie było prawidłowe, jak również Sąd nie kwestionuje, iż w okresie poprzedzającym sprawę rozwodową jak i w jej trakcie uczestnik wykazywał zainteresowanie córkami. W świetle jednak <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 316;art. 316 § 1)">art. 316 § 1 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 kpc</a>, wydając postanowienie kończące postępowania w sprawie, Sąd ma na uwadze stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Aktualnie nie ma natomiast żadnych wątpliwości, iż uczestnik rażąco zaniedbuje obowiązku rodzicielskie wobec M. i usprawiedliwieniem takiego zachowania nie może być wcześniejsze zachowanie matki małoletnich. Mając powyższe na uwadze, na podstawie cytowanych przepisów, orzeczono jak w pkt I postanowienia. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 3)">art. 520 § 3 kpc</a>, albowiem interesy stron postępowania były sprzeczne. Skoro więc wniosek został uwzględniony, uczestnik winien ponieść zwrócić wnioskodawczyni koszty postępowania, na które złożyła się opłata od wniosku. Sędzia Agnieszka Pietruszka </div>