VIII K 182/10

<p>Sygn. akt VIII K 182/10</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 14.12.2011 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie w VIII Wydziale Karnym w składzie :</p> <p>Przewodniczący SSO Anna Bator – Ciesielska</p> <p>przy udziale Prokuratora : Beaty Homa</p> <p>Protokolant : sekr. sądowy Anna Kopeć</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie</p> <p> <strong> <!-- -->p-ko <span class="anon-block">E. W.</span> </strong> </p> <p>oskarżonemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1;art. 231 § 2)">art. 231 § 1 i 2 k.k.</a> </p> <p>w przedmiocie zawieszenia postępowania i inne</p> <p>postanawia</p> <p>I.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 22;art. 22 § 1)">art. 22 § 1 k.p.k.</a> – <em> <!-- -->a contrario </em> <strong> <!-- -->na obecnym etapie</strong> postępowania wniosku obrońców o zawieszenie postępowania w sprawie nie uwzględnić ;</p> <p>II.  z urzędu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345;art. 345 § 1;art. 345 § 2)">art. 345 § 1 i 2 k.p.k.</a>, <strong> <!-- -->przekazać sprawę Prokuraturze Apelacyjnej w <span class="anon-block">G.</span> w celu uzupełnienia istotnych braków postępowania przygotowawczego w kierunku wskazanym w uzasadnieniu niniejszego postanowienia</strong> , a w szczególności dokonania <span class="underline"> <!-- -->brakujących</span> tłumaczeń dokumentów sporządzonych w językach obcych, uwierzytelnienia dokumentów , przedstawienia dokumentów w czytelnej postaci, a także dokonania faktycznej analizy m.in. zestawień połączeń telefonicznych oraz zestawień transakcji bankowych.</p> <p>Uzasadnienie.</p> <p>Oskarżonemu <span class="anon-block">E. W.</span> postawiono zarzut popełnienia czynu polegającego na tym , że :</p> <p>w okresie od 18 marca 1999 roku do 5 listopada 1999 roku w <span class="anon-block">W.</span> pełniąc funkcję Ministra Skarbu Państwa i nadzorując przebieg prywatyzacji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej na rzecz<span class="anon-block">(...)</span>. oraz <span class="anon-block"> (...) Banku (...) S.A.</span>, nie dopełnił obowiązków związanych z ochroną interesów Skarbu Państwa wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 146;art. 146 ust. 4;art. 146 ust. 4 pkt. 4)">art. 146 ust. 4 pkt 4 Konstytucji</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971410943" title="Ustawa z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 141, poz. 943 (art. 25;art. 25 ust. 1)">art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970950578" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu zbywania akcji Skarbu Państwa, zasad finansowania zbycia akcji oraz formy zapłaty za te akcje - Dz. U. z 1997 r. Nr 95, poz. 578 (§ 5)">§ 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu zbywania akcji Skarbu Państwa, zasad finansowania zbycia akcji oraz formy zapłaty za te akcje</a> oraz uchwały Rady Ministrów z 18 marca 1999 r. wyrażającej zgodę na prywatyzację <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oraz zaakceptowanie strategii prywatyzacji, w ten sposób, że:</p> <p>- odstąpił od negocjacji równoległych z dwoma oferentami to jest <span class="anon-block"> firmą (...)</span> oraz <span class="anon-block"> Konsorcjum (...)</span>.V. <span class="anon-block"> (...) Banku (...) S.A.</span> prowadząc negocjacje wyłącznie z drugim z oferentów,</p> <p>- pomimo nie zrealizowania w okresie tzw. wyłączności negocjacyjnej jednego z celów określonych w stanowisku Ministra Skarbu w dniu 21 września 1999r. , dla których ta wyłączność została przyznana, a mianowicie wyegzekwowania akceptacji zasadniczych elementów umowy sprzedaży akcji, co powinno obejmować między innymi ustalenia w zakresie ładu korporacyjnego i zarządzania spółką, nie podjął decyzji o podjęciu negocjacji równoległych do czego był zobligowany na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970950578" title="Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu zbywania akcji Skarbu Państwa, zasad finansowania zbycia akcji oraz formy zapłaty za te akcje - Dz. U. z 1997 r. Nr 95, poz. 578 ()">rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 1997 r. w sprawie szczegółowego trybu zbywania akcji Skarbu Państwa, zasad finansowania zbycia akcji oraz formy zapłaty za te akcje</a>,</p> <p>- naruszył zasady uczciwości i konkurencyjności w prowadzonej prywatyzacji poprzez zaniechanie skierowania zapytania do oferenta – <span class="anon-block"> firmy (...)</span> o stanowisko i wpływ na cenę oferowanych akcji w sytuacji uzyskania roli inwestora strategicznego posiadającego poziom uprawnień znacznie wyższy niż wynikający z posiadanego pakietu akcji,</p> <p>- odłożył kwestię ustalenia zakresu wpływu <span class="anon-block"> Konsorcjum (...)</span>.V. <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> na zarządzanie <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, do tej fazy negocjacji, która nastąpiła po ustaleniu ceny za akcje Spółki,</p> <p>- doprowadził do przyznania - w umowie sprzedaży akcji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z dnia 5 listopada 1999 r. <span class="anon-block"> Konsorcjum (...)</span>.V. <span class="anon-block"> (...) Banku (...) S.A.</span> - uprawnień, których charakter – w zestawieniu ze statutem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> - stawiał Konsorcjum w pozycji inwestora strategicznego, w tym: poparcia Sprzedającego dla zamiaru <span class="anon-block">(...)</span> wystąpienia do właściwych organów w celu otrzymania odpowiednich zgód i zezwoleń na zwiększenie posiadanego przez <span class="anon-block">(...)</span> pakietu akcji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do 50% kapitału akcyjnego Spółki (Art. 5 par.1 pkt.2 umowy), zadeklarowania, iż Minister Skarbu Państwa nie zamierza sprzedawać strategicznego pakietu akcji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> innemu niż <span class="anon-block"> konsorcjum (...)</span> inwestorowi strategicznemu oraz przyjęcia, że każda sprzedaż przez Ministra Skarbu Państwa w obrocie publicznym jednemu inwestorowi pakietu akcji Spółki przekraczającego 5% kapitału akcyjnego Spółki, będzie wymagała uprzedniej zgody <span class="anon-block"> Konsorcjum (...)</span>.V. i <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block"> Banku (...)</span> (art. 3 par. 1 pkt 3 umowy), zobowiązania się przez Ministra Skarbu Państwa do wprowadzenia do Statutu <span class="anon-block">(...)</span> S.A. ograniczeń prawa głosu z akcji dla akcjonariuszy innych niż <span class="anon-block">(...)</span>, <span class="anon-block">B.</span> <span class="anon-block"> Bank (...)</span> i Skarb Państwa oraz wyrażenia poparcia dla zamiaru zwiększenia przez <span class="anon-block">(...)</span> pakietu posiadanych akcji Spółki do 50% kapitału akcyjnego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> ( Art. 5 par. 1 pkt 1 umowy), przyznania uprawnień dla Konsorcjum w zakresie obsadzania władz Spółki, większego niż wynikające proporcjonalnie z faktu nabycia 30% akcji (Art. 3 par. 1 pkt. 3 i Art. 5 par. 1-2 oraz Załącznik 7 umowy )</p> <p>czym działał na szkodę interesu publicznego poprzez zaniechanie podjęcia działań, które dałyby możliwość uzyskania wyższej ceny za sprzedawane akcje <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, wybór w procesie prywatyzacji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oferty, która nie była najkorzystniejsza i która nie spełniała najpełniej celów i oczekiwań Skarbu Państwa oraz potrzeb spółki a także przyjęcie niekorzystnych dla Skarbu Państwa postanowień umowy sprzedaży akcji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z dnia 5 listopada 1999 r., które przyznawały <span class="anon-block"> Konsorcjum (...)</span> pozycję współkontroli tj. poziomu uprawnień znacznie wyższego niż ten wynikający z wielkości posiadanego pakietu, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1;art. 231 § 2)">art. <strong> <!-- -->231 § 1 i 2 k.k</strong>.</a> </p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1;art. 345)">§ 1 art. 345 k.p.k.</a> w zasadzie nie wskazuje kryteriów ustalania braków postępowania przygotowawczego, których zaistnienie uzasadnia zwrot sprawy prokuratorowi, wydaje się jednak, że najistotniejszą cechą braku uzasadniającego zwrot sprawy w tym trybie jest to, że jego usunięcie w wyniku czynności sądu powodowałoby znaczne trudności. Chodzi tu, z jednej strony, o pracochłonność tych czynności, a z drugiej - o niezbędny do tego czas, w sytuacji gdy ustawa procesowa stawia wymóg (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 2)">art. 366 § 2 k.p.k.</a>), aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej rozprawie. Rozważając tę problematykę, trzeba też pamiętać o celu, jaki ma być zrealizowany w postępowaniu karnym, który został określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 4)">art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>, aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie – a z pewnością obecny stan <span class="underline"> <!-- -->niniejszej sprawy</span> nie pozwala na wydanie zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy głównej.</p> <p>Pojęcie „istotne braki postępowania", użyte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345;art. 345 § 1)">art. 345 § 1 k.p.k.</a>, obejmuje zatem nie tylko braki w materiale dowodowym przedstawionym przez prokuratora, o czym świadczy posłużenie się w dyspozycji tego przepisu zwrotem „zwłaszcza", ale także takie wady tego postępowania, które znacznie utrudniają rzetelne rozpoznanie sprawy przez sąd; przykładem takiego innego braku jest zaistniałe <span class="underline"> <!-- -->w tej sprawie</span> istotne ograniczenie prawa do obrony podejrzanego na etapie postępowania przygotowawczego, wynikające z niemożności zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dowodami.</p> <p> <strong> <!-- --> Konwalidacja tych uchybień wobec konieczności podejmowania przez sąd praco- i czasochłonnych czynności, które powinny być przeprowadzone w toku postępowania przygotowawczego spowoduje przekształcenie postępowania przed sądem w postępowanie przygotowawcze.</strong> </p> <p>Odmienna intencja ustawodawcy została wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345;art. 345 § 1)">art. 345 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 339;art. 339 § 3;art. 339 § 3 pkt. 4)">art. 339 § 3 pkt 4 k.p.k.</a> i sprowadza się do tego aby żadna sprawa z uchwytnymi brakami pod względem dowodowym, których usuniecie przez Sąd powodowałoby znaczne trudności i prowadziłoby z konieczności do wielokrotnego odraczania i przerywania rozprawy , nie została skierowania do merytorycznego rozpoznania <em> <!-- -->– vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 05.06.1971r., III KR 42/71, OSNKW 1971, Nr 12, poz. 195 .</em> </p> <p>Odnosząc szczegółowo powyższe generalne uwagi do realiów niniejszej sprawy Sąd Okręgowy dostrzegł , że <strong> <!-- --> podstawowym, istotnym brakiem wymagającym korekty przez oskarżyciela publicznego jest oczywista konieczność dokonania brakujących tłumaczeń dokumentów przedstawionych jako materiał dowodowy w sprawie</strong> , dokumentów zgromadzonych zarówno w aktach głównych sprawy ( obecnie 136 tomów) , jak i w załącznikach ( ponad 500 tomów).</p> <p>Szerszy asumpt do rozważań na ten temat może płynąć z dorobku orzeczniczego Sądu Apelacyjnego w Krakowie. W szczególności w Postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2008 r. wydanym w sprawie <strong> <!-- -->II AKz 407/08 </strong>Sąd ten stwierdził : „ Niestaranne sporządzenie kopii dowodów i przedstawienie do odczytania na rozprawie <strong> <!-- -->dokumentów sporządzonych w obcych językach stanowi istotny brak postępowania przygotowawczego</strong>, którego usunięcie przez sąd powodowałoby znaczne trudności.”</p> <p> <em> <!-- -->( vide: KZS 2008/9/32, Prok.i Pr.-wkł. 2009/4/43 , Lex 472194) </em> </p> <p>Aby w pełni zobrazować skalę tego niewątpliwego uchybienia wskazano poniżej w treści postanowienia numery kart i tomów akt sprawy, z których treścią nie można się zapoznać ( dokumenty w języku angielskim , portugalskim, francuskim i niderlandzkim) , a które to m.in. stały się podstawą oskarżenia w tej sprawie , są to :</p> <p> <strong> <!-- --> - w aktach głównych</strong> : k. 3155,3157,3159,3161,3162 – t. 16, 4141-4163 –t. 21, k.4385-4400 – t. 22, k. 4401-4405- t.23, k. 5084-5092,5116-5117,5140-5142 , 5167-5179– t.26, k. 5506-5507, 5517- t. 28, 8022-8200 –t. 41, k. 8201-8400 – t.42, k. 8401-8600- t. 43, k. 8601-8800-t. 44, k. 8801-9000 –t. 45, k. 9004-9005,9019-9021,9027-9029,9033-9034,9038-9038 - t.46 { tu są tłumaczenia ale widnieją na dokumentach tłumaczonych inne daty, inne miejsca sporządzenia}, k.9413-9433-t.48, k.10001-10136,10146-10161- t.51, k. 10259-10282-t.52, k. 11302-11308,11464-11526,11590-11592- t. 57, k. 12401-12455- t.63, cały tom 69 { tu dokumenty w języku angielskim zostały częściowo przetłumaczone – ale są zebrane w sposób nieuporządkowany, utrudniający kontrolę tego co jest przetłumaczone}, k.14749-14775-t.74, k. 16036-16150 { uwaga jak wyżej tu dotyczy dokumentów w języku portugalskim}, k. 16181-16200-t. 81, k. 16201-16214, 16286-16327,16342-16400-t. 82, k.16401-16494 –t. 83 { tu dokumenty w języku angielskim i portugalskim zostały częściowo przetłumaczone k.16547-16600} , tomy 114,115 i 116 : k. 22746-22785, 22801-23000 i 23001-23064 – dokumenty załączone w ramach pomocy prawnej z Portugalii ( 302 karty) , a tłumaczenie tych wszystkich dokumentów tylko k. 23065-23115 ! ( 50 kart , a wiec brakuje tłumaczenia 252 kart) , następnie tomy 120,121,122,123,124: k. 23891-24000, 24001-24200, 24201-24400, 24401-24600 i 24601-24745– m.in. dokumenty załączone w ramach pomocy prawnej z Niemiec, natomiast tłumaczenie tych wszystkich dokumentów znajduje się na k. 24746-24800 –t.124, k. 24801-25000 –t. 125, k. 25001-25200 – t.126 oraz ciąg dalszy w tomach 1127,128 i 129 – tu wyraźnie widać problem sprawdzenia, który dokładnie dokument jest tłumaczony, przy „zbiorczym” sposobie załączenia tłumaczeń w miejsce postulowanego załączania ich po każdym dokumencie;</p> <p> <strong> <!-- -->- w załącznikach</strong> : k. 16-78 – t. 15 B, k. 208-225, 270-277, 279-280, 292-295- t. 15 C, k.3-14-t. 15D, k. 79-84, 99-102,104-105 – t. 19 B 6, k. 53-54,60-91,99,11,113,116- t.19 B 5, k. 217-222, 231-234, 268-270, 279-282,318-319 – t. 19 B 4 , k. 263-304 – t. 23 B, k. 251-610- t. 23 H, 132-279,296-668 – t. 23 F, k.79-102- t. 26 A, 234-237, 264-294,303-313 – t. 27,</p> <p>k. 45-46, 72-83, 94-109, 385-395 – t. 35 A; k. 23-24, 31-34, 37-46, 249-313 – t. 40E, k.317-327- t. 40 F, k. 112-198 –t. 40 G, k. 4-8 – t. 40 H, k. 7-24- t. 44I, k. 297-298, 306-343,359-369- t. 44 II, k. 519-521- t. 44 III, k. 1032-1036- t. 44 VI, k. 401-403, 398-400,33-39,56-59,70-94, 96-113, 115, 124-130,377-378,397-403 – t. 73 , k. 310-321- t. 73 A ; k. 47-65 –t. 73 F ; k.13-39,99-197, 290- 315, 316-359,385-398, 425-431,448-460 - t. 103 ; k. 12-22,46-52,59-70,118-130,298-302- t. 105 , k. 22-32,39-55,207-215, 371-442, 500-518 - t. 106 , k. 12-61,70-147,174-195,200-218 - t. 107, k. 12-56, 62-67, 101-111, 130-148,- t. 108 ; k. 12-183- t. 109, k. 12-69, 80-99,144-225, 281-307 - t. 110 , k. 192-222, 254-255, k.270, 293-309 <em> <!-- -->( notatki odręczne „ozdobione” rysunkami)</em> , 324-331, 342-349 - t. 111 , k. 29-59, 150-235,239-303 - t. 112, k. 29-32,172-174, 205-215, 278-303 - t. 114 , k. 11-193, 283-301, 319-340 - t. 118 , k. 12-149, 167-230, 237-368 - t. 117 ,</p> <p>k. 164-187 - t. 116, k. 63-123 - t. 120 , k. 12-14, 42-91,120-124,150-183 - t. 121 , k. 12-53, 57-73, 112-122 , 137-141, 144-146, 171,175-181, 206-209, 220, 224-227 , 245-251, 297-301, 311, 321-327, 357-365, 368-383 - t. 122, k. 85-109 - t. 123 , k. 19-78, 88-101, 112-132, 189-203, 225-248, 280-289 - t. 124 , k. 60-62, 81-107, 141-153, 178-180- t. 125 , k. 220, 228-255, 262-279, 281-287, 308 A- 326, 334-364 - t. 126 , k. 39-41, 68-79,96-102, 118-133, 150-160, 252-254, 262-264, 272-285, 289-314 - t. 127 , k. 236-242 <em> <!-- -->( zapiski odręczne nieznanego autorstwa)</em> , 249 - t. 129 , k. 12-16, 116-121, 126-169, 180-183, 189-218 - t. 130 , k. 4-40, 47-85, 95-105, 107-124 - t. 131 , k. 373-399, 405-416,441-469 - t. 132 A , k. 12-45, 52-277, 362-436 - t. 132 B , k. - t. 129 , k. 16-17, 110-128, 132-146, 249-251 – t. 137 A , k. 20, 51-57, 59-60, 66-68,80-91,97-99,115-124, 140-146, 150-152, 165-170, 191-193, 196-200, 232-239– t. 137 B, k. 31-43, 65-71,78, 87-88,102-103,145-173,188-221– t. 137 F , k. 24-38, 49-65,290-296– t. 137 G , k. 300-302,304,497-500– t. 137 I , k. 9-25, 31-33, 48-52, 56-62, 65, 69-71,73-85,88-103 – t. 137 J, k. 234-251– t. 152 , k. 11-42, 299-309,314-319, 360-369, 419-425 - t. 153 ; k. 3-31, 36-61, 66-86, 207-214, 218-241- t. 154 , k. 6, 20-25, 32-60, 65-127, 143-148 - t. 155 , k. 12-16, 22-28, 61-66, 74-86, 206-212, 329-334, 354-362, 368-369, 387-388- t. 157 , k. 17-21, 61-72, 107-144, 158-234- t. 159 , k. 4-44, 206-211, 337-345 - t. 160 , k. 3-64 - t. 161 , k. 6-30, 46-56, 85-101, 381-389, 393-404, 522-525, 530-586 - t. 162 , k. 50-58, 119-124, 154-209, 264-267, 280-282,285-289 - t. 163 , k. 10-71, 81-158,164-490 - t. 164 , k. 95-97, 260-263, 301-316,401-405 - t. 165 , k. 3-50, 146-244, 257-272, 318-323, 326-340- t. 168, k. 12-19, 50-69, 126-143, 150-168, 173-232, 257-278, 283-296, 301-307, 322-388, 423-429, 441-454, 471-479, 483-488 - t. 170 , k. 320-328 - t. 171 , k. 34-95, 113-117, 137-140, 160-172, 203-216 - t. 174 , k. 15-50, 102-120, 162-163,165-166, 171-271, 294-312, 440-464, 469-497- t. 177, k. 115-119, 171-208, 239-262, 305 – 389 - t. 178 , k. 39-43,56-59 - t. 179 , k. 198-208, 267-277 - t. 180 , k. 115-118- t. 186 , k. 2-176 - t. 188 ; k. 2-71- t. 189 , k. 3-167 - t. 192 , k. 16-326 - t. 193 , k. 6-10, 35-101, 106-134, 145-154, 166-426 <em> <!-- -->( w tym liczne odręczne notatki)</em> - t. 197 , k. 2-336 - t. 204 , k. 2-210 - t. 205 , k. 84-91- t. 208 , k. 106-233, 279-301, 308-332, 349-432, 452-470 - t. 219 , k. 28-77, 116-136, 165-201, 220-232, 242-248, 277-289, 301-307, 313 - t. 220 , k. 24-128, 147-195, 203-245, 250-254, 259-272, 280-287,333-343 - t. 221 , k. 2-67, 112-116, 161-173, 179-196, 210-219, 262-355, 360-406 - t. 222, k. 2-42, 61-109, 114-157, 182-214, 320-345, 354-391 - t. 223 , k.128-165, 247-275, 302-349, 351-401- t. 224 , k. 15-21, 36-46, 93-101, 104-152, 155-157, 168-205- t. 225, k. 248-324, 369-385, 418-426, 437-452 - t. 226 ; k. 10-76, 89-91 - t. 227 , k. 63-75, 127-141 - t. 228 , k. 79-108, 176-210, 255-261, 276-286, 294-302, 311-323, 363-390 - t. 230 , k. 4-21, 23-65, 108-121, 193-270, 272-295 - t. 233.</p> <p>Brak tłumaczenia dokumentów nie jest tu jedynym uchybieniem dotyczącym dokumentów, dochodzi też <strong> <!-- -->dodatkowo problem braku stosownego uwierzytelnienia dokumentów,</strong> uwaga ta dotyczy m.in. : k. 329-333,336-338,354-422,425-429,432-443,447-457,462-463,465,468-469,472-474,480-484 – t. 19 B 4 –załączniki ; cały tom 21 I, 21 II, 21 III ( tu też brak tłumaczenia k. 726-738) – załączniki; tom 46 – załączniki; niektóre dokumenty w t. 47 załączników; k.2-500 – t. 700 D I i D II, k. 5-78 – t. 70 F I, cały tom załączników 70 G i 70 H; k. 50-56, 61-76, 93-151 – t. 72 załącznik.</p> <p>Ponadto wśród kserokopii dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem znajdują się dokumenty <strong> <!-- -->ewidentnie nieczytelne</strong> , vide k. 5108-5115, t.26 akt głównych, k. 130-139 –t. 25 L- załącznik, k. 96-98 –t. 73 załącznik; k. 70 – t. 110 załącznik, k. 46-51- t. 132 B załącznik, k. 56-74 – t. 134 załącznik, k. 426 – t. 153 załącznik, k. 79-82- t. 162 załącznik, k. 480-481 - t. 170 załącznik.</p> <p>W orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony jest przecież od lat pogląd, zgodnie z którym za istotne braki postępowania uznaje się m.in. nieczytelność protokołów z postępowania przygotowawczego ( post. SN z 1.12.1979r., Z 39/79, OSNKW1980 Nr 3, poz. 30 wraz glosami W.Kubali , NP. 1981, Nr 3, s.172-175 oraz J.Nelkena, NP. 1981, Nr 4 , s. 148-151; post. SA W Krakowie z 06.10.1993r., II AKz 277/93, KZS 1993 ,Nr 10, poz.33) – uwaga ta zachowuje aktualność również w relacji do innych dokumentów – tak też wypowiedział się Sąd Najwyższy w orzeczeniu opublikowanym w <em> <!-- -->OSNKW 1980, nr 3, poz. 30</em>: <em> <!-- -->„nieczytelność dokumentów sporządzonych w toku postępowania przygotowawczego stanowi istotny brak tego postępowania w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 339;art. 339 § 3;art. 339 § 3 pkt. 4)">art. 339 § 3 pkt 4 k.p.k.</a>”</em> </p> <p>Należy podkreślić , iż chodzi tu nie tylko o trudności sędziów, zmuszonych do odgadywania treści dokumentów, ale przede wszystkim o normy gwarancyjne, w szczególności o rzeczywiste zapoznanie się oskarżonego z materiałami, które zostały przeciwko niemu zgromadzone, bowiem bez ich znajomości niemożliwe byłoby pełne skorzystanie przez oskarżonego z prawa do obrony.</p> <p>Dodać do tego obrazu trzeba także fakt <span class="underline"> <!-- -->wielokrotnego załączenia do akt tych samych dokumentów</span>, vide :</p> <p>1. k. 13379-13400- t. 67 , k. 13401-13447- t. 68 i k. 17832-17899- t. 90 - <strong> <!-- -->trzy razy załączono to samo Sprawozdanie Komisji Śledczej Sejmu IV Kadencji z 15.09.2005r</strong>.;</p> <p>2. k.37-156 i to samo k. 285-403 - t. 25 H załącznik;</p> <p>3. k. 168-169 pismo z 30.12.<span class="underline"> <!-- --> 1997r.</span> <strong> <!-- --> bez tłumaczenia – dołączone cztery razy do akt</strong> , nadawcą jest prof. <span class="anon-block">L. B.</span>, a odbiorcą <span class="anon-block">R. R.</span>, Secretary of the Tresury, Departament of the Tresury, <span class="anon-block">W.</span>.- <span class="underline"> <!-- --> załącznik t. 35</span>; to samo k. 186-189- <span class="underline"> <!-- --> załącznik t. 114</span>; to samo k. 113-116<span class="underline"> <!-- --> - załącznik t. 122</span>; to samo k. 210-213- <span class="underline"> <!-- --> załącznik t. 126;</span> </p> <p>4. k. 1253-1279- załączniki tom 44 VII i to samo k. 1878-1925 – tom 44 X.</p> <p>O braku kontroli nad gromadzonym materiałem dowodowym świadczy nadto fakt dołączenia do akt sprawy m.in. bardzo licznych danych dotyczących wykonywanych między określonymi abonentami połączeń telefonicznych ( vide k. 15093-15168-t. 76, k. 20333-20400 – t. 102, k. 20401-20599-t. 103 ) oraz potwierdzeń transakcji finansowych ( vide k. 22008-22200-t. 111, k. 22201-22297- t.112 ) przy jednoczesnym <span class="underline"> <!-- -->barku analizy tych danych</span> ( z wyjątkiem bardzo szczątkowej wynikającej z k. 20862-20869 i 20870-20915-t. 105 – ale też nie powiązanych z okolicznościami <span class="underline"> <!-- -->tej sprawy</span>) . Ta sama uwaga odnosi się do tomów 70 D I ,II , III, IV( k. 2 – 900) , 70 B I i II ( k. 225 kart + 466 kart) , 70 A I ( 256 kart) , II ( k. 257-578) i III ( 579-904 kart) załączników są to kserokopie wydruków bankowych, w tym w jęz. angielskim, kserokopie raportów, kserokopie innych transakcji bankowych, umów otwarcia rachunku, dyspozycje przelewu i.t.p. <strong> <!-- -->- łącznie około 1800 stron dokumentów- również bez żadnej analizy</strong> (to samo vide k. 12-580 – t. 134; 12-346,363-434 – t. 135 załączniki).</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego tego rodzaju bezrefleksyjne postępowanie oskarżyciela publicznego nie powinno być tolerowane, prowadzi bowiem jedynie do wzrostu objętości akt sprawy. Wprowadzenie, przy braku uzasadnienia, wielu <strong> <!-- -->zbędnych danych</strong> do akt sprawy tylko utrudnia rozpoznanie sprawy co do istoty.</p> <p>Tu dość podać przykłady dołączenia dokumentów takich jak :</p> <p>- k. 194-243 – t. 31 G załączniki, kserokopie <span class="underline"> <!-- -->anonimowych</span> kart do głosowania ;</p> <p>- k. 228-244- t. 122 załącznik, dokument dotyczący analizy konsumpcji piwa w Polsce oraz m.in. sytuacji rynkowej <span class="anon-block"> browaru (...)</span>;</p> <p>- k. 51 kserokopia artykułu prasowego w jęz. angielskim, bez tytułu, bez daty publikacji – t. 126 załącznik i w tym też tomie k. 209 i nast. kserokopia korespondencji z <span class="anon-block"> hotelu (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> na temat tego czy <span class="anon-block"> firma (...)</span> jest zadowolona z usług hotelu.</p> <p>Doszło tym samym do całkowitego przerzucenia na Sąd ciężaru związanego z weryfikacją materiału dowodowego, a dotyczy to w tej sprawie oceny setek stron dokumentów o generalnym znaczeniu, mianowicie odróżnienia dowodów co do istoty sprawy od tych , które są pośrednio związane z zarzutem, bądź stanowią jedynie odniesienie do mechanizmów rynkowych i ekonomicznych związanych z procesami prywatyzacji <span class="anon-block"> (...)</span> i innych spółek Skarbu Państwa.</p> <p>Ten stan rzeczy uznać należy za niedopuszczalny, uchybiający nie tylko zasadzie wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 2)">art. 366 § 2 k.p.k.</a> ale też sprawiający , że takie podejście oskarżyciela publicznego przeczy zasadzie koncentracji materiału dowodowego, sprawia nadto , że postulat rzetelnego , sprawnego procesu staje się iluzoryczny.</p> <p>Zgodnie z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z dnia 10 lipca 1993 r.):</p> <p>„ <strong> <!-- -->Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd</strong> ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości.</p> <p>2. Każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą.</p> <p>3. Każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do:</p> <p>a) <strong> <!-- -->niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niego zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko niemu oskarżenia;</strong> </p> <p>b)posiadania odpowiedniego czasu i możliwości do przygotowania obrony;</p> <p>c)bronienia się osobiście lub przez ustanowionego przez siebie obrońcę, a jeśli nie ma wystarczających środków na pokrycie kosztów obrony - do bezpłatnego korzystania z pomocy obrońcy wyznaczonego z urzędu, gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości;</p> <p>d)przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia;</p> <p>e)korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie rozumie lub nie mówi językiem używanym w sądzie.”</p> <p>Prawo do rzetelnego procesu sądowego odnosi się zarówno do spraw cywilnych, jak i karnych, jednak przy rozpatrywaniu tych pierwszych państwom stawia się pod tym względem mniejsze wymagania . W sprawach karnych ogólne wymagania rzetelnego procesu zawarte w art. 6 Konwencji stosuje się do wszystkich typów przestępstw, od najprostszych <span class="underline"> <!-- -->do najbardziej skomplikowanych .</span> </p> <p>Fakt , że przedmiotową sprawę cechuje „szczególna zawiłość” dostrzegł także Sąd Apelacyjny w Warszawie korzystając z normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 25;art. 25 § 2)">art. 25 § 2 k.p.k.</a> i stwierdzając to wprost w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25.05.2010r.</p> <p>( k. 26686).</p> <p>Gwarancje wymienione w ust. 3 art. 6 - dotyczące postępowania karnego - uznaje się za szczególne aspekty ogólnej koncepcji rzetelnego procesu sądowego .</p> <p>Wedle przyjętych powszechnie standardów postępowania osoba oskarżona o przestępstwo ma prawo oczekiwać od państwa, iż będzie ono działać w dobrej wierze z uwzględnieniem wymogów proceduralnych i przy użyciu prawnie dostępnych możliwości , a przy sprawie o tej wadze i stopniu zawiłości staranność organów prowadzących postępowanie powinna wyróżniać się wyjątkowo wysokim poziomem.</p> <p>Z pojęcia "rzetelnego procesu sądowego" wynika także ogólna zasada, że udział w rozprawie bez nadmiernego zmęczenia należy umożliwić nie tylko oskarżonym, ale i ich obrońcom <strong> <!-- -->oraz sędziom, którzy muszą mieć odpowiednie warunki do pełnej koncentracji uwagi i możliwości wydania właściwego orzeczenia – postulat ten w realiach niniejszej sprawy jest niezwykle trudny do spełnienia. </strong> </p> <p>W tym miejscu należy postawić zasadnicze pytanie : skoro Sąd nie jest w stanie w istocie poznać treści akt sprawy ( setki, a wręcz tysiące stron dokumentów oskarżyciel przedstawia w kilku językach obcych) to jak ma być realizowany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> i dalej jak ma być realizowany i zagwarantowany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a>, a w końcu też norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> ?</p> <p>Otóż w ocenie Sądu Okręgowego przy tak złożonym i wyjątkowo obszernym materiale dowodowym , szczególnie w postaci licznych dokumentów, w tym dokumentów podlegających tłumaczeniu , jedynym remedium pozwalającym uniknąć obecnego stanu rzeczy jest wręcz <span class="underline"> <!-- -->absolutny ład organizacyjny. </span> </p> <p>W tej sprawie konieczne jest takie zaprezentowanie dowodów, które umożliwi realne i sprawne zapoznanie się z treścią akt ( tu m.in. wymóg aby po każdej stronie dokumentu, bądź po treści całego dokumentu, sporządzonego w języku obcym następowało jego tłumaczenie).</p> <p>Ten wymóg organizacyjny dotyczy również sposobu prezentacji dokumentów w trakcie przesłuchiwania świadków , jedynie w nielicznych wypadkach przy okazywanym świadkowi dokumencie wskazywano nr karty, bądź nr załącznika, ewentualnie dokumenty były załączane do akt po protokole przesłuchania świadka, w pozostałych sytuacjach dokumenty są oznaczone opisowo ( data, tytuł, itp.). Taka praktyka z oczywistych względów utrudnia czynności procesowe również na etapie postępowania przed Sądem.</p> <p>Przecież w sytuacji , gdy w czasie przesłuchania na rozprawie w dowolnym momencie pojawi się potrzeba ponownego okazania danego dokumentu znajdującego się wśród innych , zgromadzonych łącznie na 27132 kartach akt głównych oraz ponad 500 tomach akt załączników nie ma realnej możliwości, aby dokument taki w rozsądnym czasie został świadkowi przedstawiony.</p> <p>Tytułem przykładu ten , niewątpliwie nieprawidłowy, sposób przedstawienia dokumentów okazywanych w czasie przesłuchania świadków miał miejsce w czasie przesłuchania <span class="underline"> <!-- -->m.in.</span> :</p> <p> <span class="anon-block">A. K.</span> k. 3390 i nast. – t . 16 , <span class="anon-block">K. K.</span> k. 9566 i nast. – t . 48 , <span class="anon-block">K. M.</span> k. 14633 i nast. – t . 74 , <span class="anon-block">M. B.</span> k. 14874 i nast. – t . 75 , <span class="anon-block">M. W.</span> k. 15878 i nast. – t . 80 , <span class="anon-block">W. H.</span> k. 16783 i nast. – t . 84, <span class="anon-block">I. M.</span> k. 17051 i nast. – t . 85, <span class="anon-block">A. S.</span> k. 19665 i nast. – t . 99 .</p> <p> <strong> <!-- --> Niezależnie od braków wyżej opisanych oskarżyciel publiczny winien jednak przede wszystkim pochylić się nad kwestią dopuszczalności postępowania karnego w tej sprawie w świetle zasady n <em> <!-- -->e bis in idem</em> ( <em> <!-- --> double jeopardy</em> ) .</strong> </p> <p>Podstawowym problemem jest tu podjęcie próby zdefiniowania znaczenia tożsamości czynu (w zakresie koniecznego ustalenia, co zawiera w sobie sformułowanie "<em> <!-- -->idem</em>").</p> <p>Przypomnieć w tym miejscu należy , że w dniu 27 lipca 2005r. Sejm podjął uchwałę w sprawie pociągnięcia do odpowiedzialności konstytucyjnej byłego Ministra Skarbu Państwa <span class="anon-block">E. W.</span>, jako podstawę prawną wskazano <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 156)">art. 156 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> oraz art. 5 Ustawy o Trybunale Stanu. W tejże uchwale uznano , że <span class="anon-block">E. W.</span> ponosić będzie odpowiedzialność w zakresie określonym w sprawozdaniu Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej zawartym w druku nr <span class="anon-block"> (...)</span> Sejmu IV Kadencji.</p> <p>W sprawozdaniu, o którym mowa wyżej postawiono oskarżonemu <span class="anon-block">E. W.</span> trzy zarzuty, I- dotyczący nieprawidłowości przy prywatyzacji <span class="anon-block"> spółki (...) S.A.</span>” , II- dotyczący nieprawidłowości przy prywatyzacji <span class="anon-block"> spółki (...) S.A.</span>” i III- dotyczący procesu prywatyzacji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p>W zarzucie tym wskazano , że oskarżony <span class="anon-block">E. W.</span> miał dopuścić się popełnienia czynu polegającego na tym , że : „ w okresie od 18.03. do 03.11.1999r. <strong> <!-- -->( we wniosku wstępnym stanowiącym załącznik do sprawozdania wskazano tu datę 05.11.1999r.) </strong> sprawując jako Minister Skarbu Państwa nadzór na przebiegiem prywatyzacji <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> i będąc z tego tytułu zobowiązanym do informowania Rady Ministrów o przebiegu tej prywatyzacji, zaniechał obowiązku rzetelnego poinformowania Rady Ministrów o niektórych istotnych zamierzeniach prywatyzacyjnych, zwłaszcza co do faktu , że nabywcy 30 % akcji mają uzyskać uprawnienia inwestorów strategicznych, a zakres ich wpływu na zarządzanie półką zostanie określony w umowie prywatyzacyjnej; nadto dopuścił do zawarcia w dniu 5.11.1999r. niekorzystnej dla Skarbu Państwa umowy sprzedaży 30 % akcji <span class="anon-block"> (...)</span> na rzecz <span class="anon-block"> konsorcjum (...)</span>, w ten sposób , że nabywca akcji uzyskał nieproporcjonalny do jego udziału wpływ na zarządzanie spółką, który to wpływ nie był objęty negocjacjami dotyczącymi ceny akcji – czym naruszył obowiązek ochrony interesów Skarbu Państwa ciążący na nim z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 146;art. 146 ust. 4;art. 146 ust. 4 pkt. 4)">art. 146 ust. 4 pkt 4 Konstytucji</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971410943" title="Ustawa z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 141, poz. 943 (art. 25;art. 25 ust. 1)">art. 25 ust 1 Ustawy z dnia 04.09.1997r. o działach administracji rządowej</a>”.</p> <p>Porównanie treści zarzutu wskazanego w akcie oskarżenia z treścią zarzutu wskazanego wyżej nasuwa jednoznaczne wnioski do tożsamości osoby, czasu zarzutu, nadto zarzucanego sposobu działania ( uszczegółowionego dodatkowo w akcie oskarżenia) , a nadto co do częściowej tożsamości aktów prawnych których naruszenia miał dopuścić się oskarżony.</p> <p> <strong> <!-- -->Szczególną uwagę zwrócić należy , że w akcie oskarżenia zarzutem objęto delikt konstytucyjny , w zakresie którego jurysdykcja sądu powszechnego jest wyłączona</strong>. Natomiast w zarzucie wskazanym w omawianym wyżej sprawozdaniu nie wskazano na naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Ustawy Kodeks Karny</a>.</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 156;art. 156 ust. 1)">art. 156 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997r.</a> ( Dz.U. 97.78.483) „ Członkowie Rady Ministrów ponoszą odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu za naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a> lub ustaw, <strong> <!-- -->a także za przestępstwa popełnione w związku z zajmowanym stanowiskiem.</strong>”</p> <p>Ważne wskazanie co do sposobu postępowania płynie także z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 21 lutego 2001 r., sygn. P 12/00 stwierdził , że :</p> <p>„<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820110084" title="Ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu - Dz. U. z 1982 r. Nr 11, poz. 84 (art. 2;art. 2 ust. 4)">Art. 2 ust. 4</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820110084" title="Ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu - Dz. U. z 1982 r. Nr 11, poz. 84 (art. 1;art. 1 ust. 2;art. 1 ust. 2 pkt. 2)">art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o Trybunale Stanu</a> (tekst jednolity z 1993 r. Dz. U. Nr 38, poz. 172; zm.: z 1996 r. Nr 73, poz. 350; z 1999 r. Nr 35, poz. 321), rozumiany jako dopuszczający odpowiedzialność członka Rady Ministrów przed sądem powszechnym za przestępstwo popełnione w związku z zajmowanym stanowiskiem<span class="underline"> <!-- -->, jeżeli Sejm nie podjął uchwały o pociągnięciu go do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu,</span> jest zgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 156;art. 156 ust. 1)">art. 156 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a>.</p> <p> <em> <!-- -->( teza aktualna obecnie na gruncie art. 2 ust. 4 i 5 ustawy o TS; OTK 2001/3/47, Lex nr 46859) </em> </p> <p>Nie może ujść uwadze , że w niniejszej sprawie oskarżony <span class="anon-block">E. W.</span> został pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu na podstawie stosownej uchwały Sejmu, postępowanie jest zawisłe przed Trybunałem Stanu , nie jest zawieszone ( vide k. 27087).</p> <p>Trzeba także wspomnieć , że w uzasadnieniu postanowienia wydanego przez Trybunał Stanu II Instancji, sygn. TSZ 1/06 z dnia 29.03.2007r. <em> <!-- -->(postanowieniu uchylającym decyzję Trybunału Stanu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania)</em> kategorycznie uznano , że postępowanie przed Trybunałem Stanu może się toczyć , gdyż istnieje w tej sprawie skarga uprawnionego oskarżyciela, mimo tego , że uchwała IV kadencji Sejmu nie spełnia wymogów przewidzianych dla aktu oskarżenia, nie mniej wskazuje osobę w stosunku do której Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej żąda wszczęcia postępowania, oraz czyny zarzucane tej osobie – poprzez odwołanie w tym zakresie do wniosku wstępnego grupy posłów.</p> <p>W ocenie Trybunału Stanu II instancji wystarczyło to by przyjąć, że mamy do czynienia ze skargą uprawnionego oskarżyciela.</p> <p>Trybunał Stanu II instancji w orzeczeniu tym wskazał nadto , że niewątpliwe braki formalne aktu oskarżenia winny zostać uzupełnione w odpowiedniej procedurze.</p> <p>Tym samym podjęta przez Komisję Odpowiedzialności Konstytucyjnej uchwała o pociągnięciu do odpowiedzialności konstytucyjnej byłego ministra Skarbu Państwa <span class="anon-block">E. W.</span> wraz z uchwałą Sejmu podjęto w tej sprawie <strong> <!-- -->stanowią skargę w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.p.k.</a> i stanowią pozytywną przesłankę procesową zobowiązującą Trybunał Stanu do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie</strong> (k. 27106).</p> <p>Tymczasem aż do tej pory oskarżyciel publiczny prowadząc postępowanie przygotowawcze nie poczynił najmniejszej refleksji na ten temat, do akt sprawy nie dołączono podstawowych dokumentów związanych z wszczęciem i przebiegiem postępowania przed Trybunałem Stanu <em> <!-- -->(uczynił to dopiero Sąd)</em>, brak jest też informacji czy oskarżyciel zrealizował dyspozycję art. 2 ust. 4 a Ustawy Trybunale Stanu – tj. czy Marszałek Sejmu został zawiadomiony o wszczęciu postępowania przygotowawczego wobec członka Rady Ministrów.</p> <p>Na posiedzeniu przed Sądem, w dniu 29.11.2011r. , oskarżyciel publiczny podniósł , że zgadza się w znacznej mierze z argumentacją obrony, która m.in. zwróciła uwagę na zagrożenie naruszenia zasadny <em> <!-- -->ne bis in idem</em>, nie mniej nie dostrzegł postaw do zawieszenia postępowania, natomiast poddał pod rozwagę Sądu możliwość wystąpienia do Trybunału Stanu z zapytaniem: „czy Trybunał Stanu przejmie niniejsze postępowania w trybie art. 2 ust 5 cytowanej Ustawy ?”</p> <p>W przekonaniu Sądu Okręgowego zanim oskarżyciel ponownie wniesie akt oskarżenia do Sądu <em> <!-- -->{ o ile postanowienie wydane w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345)">art.345 k.p.k.</a> się uprawomocni}</em>, winien rozważyć poruszone wyżej kwestie w kontekście art. 11 ust. 4 Ustawy o Trybunale Stanu ( art. ten jednoznacznie stanowi , że :</p> <p> <em> <!-- --> „ po przekazaniu uchwały Sejmu o postawieniu w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu nie można wszcząć postępowania karnego o ten sam czyn, a postępowanie wcześniej wszczęte ulega zawieszeniu”</em>).</p> <p>Zaś w sytuacji wystąpienia wątpliwości w zakresie zgodności poszczególnych przepisów Ustawy o Trybunale Stanu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> na etapie postępowania przygotowawczego również istnieje możliwość ich wyjaśnienia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 188;art. 188 pkt. 1)">art. 188 pkt 1 Konstytucji</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 191;art. 191 ust. 1;art. 191 ust. 1 pkt. 1)">art. 191 ust.1 pkt 1 Konstytucji</a>.</p> <p>Na zakończenie odnieść się jeszcze należy do korelacji czasowej między wpływem aktu oskarżenia w tej sprawie do Sądu, a momentem wydania niniejszego postanowienia , wątpliwości może tu budzić fakt dość późnej reakcji Sądu <em> <!-- -->meriti</em>.</p> <p>W tym kontekście zważyć należy , że sprawa została przekazana do VIII Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Warszawie w dniu 02.06.2010r. (k. 26691), zaś do referatu obecnego sędziego sprawozdawcy w dniu 10.06.2011r. (k. 26804).</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345;art. 345 § 1)">art. 345 § 1 k.p.k.</a> nie określa , w jakiej fazie przed rozprawą główną może nastąpić zwrot sprawy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego, wobec czego należy uznać że taki zwrot sprawy może nastąpić nawet po wyznaczeniu rozprawy głównej i zawiadomieniu stron o terminie rozprawy ( tak wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11.01.1980r. ,III KZ 208/79, OSNKW 1980, Nr 4, poz.39 wraz z glosą M.Cieślaka, Pip 1981,Nr 3, s.149), takie też stanowisko zajął Sąd Najwyższy w Postanowieniu z dnia 17 października 2007 r. , WZ 40/07 stwierdzając jednoznacznie<em> <!-- -->: „ decyzja sądu o zwrocie sprawy prokuratorowi, w zgodzie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345)">art. 345 k.p.k.</a>, powinna zapaść przed rozpoczęciem rozprawy</em>”.</p> <p>W tej sprawie zostało wprawdzie wydane zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy (k. 26715) , jednakże rozprawa ta nie odbyła się w związku z przeniesieniem poprzedniego Sędziego Referenta w stan spoczynku ( k. 26804), nie doszło zatem do czynności wywołania sprawy , a tym samym do formalnego rozpoczęcia rozprawy.</p> <p>Należy dodatkowo wskazać , że przy tak wyjątkowo obszernym materiale dowodowym decyzję Sądu wydaną w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 345;art. 345 § 1)">art. 345 § 1 k.p.k.</a> po kilkunastu miesiącach od wpływu sprawy do Sądu Okręgowego w Warszawie trudno uznać za podjętą ze zwłoką i z naruszeniem zasad ekonomii procesowej.</p> <p>Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.</p> </div>