II K 1163/23

<p>Sygn. akt II K 1163/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 19 grudnia 2023 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka</p> <p>Protokolant: Katarzyna Lorek</p> <p>Przy udziale oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">W. L. (1)</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 23 listopada 2023 roku i 19 grudnia 2023 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">J. T.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">B.</span> z domu <span class="anon-block">F.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonego o to, że:</p> <p>w dniu 04 lutego 2023r. w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, rejonu <span class="anon-block">(...)</span>, działając publicznie z oczywistego błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważę porządku prawnego, naruszył nietykalność cielesną <span class="anon-block">W. L. (1)</span> w ten sposób, że uderzył i rozbił szybę samochodu m-ki <span class="anon-block">T.</span>, wskutek czego odłamki szkła uderzyły w twarz i oczy pokrzywdzonej, w wyniku czego <span class="anon-block">W. L. (1)</span> doznała niewielkiego obrzęku powieki górnej oka lewego,</p> <p>tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a)">art. 57a k.k.</a> </p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> kwotę <span class="anon-block"> (...)</span> (tysiąca ośmiu) złotych tytułem wydatków poniesionych przez oskarżonego w toku procesu;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.</p> <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="35"/> <col width="118"/> <col width="11"/> <col width="42"/> <col width="15"/> <col width="123"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="2"/> <col width="8"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="15"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="5"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 1163/23</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->1.Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.1.1.</p> </td> <td colspan="2"> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> został oskarżony o to, że 4 lutego 2023 roku w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, rejonu <span class="anon-block">(...)</span>, działając publicznie z błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, naruszył nietykalność cielesną <span class="anon-block">W. L. (1)</span> w ten sposób, że uderzył i rozbił szybę samochodu marki <span class="anon-block">T.</span>, wskutek czego odłamki szkła uderzyły w twarz i oczy pokrzywdzonej, w wyniku czego <span class="anon-block">W. L. (1)</span> doznała niewielkiego obrzęku powieki górnej oka lewego tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a)">art. 57a §k.k.</a> </p> <p>CZYNU NIE PRZYPISANO W ASPEKCIE REALIZACJI STRONY PODMIOTOWEJ</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>4 lutego 2023 roku <span class="anon-block">J. T.</span> organizował dla grupy znajomych kulig w <span class="anon-block">S.</span>. <span class="anon-block">K.</span> ten miał miejsce w godzinach wieczornych. Na rzeczony kulig została zaproszona również <span class="anon-block">W. L. (1)</span>, która na tę imprezę przybyła wraz ze swoim chłopakiem <span class="anon-block">A. N.</span>. Podczas tego wydarzenia wszyscy jego uczestnicy, w tym strony tego procesu pili alkohol. Pod koniec jazdy saniami doszło do sprzeczki pomiędzy uczestnikami dwóch różnych kuligów, która to zakończyła się szarpaniną.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">J. K.</span> k. 22-23, k. 99</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. K.</span> k. 26-27,k.100</p> <p>Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> k. 41-42, k. 95</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Po zakończonej szarpaninie <span class="anon-block">A. N.</span> miał pretensje do <span class="anon-block">J. T.</span>, iż ten uderzył go. <span class="anon-block">J. T.</span> zaprzeczał tej wersji zdarzenia. Stronę <span class="anon-block">A. N.</span> obrała oskarżycielka posiłkowa <span class="anon-block">W. L. (1)</span>, która oznajmiła oskarżonemu, iż od teraz nie będzie uczęszczać na prowadzone przez niego zajęcia na siłowni. Dalej <span class="anon-block">W. L. (1)</span> i <span class="anon-block">A. N.</span> postanowili opuścić towarzystwo i udać się w dół <span class="anon-block">S.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> <p>Częściowo wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> k. 41-42, k. 95</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Podczas tego marszu <span class="anon-block">W. L. (1)</span> zadzwoniła do swoich rodziców, którym opowiedziała o zaistniałym incydencie. W reakcji na to brat oskarżycielki <span class="anon-block">A. L.</span> zaoferował jej podwiezienie do domu, samochodem ich ojca. <span class="anon-block">A. L.</span> zabrał schodzących w dół partnerów jakieś kilkaset metrów, od zatoczki autobusowej, na terenie której wciąż przebywali <span class="anon-block">J. T.</span> oraz grupka jego znajomych. <span class="anon-block">A. N.</span> zajął wówczas przednie miejsce pasażera, a <span class="anon-block">W. L. (1)</span> usiadła za nim tj. po prawej strony tylnej kanapy tegoż samochodu.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">T. L.</span> k. 119-120</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Z uwagi na fakt, iż prowadzony przez niego pojazd miał zapięta przyczepkę. <span class="anon-block">A. L.</span> chcąc bezpiecznie wykonać manewr zawrócenia pojechał, aż na teren owej zatoczki autobusowej. W trakcie jazdy <span class="anon-block">W. L. (1)</span> przekazała bratu swoje spostrzeżenia odnośnie agresywnego zachowania <span class="anon-block">J. T.</span>. Gdy <span class="anon-block">A. L.</span> nawrócił się skierował się na odległość kilka metrów, od auta przy którym stał <span class="anon-block">D. K.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Wówczas to <span class="anon-block">J. T.</span> przebywał w środku pojazdu, którym przyjechał po uczestników kuligu syn <span class="anon-block">D. K.</span>. W samochodzie tym przebywali także <span class="anon-block">A. K.</span>oraz <span class="anon-block">J. K.</span>. Osoby te były mocno nietrzeźwe. Gdy <span class="anon-block">A. L.</span> zbliżył się do <span class="anon-block">D. K.</span>, uchylił szybę od swojej strony i zwrócił<span class="anon-block">D. K.</span>uwagę odnośnie niewłaściwego zachowanie jego kolegi.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Owa uwaga spotkała się z agresywną postawą <span class="anon-block">D. K.</span>, który odpowiedział mu w sposób wyzywający. Następnie z samochodu wyszedł <span class="anon-block">A. N.</span>, który znał <span class="anon-block">D. K.</span> z racji wspólnych treningów piłki nożnej. Po krótkiej, choć dość gwałtownej dyskusji <span class="anon-block">A. N.</span> postanowił wrócić do pojazdu. Gdy zmierzał on w kierunku swojego miejsca, z samochodu syna <span class="anon-block">D. K.</span> wybiegł <span class="anon-block">J. T.</span>, który uderzył w lewą boczną szybę pojazdu marki <span class="anon-block">T.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Wówczas <span class="anon-block">A. N.</span> szybko wsiadł do pojazdu, a <span class="anon-block">A. L.</span> pojechał w kierunku miejsca przebywania jego rodziców.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Na skutek uderzenia <span class="anon-block">J. T.</span> została rozbita owa lewa boczna szyba pojazdu (na poziomie tylnej kanapy). Odłamki szkła przemieściły się w kierunku siedzącej po prawej stronie pojazdu <span class="anon-block">W. L. (1)</span> i podrażniły jej oko.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Następnie <span class="anon-block">A. L.</span> wrócił na miejsce zdarzenia wraz ze swoim ojcem <span class="anon-block">T. L.</span>, chcąc rozwiązać ów spór. Na miejscu zdarzenia była również matka pokrzywdzonej i <span class="anon-block">A. N.</span>, którzy dojechali chwile później. Z uwagi na stan nietrzeźwości <span class="anon-block">J. T.</span> i jego kompanów <span class="anon-block">T. L.</span> zdecydował się wezwać policje, a funkcjonariusze odebrali od uczestników tego zdarzenia sprzeczne oświadczenia.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Notatka urzędowa k. 1</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> k. 18-19, k. 98</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">J. K.</span> k. 22-23, k. 99</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">D. K.</span>k. 30-31, k.101-102</p> <p>wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> k. 41-42, k. 95</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">T. L.</span> k. 119-120</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>W kolejnych dniach <span class="anon-block">J. T.</span> porozumiał się z <span class="anon-block">T. L.</span> odnośnie naprawy szyby samochodowej, która została rozbita w wyniku jego uderzenia. <span class="anon-block">J. T.</span> kupił taką szybę, a wymienił ją nieodpłatnie <span class="anon-block">J. K.</span>. Owo porozumienie skutkowało brakiem wniesienia wniosku o ściganie dotyczące zniszczonej szyby samochodowej przez <span class="anon-block">T. L.</span>.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> k. 14-15, k. 97</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">J. K.</span> k. 22-23, k. 99</p> <p>Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> k. 41-42, k. 95</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">T. L.</span> k. 119-120</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p>Natomiast z uwagi na obrzęk oka i związany z tym dyskomfort <span class="anon-block">W. L. (1)</span> udała się do szpitala. W szpitalu w <span class="anon-block">K.</span>, do którego została zabrana <span class="anon-block">W. L. (1)</span>, nie stwierdzono obecności w jej oku ciała obcego. Na skutek tego zdarzenia nie doszło do naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonej.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">W. L. (1)</span> k. 4-5, k. 39, k. 96</p> <p>Dokumentacja medyczna k. 10—11</p> <p>Opinia okulistyczna k. 36</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> ma 37 lat. Oskarżony posiada wykształcenie średnie. Z zawodu jest on trenerem personalnym. Oskarżony utrzymuje się z prac dorywczych, z których osiąga dochód w wysokości kilkuset złotych miesięcznie. Oskarżony jest rozwodnikiem. <span class="anon-block">J. T.</span> na swoim utrzymaniu posiada dwójkę małoletnich dzieci. Oskarżony w przeszłości leczył się psychiatrycznie w związku z depresją. Jednak w chwili czynu posiadał on zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. <span class="anon-block">J. T.</span> jest osobą dwukrotnie karaną za występek uchylenia się od realizacji świadczeń alimentacyjnych. <span class="anon-block">J. T.</span> nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, ani wartościowych rzeczy ruchomych.</p> </td> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> k. 41-42, k. 95 w zakresie danych osobopoznawczych</p> <p>Notatka o oskarżonym k. 45</p> <p>Karta karna k. 46</p> <p>Opinia psychiatryczna k. 107-109</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->1.Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>1.2.1.</p> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="11"> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> </td> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td rowspan="10" colspan="3"> </td> <td colspan="2"> <p>Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> będąc słuchanym w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Oskarżony skorzystał wówczas z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Natomiast w toku rozprawy głównej oskarżony konsekwentnie nie przyznając się do zarzucanego czynu złożył obszerne wyjaśnienia. W tych depozycjach <span class="anon-block">J. T.</span> oświadczył, iż faktycznie w trakcie trwania kuligu doszło do szarpaniny z inną grupą. Oskarżony zaprzeczył jednakowoż, iż brał w niej czynny udział. Przeciwnie <span class="anon-block">J. T.</span> tłumaczył, iż rozdzielał on uczestników. Dalej oskarżony stanowczo zaprzeczył jakoby miał wtedy uderzyć <span class="anon-block">A. N.</span>. <span class="anon-block">J. T.</span> przyznał jednak, iż chwile później doszło do sporu między nim, a <span class="anon-block">A. N.</span>, który obwiniał go o uderzenie. <span class="anon-block">J. T.</span> oświadczył, iż na skutek tych pretensji oskarżycielka i jej chłopak opuścili grupę i udali się w dół <span class="anon-block">S.</span>. Dalej oskarżony wskazał, iż w późniejszym czasie na zatoczkę autobusową w <span class="anon-block">S.</span> przyjechał brak oskarżycielki, który miał prowokować <span class="anon-block">D. K.</span>. Według oskarżonego do tej dyskusji miał włączyć się <span class="anon-block">A. N.</span>, prowokując go. <span class="anon-block">J. T.</span> przekazał, iż owe prowokacje trwały bardzo długo i w końcu <span class="anon-block">A. N.</span> wrócił do swojego pojazdu. Następnie oskarżony przekazał, iż wówczas gdy <span class="anon-block">A. N.</span> wsiadł do pojazdu <span class="anon-block">A. L.</span> gwałtownie ruszył swoim samochodem. Sytuacja ta miała miejsce nieopodal miejsca w którym stał z <span class="anon-block">D. K.</span>. <span class="anon-block">J. T.</span> wyjaśnił, że wówczas chcąc się ratować odepchnął się od szyby tego pojazdu. Od pojazdu również miał się odepchnąć <span class="anon-block">D. K.</span>. Dalej oskarżony oznajmił, iż chwile później na miejsce przyjechał <span class="anon-block">T. L.</span> wraz z synem samochodem, w którym już była wybita szyba. Oskarżony podał również, iż na miejsce została wezwana policja. <span class="anon-block">J. T.</span> wskazał także, iż <span class="anon-block">A. N.</span> był przez całą imprezę zazdrosny o <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. Oskarżony oświadczył, iż z uwagi na dawną znajomość z <span class="anon-block">T. L.</span> zdecydował się pokryć koszt wymiany uszkodzonej szyby. <span class="anon-block">J. T.</span> bagatelizował także obrażenia doznane przez oskarżycielkę posiłkową. Sąd Rejonowy jedynie w niewielkim zakresie uznał za wiarygodne oświadczenia wiedzy złożone przez oskarżonego. Na samym wstępie należy zaznaczyć, iż Sąd Rejonowy na marginesie niniejszej sprawy traktował szarpaninę z uczestnikami innego kuligu, która była zarzewiem przedmiotowego konfliktu. W tym zakresie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zupełnie wystarczające było w zasadzie bezsporne ustalenie, iż doszło do sytuacji konfliktowej, na skutek której <span class="anon-block">A. N.</span> miał pretensje do oskarżonego i wraz z dziewczyną opuścił towarzystwo. Dalej należy zwrócić uwagę, iż wyjaśnienia <span class="anon-block">J. T.</span> odnośnie kluczowego momentu zdarzenia nie zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Mianowicie <span class="anon-block">J. T.</span> wyjaśniał jakoby miał być przez długi czas prowokowany przez <span class="anon-block">A. N.</span>. Fakt ten jest nie tylko sprzeczny z zeznaniami świadków oskarżenia, lecz także nie ma poparcia w zeznaniach świadków obrony. Mianowicie <span class="anon-block">J. K.</span> oświadczył, iż w trakcie tej interakcji <span class="anon-block">J. T.</span> znajdował się w samochodzie. Podobnie zeznała <span class="anon-block">A. K.</span>. Do tego świadkowie ci podali, iż faktycznie oskarżony wybiegł z samochodu, a chwili potem została rozbita szyba w pojeździe <span class="anon-block">T. L.</span>. Do tego takie długie prowokacje ze strony <span class="anon-block">A. N.</span> względem <span class="anon-block">J. T.</span> jawią się jako niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego, mając na uwadze rażącą dysproporcje fizyczną tych antagonistów. Do tego jako sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego należy ocenić depozycje <span class="anon-block">J. T.</span>, wsparte zeznaniami <span class="anon-block">D. K.</span>, iż jedynie odepchnął się on od tej szyby. W ocenie Sądu działanie polegające na odepchnięciu się od szyby nie doprowadziłoby do jej rozbicia, a tym bardziej rozbicia tak gwałtownego, aby odłamki szyby znalazły się na drugim końcu kanapy i to na wysokości oczu pokrzywdzonej. Dalej konieczne jest zwrócenie uwagi, iż <span class="anon-block">A. L.</span> nie brał aktywnego udziału w tym sporze i nie miał żadnego interesu, aby straszyć oskarżonego szybką jazdą przy nim. Kolejno trzeba mieć na względzie, iż w świetle zeznań świadków oskarżenia <span class="anon-block">A. N.</span> w momencie uderzenia nie znajdował się jeszcze w pojeździe kierowanym przez <span class="anon-block">A. L.</span>. Okoliczność ta ma niebanalne znaczenie, gdyż świadkowie oskarżenia zeznawali tak jeszcze przed złożeniem jakichkolwiek wyjaśnień w tej sprawie przez oskarżonego. Natomiast tego rodzaju fakt podważa prawdziwość depozycji <span class="anon-block">J. T.</span> jakoby powodem jego interakcji z samochodem <span class="anon-block">L.</span> miała być obawa przed wypadkiem komunikacyjnym. Kolejno sam fakt dobrowolnego naprawienia tej szyby również wpływa niekorzystnie na wiarygodność oświadczeń wiedzy <span class="anon-block">J. T.</span>. Natomiast nawet podważenie owych wyjaśnień oskarżonego odnoszących się do przebiegu zdarzenia, nie powoduje wykazania przez oskarżycieli działania oskarżonego w zamiarze naruszenia nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span>, co zostanie szerzej omówione w kolejnej części uzasadnienia. Natomiast za wiarygodne Sąd uznał twierdzenia oskarżonego, iż wszyscy uczestnicy kuligu, w tym oskarzycielka posiłkowa, spożywali alkohol. Fakt ten znajduje potwierdzenie w zeznaniach <span class="anon-block">J. K.</span> czy <span class="anon-block">A. K.</span>. Rzeczona okoliczność zgodna jest także z zasadami doświadczenia życiowego, biorąc pod uwagę charakterystykę tego rodzaju imprez, a także brak przyjazdu na miejsce zdarzenia przez oskarżycielkę własnym środkiem lokomocji. Tezy tej nie podważa zaprzeczenie <span class="anon-block">W. L. (1)</span> odwołujące się jedynie do wskazań zawartych w dokumentacji medycznej, gdzie nie stwierdzono pozytywnie jej stanu nietrzeźwości. Tutaj należy zaznaczyć, iż lekarz nie miał takiego obowiązku, zwłaszcza gdy oskarżycielka była w szpitalu kilka godzin po kuligu, a w międzyczasie doszło do przynajmniej kilku stresogennych sytuacji. Natomiast brak było podstaw do podważenia danych osobo poznawczych przedstawionych przez oskarżonego, które są zbieżne z materiałami zebranymi przez prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Tym samym Sąd Rejonowy jedynie w niewielkim zakresie skorzystał z oświadczeń wiedzy <span class="anon-block">J. T.</span> odtwarzając przebieg inkryminowanego zdarzenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>oświadczenia wiedzy złożone przez świadka <span class="anon-block">D. K.</span>.</p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd uznał za w dużej mierze niewiarygodne oświadczenia wiedzy złożone przez świadka <span class="anon-block">D. K.</span>. Świadek odnosząc się do przebiegu inkryminowanego czynu, powielił niemal wersje oskarżonego, wspominając o długich prowokacjach ze strony <span class="anon-block">A. N.</span>. W tym miejscu również należy zwrócić uwagę na sprzeczność tych depozycji z zeznaniami <span class="anon-block">A. K.</span>i <span class="anon-block">J. K.</span>, którzy przyznali, iż <span class="anon-block">J. T.</span> przebywał wówczas w samochodzie i tylko na chwile z niego wybiegł. Oświadczenia te potwierdzają wiarygodność zeznań świadków oskarżenia, którzy podali, iż całe zdarzenie miało dynamiczny charakter. Nadto zarówno <span class="anon-block">D. K.</span>jak i <span class="anon-block">J. T.</span> nie potrafili w sposób przekonujący podać motywów dla, których mieliby jednocześnie odepchnąć się od samochodu. Świadek podał, iż samochód ten przejechał w odległości około metra od nich, a więc nie stwarzał przecież zagrożenia dla ich życia i zdrowia. Nadto brak jest celu dla którego mieli wykonać to odepchnięcie i to w warunkach gwałtownego startu <span class="anon-block">A. L.</span>. Owa okoliczność jest też wątpliwa biorąc pod uwagę znaczny stan nietrzeźwości <span class="anon-block">J. T.</span> czy <span class="anon-block">D. K.</span>, czego nie kryli przecież świadkowie obrony, a znalazło to także potwierdzenie w zeznaniach <span class="anon-block">T. L.</span> czy notatce urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy policji. Dalej po raz kolejny należy mieć na względzie fakt, iż jako sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego jest twierdzenie, iż <span class="anon-block">A. N.</span> prowokował będącego od niego znacznie silniejszego <span class="anon-block">J. T.</span> i to wówczas gdy ten był pod wpływem alkoholu. Co więcej nie było żadnych podstaw, aby twierdzić, iż takie prowokacje miał urządzać <span class="anon-block">A. L.</span>, który jako jedyny był wówczas trzeźwy. Toteż wersja oskarżonego wspierana przez depozycje <span class="anon-block">D. K.</span> nie mogła być skutecznie przeciwstawiona wiarygodnej i zbieżnej z pozostałym materiałem dowodowym, zasadom doświadczenia życiowego, wersji przedstawionej przez świadków <span class="anon-block">L.</span> oraz <span class="anon-block">A. N.</span>. Trzeba mieć przy tym na uwadze, iż <span class="anon-block">D. K.</span> zeznawał w sposób bardzo emocjonalny, odwołując się do wciąż żywego konfliktu z <span class="anon-block">A. N.</span>. Przy tym bardzo wątpliwe jest, aby <span class="anon-block">D. K.</span> lepiej pamiętał to zdarzenie po upływie 9 miesięcy, biorąc pod uwagę ,iż był on wówczas w stanie nietrzeźwości. Zarazem należy zwrócić uwagę na spore rozbieżności w zeznaniach tego świadka. Stąd też istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż jego zeznania złożone na rozprawie nie są efektem przedstawienia jego rzeczywistych spostrzeżeń, lecz powstałych po czasie wyobrażeniach o nich, co znacznie osłabia ich wiarygodność, wobec wyłożonych powyżej okoliczności podważających ich wiarygodność. Toteż depozycje jedynie w minimalnym ( i w zasadzie odnoszącym się jedynie do okoliczności bezspornych) stały u podstaw ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania świadek <span class="anon-block">A. K.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Nikłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały zeznania świadek <span class="anon-block">A. K.</span>. Świadek w swoich zeznaniach w dużej mierze skupiła się na przedstawieniu sytuacji stanowiącej zarzewie przedmiotowego konfliktu, nie mającej jednak znaczenia dla rozstrzygnięcie tej sprawy. Natomiast w odniesieniu do samego inkryminowanego zdarzenia świadek nie była świadkiem samego uderzenia szybę. Niemniej cennym było oświadczenie <span class="anon-block">A. K.</span>, iż <span class="anon-block">J. T.</span> siedział wcześniej z nią w samochodzie. Owo oświadczenie wspierało wersje przekazaną przez świadków oskarżenia, a skutecznie podważało relacje jej męża i <span class="anon-block">J. T.</span> jakoby przez rozbiciem szyby, mieli być oni natarczywie i przez długi czas prowokowani przez <span class="anon-block">A. N.</span>. Podkreślić przy tym trzeba, iż <span class="anon-block">A. K.</span> wspominała, iż również <span class="anon-block">W. L. (1)</span> spożywała tego dnia alkohol. Sąd Rejonowy oceniając zeznania <span class="anon-block">A. K.</span> zwrócił uwagę, iż zawierają one małą liczbę szczegółów i wydają się być w niektórych miejscach niekonsekwentne. Fakt ten jednak nie świadczy o braku szczerości <span class="anon-block">A. K.</span>, lecz jedynie potwierdza jej stan psychofizyczny, w jakim się ona wówczas znajdowała. Zresztą okoliczność tę <span class="anon-block">A. K.</span> podkreślała w swoich zeznaniach składanych na forum rozprawy. Sąd Rejonowy zwrócił także uwagę, iż wiedza o rozbiciu szyby przez <span class="anon-block">J. T.</span> była wiedzą nabytą w sposób pośredni. Toteż trudno przeceniać jej oświadczenia złożone w tym zakresie w toku dochodzenia. Niemniej jak już wspomniano fragment jej oświadczeń wiedzy odnoszący się do wybiegnięcia z pojazdu oskarżonego potwierdził wersje przekazaną przez świadków oskarżenia. Reasumując owe zeznania miały subsydiarne znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania złożone przez świadka <span class="anon-block">J. K.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Podobnie należy ocenić zeznania złożone przez świadka <span class="anon-block">J. K.</span>. Również ten świadek potwierdził, iż <span class="anon-block">J. T.</span> w momencie rozmowy<span class="anon-block">D. K.</span> z <span class="anon-block">A. N.</span> przebył w samochodzie i dopiero później z niego wyszedł, co zakończyło się wybiciem szyby. Świadek także potwierdził, iż <span class="anon-block">W. L. (1)</span> oraz <span class="anon-block">A. N.</span> spożywali tego dnia alkohol. <span class="anon-block">J. K.</span> w tej kwestii zeznał w sposób zdecydowany, kategoryczny, odnosząc się do poczynionych bezpośrednio przez siebie spostrzeżeń. Dalej świadek ten podkreślał także starania powzięte przez <span class="anon-block">J. T.</span> w naprawienia wyrządzonej szkody. Do tego <span class="anon-block">J. K.</span> odniósł się do własnej roli w tym przedsięwzięciu. Natomiast w pozostałym zakresie tej wypowiedzi <span class="anon-block">J. K.</span> nie miał istotnej wiedzy dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Świadek zastrzegł, iż w tym czasie przebywał w samochodzie. Nie był bezpośrednim obserwatorem tej sytuacji. <span class="anon-block">J. K.</span> szczerze oznajmił, iż był wówczas mocno pijany, co utrudniało mu zapamiętywanie szczegółów tego zdarzenia. Zeznania <span class="anon-block">J. K.</span> jawią się jako stabilne, logiczne, mające oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. Owe zeznania korespondują również z oświadczeniami wiedzy świadków oskarżenia, odnoszących się do krótkiej interakcji <span class="anon-block">J. T.</span> z jego pasażerami w trakcie zajścia na zatoczce autobusowej. Zarazem owe oświadczenia wiedzy nie zawierają dyskwalifikujących ich sprzeczności. Niemniej z uwagi na ich skromną zawartość treściową, owe zeznania nie mogły samodzielnie stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie, a jedynie stanowiły pośrednio potwierdzenie zeznań świadków <span class="anon-block">L.</span> i po części <span class="anon-block">A. N.</span>. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy jedynie częściowo posłużył się zeznaniami złożonymi przez świadka <span class="anon-block">J. K.</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania złożone przez świadka <span class="anon-block">A. L.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miały zeznania złożone przez świadka <span class="anon-block">A. L.</span>. Istotność owych depozycji wiąże się nie tylko z faktu, iż <span class="anon-block">A. L.</span> był bezpośrednim obserwatorem tego zdarzenia, lecz także z faktu, iż jako jedyny ze świadków występujących w tej sprawie był wówczas trzeźwy. Zarazem <span class="anon-block">A. L.</span> nie był personalnie zaangażowany we wcześniejszy konflikt <span class="anon-block">J. T.</span> z <span class="anon-block">A. N.</span>. Dalej należy podkreślić, iż <span class="anon-block">A. L.</span> owo zdarzenie przedstawił podając dużą ilość szczegółów. Zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span> charakteryzują się przy tym rzeczowością, spokojem podczas składanie wypowiedzi. Cenne jest również posługiwanie się przez <span class="anon-block">A. L.</span> dokładnymi cytatami wypowiedzi <span class="anon-block">D. K.</span>, co również uwiarygodnia jego wersje zdarzenia. Podać przy tym trzeba, iż świadek <span class="anon-block">A. L.</span>, wskazał, iż scysja słowna miała miejsce między <span class="anon-block">D. K.</span>, a nim, a później <span class="anon-block">A. N.</span>. Świadek przyznał, iż <span class="anon-block">J. T.</span> wybiegł z auta już w momencie gdy <span class="anon-block">A. N.</span> zbliżał się do samochodu, i wówczas bez innego zaangażowania uderzył w szybę jego pojazdu. Świadek podał również, iż w owej rozmowei w żadenj sposób nie brała udziału jego siostra która siedziała na prawej stronie tylne kanapy jego pojazdu. Oświadczenia te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez odtworzenie stanu świadomości oskarżonego. W tym zakresie <span class="anon-block">A. L.</span> wskazał, iż podczas późniejszego przyjazdu z ojcem stwierdzili, iż oskarżony jest bardzo pijany. Zeznania <span class="anon-block">A. L.</span> były pozbawione sprzeczności. Zarazem pozorna sprzeczność z wypowiedziami <span class="anon-block">A. N.</span> została usunięta w toku przeprowadzonej na rozprawie konfrontacji, a wynikała ona z różnego sposobu relacjonowania spostrzeżeń oraz różnej perspektywy w jakiej widzieli to zdarzenie. <span class="anon-block">A. L.</span> zeznawał przy tym w sposób zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Całkowicie nieuprawniona jest bowiem wersja jakoby uderzenie w szybę samochodu <span class="anon-block">L.</span> miało stanowić manewr obronny. Brak jest zresztą logicznego celu dla wykonania tego rodzaju manewru. Warto przy tym spostrzec, iż relacja <span class="anon-block">A. L.</span> odnośnie czasu udziału w tej rozmowie <span class="anon-block">J. T.</span> została przecież potwierdzona za pomocą zeznań świadków <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span>. Za wiarygodnością owych twierdzeń faktycznych przemawia także skala uszkodzenia szyby wyrażająca się w finalnym naruszeniu nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. Toteż Sąd Rejonowy oceniając zeznania <span class="anon-block">A. L.</span> uznał je za wiarygodne i niezwykle przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania <span class="anon-block">W. L. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Jako w przeważająco wiarygodne należy ocenić zeznania <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. Sąd Rejonowy podważył w zasadzie jedynie podnoszony przez oskarżycielkę posiłkową brak spożywania alkoholu w trakcie kuligu. Przeciwko wiarygodności tych twierdzeń świadczą zeznania świadków <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span>, którzy zeznawali w sposób szczery, pozbawiony stronniczości. Nadto sam fakt braku przybycia przez pokrzywdzoną na miejsce kuligu bez własnego środka transportu, świadczy przynajmniej o zamiarze spożywania alkoholu. Natomiast negacja tego faktu w tym postępowaniu należy ocenić jako reakcje obronną, obliczoną na użytek poprawy własnej sytuacji procesowej. W szczególności o wiarygodności tych twierdzeń nie mogą świadczyć treść dokumentacji medycznej, gdzie nie zawarto danych o poddaniu pokrzywdzonej badaniu trzeźwości. Natomiast w pozostałej części zeznań <span class="anon-block">W. L. (1)</span> zostały one ocenione w sposób pozytywny. Owe wypowiedzi faktyczne znalazły potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji medycznej. Nadto licują one z zeznaniami jej brata czy chłopaka. Wypada zauważyć przy tym , iż <span class="anon-block">W. L. (2)</span> w sposób szczery i uczciwy zaznaczyła, że siedziała ona po prawej stronie owego pojazdu. Dalej oskarżycielka posiłkowa podała również, iż <span class="anon-block">J. T.</span> szybko podbiegł do samochodu i bez zastanowienia rozbił w nim szybę. <span class="anon-block">W. L. (1)</span> potwierdziła także porozumienia pomiędzy jej ojcem, a oskarżonym dotyczące naprawy tej szyby, a skutkujące brakiem wniesienia wniosku o ściganie. Do tego niezbędnym jest zwrócenie uwagi, iż zeznania <span class="anon-block">W. L. (1)</span> pozostawały spójne wewnętrznie. Brak jest w nich istotnych sprzeczności. Dalej owe wypowiedzi były składane spontanicznie, bez zbędnego zastanowienia. <span class="anon-block">W. L. (1)</span> podała, iż zdarzenia miało miejsce już po zmroku, a cała sytuacja miała gwałtowny przebieg. Oskarżycielka posiłkowa podniosła także istotny stan nietrzeźwości <span class="anon-block">J. T.</span>. Wypowiedzi <span class="anon-block">W. L. (1)</span> są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Rejonowy ocenił owe depozycje jako w przeważającej mierze wiarygodne i przydatne do rekonstrukcji stanu faktycznego w tej sprawie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>oświadczenia wiedzy <span class="anon-block">A. N.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Podobne okoliczności leżały za uznaniem za w przeważającej mierze wiarygodne oświadczenia wiedzy <span class="anon-block">A. N.</span>. Świadek ten w toku konfrontacji usunął sprzeczności z wypowiedziami <span class="anon-block">A. L.</span>. Zarazem <span class="anon-block">A. N.</span> przekonująco wyjaśnił okoliczności w jakich powstało do tych nieścisłości. Podkreślić przy tym trzeba, iż <span class="anon-block">A. N.</span> jasno zaznaczył, iż w żaden sposób nie prowokował <span class="anon-block">J. T.</span>. Do tego świadek ten podał, iż rozmawiał on w inkryminowanej chwili z <span class="anon-block">D. K.</span>, a <span class="anon-block">J. T.</span> w pewnym momencie z krzykiem wybieg z samochodu wybił szybę w pojeździe <span class="anon-block">T. L.</span>. Oświadczenia wiedzy <span class="anon-block">A. N.</span> są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Podobne okoliczności jak w przypadku <span class="anon-block">W. L. (1)</span> podważyły jedynie twierdzenia świadka <span class="anon-block">N.</span> w odniesieniu do stanu trzeźwości oskarżycielki posiłkowej. Do tego zeznania <span class="anon-block">A. N.</span> nie zostały skutecznie podważone przez świadków obrony, gdzie <span class="anon-block">A. K.</span> i <span class="anon-block">J. K.</span> mieli marginalną wiedze o tym zdarzeniu, a <span class="anon-block">D. K.</span> zeznawał w sposób stronniczy, niewiarygodny i sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego. Kolejno należy zważyć, iż relacja <span class="anon-block">A. N.</span> pozostawała spójna wewnętrznie. Owe zeznania korespondowały z zeznaniami jedynego trzeźwego uczestnika tego wydarzenia tj. <span class="anon-block">A. L.</span>. To wszystko przekonało Sąd o zasadniczej wiarygodności oświadczeń wiedzy złożonych przez <span class="anon-block">A. N.</span> i możności ustalanie w oparciu o nie kluczowych ustaleń faktycznych w tej sprawie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>zeznania złożone przez świadka <span class="anon-block">T. L.</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Niską przydatność miały natomiast zeznania złożone przez świadka <span class="anon-block">T. L.</span>. Świadek ten nie był uczestnikiem inkryminowanego zdarzenia, a swoją relacje oparł jedynie o przedstawieniu spotkania z oskarżonym mającego miejsce po ponownym przyjeździe na parking w <span class="anon-block">S.</span>. Do tego świadek przedstawił powody, dla których zrezygnował ze ścigania oskarżonego za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>. W tym miejscu trzeba podkreślić uczciwość świadka, który przyznał, iż <span class="anon-block">J. T.</span> w żadnym miejscu nie przyznał mu się do celowego rozbicia szyby. Świadek zeznawał w sposób spokojny, opanowany. Jego zeznania były zbieżne z notatką urzędową sporządzoną przez funkcjonariuszy policji. Depozycje te pozostawały jasne, spójne wewnętrznie, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Niemniej jednak z uwagi na ich treść przedmiotowe oświadczenia wiedzy miały jedynie pomocnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>opinia biegłego okulisty.</p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd Rejonowy ocenił jako zgodną z wymogami procesowymi opinie biegłego okulisty. Biegła jest osobą całkowicie obca dla stron tego procesu. Jej poziom wiedzy specjalnej z zakresie okulistyki nie był w żadnym stopniu kwestionowany przez strony tego procesu. Zarazem sporządzona przez nią opinia jest pełna. Biegła w pełni odpowiedziała na zadane pytania. Jej opinia jest zarazem jasna. Biegła wytłumaczyła dlaczego uznała, iż przedmiotowe zdarzenie nie wywołało u <span class="anon-block">W. L. (1)</span> obrażeń ciała w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157)">art. 157 k.k.</a> W tym względzie biegła podała, iż skutki tego zdarzenia nie naruszyły w żaden sposób funkcjonowania narządu wzroku, lecz jedynie spowodowały lekkie otarcie naskórka wokół gałki ocznej. Co ważne biegła stwierdziła, iż zebrana dokumentacja nie pozwala stwierdzić, aby w oku <span class="anon-block">W. L. (1)</span> przez jakikolwiek okres czasu znajdowało się szkło. Twierdzenia faktyczne biegłej mają pełne poparcie w zgromadzonej dokumentacji medycznej. Wskazać przy tym należy, iż kierując pokrzywdzoną do <span class="anon-block"> (...)</span> szpitala stwierdzono jedynie podejrzenie istnienia ciała obcego w oku, które to podejrzenie się finalnie nie potwierdziło. Następnie trzeba zwrócić uwagę, iż żadna ze stron tego procesu nie przedstawiła jakichkolwiek zarzutów do treści opinii pisemnej. Stąd też ów dokument był przydatny do stwierdzenia okoliczności wymagających wiedzy specjalnej z zakresu okulistyki tj. ustalenia czy zdarzenie to wywołało u pokrzywdzonej naruszenie czynności narządów jej ciała.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>notatki urzędowe, kartę karną <span class="anon-block">J. T.</span> czy zaświadczenie o jego stanie majątkowym oraz dokumentacje medyczną i zdjęcie przedstawione przez oskarżycielkę posiłkową <span class="anon-block">W. L. (1)</span> </p> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. notatki urzędowe, kartę karną <span class="anon-block">J. T.</span> czy zaświadczenie o jego stanie majątkowym oraz dokumentacje medyczną i zdjęcie przedstawione przez oskarżycielkę posiłkową <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Tym samym również te dowody posłużyły w odtworzeniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia (powstania niewielkiego obrzęku u pokrzywdzonej) oraz pozyskaniu informacji o oskarżonym <span class="anon-block">J. T.</span>.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="10"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="5"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.3. Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.4. Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="6"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="5"> <p>3.5. Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="3"> <p>I</p> </td> <td colspan="6"> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> został oskarżony o to, że 4 lutego 2023 roku w miejscowości <span class="anon-block">S.</span>, rejonu <span class="anon-block">(...)</span>, działając publicznie z błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, naruszył nietykalność cielesną <span class="anon-block">W. L. (1)</span> w ten sposób, że uderzył i rozbił szybę samochodu marki <span class="anon-block">T.</span>, wskutek czego odłamki szkła uderzyły w twarz i oczy pokrzywdzonej, w wyniku czego <span class="anon-block">W. L. (1)</span> doznała niewielkiego obrzęku powieki górnej oka lewego tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a)">art. 57a §k.k.</a> </p> <p>Przestępstwo naruszenia nietykalności cielesnej zostało stypizowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> Przestępstwo to jest typem powszechnym, formalnym. W realiach niniejszej sprawy niezbędne jest zaznaczenie przynajmniej dwóch istotnych kwestii. Pierwszą z nich jest wyznaczenie linii demarkacyjnej pomiędzy występkiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a>, a występkiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> Oczywistym jest, iż pierwszy z wymienionych powyżej typów czynu zabronionego ma charakter skutkowy, gdzie ów skutek polega choćby na minimalnym naruszeniu czynności ciała pokrzywdzonego bądź też rozstrój jego zdrowia. W orzecznictwie wskazuje się, iż różnego rodzaju siniaki, zadrapania, obrzęki same w sobie nie powodują zaistnienia tego rodzaju skutku. <span class="anon-block">E.</span> tego rodzaju oddziaływanie winno być kwalifikowane jako występek naruszenia nietykalności cielesnej. Dla bytu przestępstwa skutkowego konieczne jest stwierdzenie wpływu tych siniaków, zadrapań, obrzęków na funkcjonowanie danego narządu ciała/układu narządów. Zatem przenosząc to stwierdzenie na użytek niniejszej sprawy koniecznym jest ustalenie czy niewielki obrzęk powieki <span class="anon-block">W. L. (1)</span> naruszył funkcjonowanie jej oczu, w aspekcie funkcji tego organu tj. widzenia. Kluczowe znaczenie mu tutaj opinia biegłej okulisty, która analizując całokształt dokumentacji medycznej stwierdziła, iż nie doszło do naruszenia czynności narządu odpowiadających za wzrok pokrzywdzonej. Opinia ta w żaden sposób nie była kwestionowana przez strony tego procesu. Sąd nie powziął także uwag do stwierdzeń zawartych w tym dokumencie. Oczywistym w tym aspekcie jest stwierdzenie, iż udzielenie odpowiedzi na to relewantne dla rozstrzygnięcia sprawy pytanie wymaga posiadania wiadomości specjalnych z zakresu okulistyki. Stąd też nie sposób uznać, iż lekki obrzęk powieki pokrzywdzonej wywołał skutek o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157 § 2 k.k.</a> Stwierdzenie to ma niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wypada bowiem zauważyć, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157)">art. 157 k.k.</a> posiada <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217 § 3)">§ 3</a> w którym penalizowane jest nieumyślne sprowadzenie przewidzianych w powyższych paragrafach skutków. Natomiast klauzuli nieumyślności nie posiada występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217)">art. 217 k.k.</a> Tym samym odesłanie do normy zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 8)">art. 8 k.k.</a>, prowadzi do stwierdzenia, iż polski ustawodawca nie penalizuje nieumyślnego naruszenia nietykalności cielesnej. Zarazem w realiach tej sprawy w świetle ustalonego wyżej stanu faktycznego oczywistym jest, iż naruszenie nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span> polegające na zetknięciu się z jej okiem odłamka szyby samochodowej, pozostawało w adekwatnym związku przyczynowo – skutkowym z działaniem <span class="anon-block">J. T.</span> który uderzył pięścią w rzeczoną szybę. Tym samym dla oceny zasadności skargi oskarżycielskiej niezbędnym jest dokonanie oceny czy <span class="anon-block">J. T.</span> działał w zamiarze naruszenia nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. Oczywistym jest bowiem. Iż w świetle ustalonych powyżej okoliczności faktycznych oskarżony w sposób umyślny z zamiarem bezpośrednim dokonał uszkodzenia samochodu <span class="anon-block">T. L.</span>. Inną kwestią jest brak możliwości skazania <span class="anon-block">J. T.</span> za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 k.k.</a> albowiem od początku tego procesu jasne było, iż pokrzywdzony z uwagi na naprawę szkody w sposób świadomy zdecydował się nie składać wniosku o ściganie oskarżonego. Fakt uszkodzenia mienia był także doskonale znany oskarżycielowi publicznemu i wobec takiej, a nie innej postawy właściciela samochodu, zdecydowano się wnieść oskarżenie odnoszące się tylko i wyłącznie do kwestia naruszenia nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span>. Zatem koniecznym jest udzielenie odpowiedzi nie tyle na pytanie czy <span class="anon-block">J. T.</span> umyślnie rozbił szybę w pojeździe kierowanym przez <span class="anon-block">A. L.</span>, lecz udzielenie odpowiedzi czy oskarżony działał w zamiarze (choćby wynikowym) naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej. W ocenie Sądu Rejonowego na to pytanie należy udzielić odpowiedzi jednoznacznie negatywnej. Mianowicie warto zwrócić uwagę na okoliczności niniejszej sprawy. Tutaj należy poczynić zastrzeżenie, iż Sąd dokonując oceny przeżyć psychiczny sprawcy pod kątem spełnienia znamion strony podmiotowej winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności przedmiotowo/podmiotowe indywidualizujące konkretną sprawę, a w w szczególności możliwość pojmowania w aspekcie intelektualnym, iż swoim działaniem tworzy wysokie prawdopodobieństwo popełnienia danego przestępstwa. Stwierdzenie to dotyczy także choć w mniejszym zakresie rekonstrukcji aspektu woluntatywnego danego zachowania sprawcy. Odnosząc się natomiast do tych okoliczności przedmiotowo – podmiotowych należy zwrócić uwagię, iż inkryminowane zdarzenie miało miejsce w godzinach późno – wieczornych, kiedy to z uwagi na porę roku niewątpliwie panował już zmrok. Do tego pokrzywdzona znajdowała się wewnątrz samochodu. W żadnym stopniu nie brała czynnego udziału w utarczce słownej z <span class="anon-block">D. K.</span>. Jej obecność w tym miejscu nie była w żadnym stopniu dostrzegalna dla osób nieobserwujących uważnie wnętrza jej samochodu. Kolejno wypada zwrócić uwagę, iż <span class="anon-block">W. L. (1)</span> siedziała z prawej strony tylnej kanapy samochodu prowadzonego przez <span class="anon-block">A. L.</span>. Natomiast <span class="anon-block">J. T.</span> oddziaływał na lewą boczną szybę, co również musi mieć wpływ na ustalenie jego świadomości naruszenia jej nietykalności cielesnej. Dalej niezbędne jest zwrócenie uwagi, iż w świetle zeznań świadków oskarżenia <span class="anon-block">J. T.</span> nie brał udziału w dyskusji czy to z <span class="anon-block">A. L.</span> czy <span class="anon-block">A. N.</span>. Działanie oskarżonego było gwałtowne tj. niesiony bliżej nieustalonym impulsem wybiegł on z pojazdu po czym uderzył w szybę samochodu pokrzywdzonej. Oskarżony nie przyglądał się szczegółowo osobom znajdujących się w tym samochodzie. Jego zachowanie było gwałtowne i nieprzemyślane. Dla odzwierciedlenia stanu przeżyć psychicznych oskarżonego należy zwrócić uwagę, iż znajdował się on wówczas w stanie głębokiej nietrzeźwości. Co więcej wówczas z samochodu <span class="anon-block">W. L. (1)</span> nie wychodziła. <span class="anon-block">E.</span> obecności jej na tylnej kanapie tego pojazdu <span class="anon-block">J. T.</span> mógł się jedynie domyślać. Do tego zwyczajowe właściwości szyb samochodowych winny uniemożliwiać przedostanie się jej odłamków tak głęboko do wnętrza pojazdu. Tym samym w ocenie Sądu Rejonowego należy udzielić negatywnej odpowiedzi na pytanie czy oskarżony działał choćby w zamiarze wynikowym naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej. Tu raz jeszcze należy podkreślić gwałtowny przebieg tego zdarzenia, ograniczone zdolności percepcyjne oskarżonego, porę dnia utrudniającą czynienie obserwacji czy wreszcie fakt, iż <span class="anon-block">W. L. (1)</span> siedziała w dość dużym oddaleniu od miejsca inkryminowanego oddziaływania oskarżonego. Oczywiście nie ulega wątpliwości, iż <span class="anon-block">J. T.</span> naruszył reguły postępowania z dobrem prawnym i w sytuacji spowodowania naruszenia u pokrzywdzonej czynności narządów jej ciała, jego czyn stanowiłby przestępstwo. Niemniej jednak byłby to czyn nieumyślny gdyż oskarżony biorąc pod uwagę wyżej poczynione uwagi nie zdawał sobie sprawy z możliwości naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej <span class="anon-block">W. L. (1)</span>, która siedziała z innej strony tego pojazdu. Nie można jednak owych naruszeń ostrożności po stronie <span class="anon-block">J. T.</span> utożsamiać z umyślnym działaniem oskarżonego. Przeciwnie naruszenie przez niego nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span> stanowiło jedynie uboczny, niezamierzony w żaden sposób skutek umyślnego działania obliczonego na uszkodzenie pojazdu <span class="anon-block">T. L.</span>. Oczywiście modelowy obserwator powinien zdawać sobie sprawę, iż rozbijając szybę samochodową wywołuje pewien stan zagrożenia naruszenia nietykalności osobom znajdującym się wewnątrz pojazdu, jednakże stwierdzenie, iż sprawca mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przestępstwa definiuje przecież nieumyślność wedle definicji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9;art. 9 § 2)">art. 9 § 2 k.k.</a>, a w tej konkretnej sprawie konieczne było wykazanie, iż zamiarem <span class="anon-block">J. T.</span> było naruszenie nietykalności cielesnej <span class="anon-block">W. L. (1)</span>, co wobec wyżej wyłożonego toku rozumowania należy ocenić co najmniej jako nieuprawnione. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ocenił, iż <span class="anon-block">J. T.</span> co prawda umyślnie zniszczył szybę samochodową, lecz jednak swoim zamiarem nie objął naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonej, co dezawuowało możliwość przypisania mu występku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> z uwagi na brak realizacji znamion podmiotowych tego przestępstwa. Do tego z uwagi na jasną postawę pokrzywdzonego nie można było pociągnąć oskarżonego do odpowiedzialności za uszkodzoną szybę samochodową (podkreślić przy tym należy, iż skarga oskarżycielska dotyczyła wobec takiej postawy wyłącznie kwestii naruszenia nietykalności cielesnej. Nie sposób również skutecznie argumentować, iż <span class="anon-block">J. T.</span> swoim zachowaniem naraził pokrzywdzoną na niebezpieczeństwo utraty życia, bądź wystąpienia skutku, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160;art. 160 § 1)">art. 160 § 1 k.k.</a> To wszystko prowadzi do konstatacji, iż w tym postępowania nie można było przypisać oskarżonemu popełnienia przestępstwa, co wobec treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art. 414 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> prowadziło do konieczności wydania wyroku uniewinniającego.</p> <p>Tym samym wobec braku wykazania w tej sprawie działania oskarżonego z zamiarem naruszenia nietykalności cielesnej u <span class="anon-block">W. L. (1)</span> doszło do dekompletacji znamion czynu zabronionego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> co musiało prowadzić do uniewinnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. T.</span> od zarzucanego mu czynu, co Sąd Rejonowy uczynił w punkcie I uzasadnianego wyroku.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i <br/>środki związane z poddaniem sprawcy próbie</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/>do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, <br/>a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p>7.  <strong> <!-- -->KOszty procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="12"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>II</p> </td> <td colspan="12"> <p>Natomiast uwagi na kategoryczne brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> i stosowne żądanie obrońcy oskarżonego Sąd Rejonowy zobowiązany był przyznać oskarżonemu od Skarbu Państwa wydatki poniesione przez niego w toku tego procesu. W tym miejscu należało dostrzec, iż <span class="anon-block">J. T.</span> jedynie na etapie postępowania jurysdykcyjnego był reprezentowany przez adwokat <span class="anon-block">B. K.</span>. Zarazem wobec braku przedstawienia dowodu potwierdzającego wysokość poniesionych kosztów owe wydatki należało przyznać według wysokości stawek minimalnych ustanowionych w rozporządzeniu ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. Wysokość opłaty została powiększona o 20 % z uwagi na rozstrzygnięcie sprawy po 2 terminie rozprawy głównej. Toteż Sąd Rejonowy w punkcie II uzasadnianego postanowienia przyznał <span class="anon-block">J. T.</span> od Skarbu Państwa kwotę 1008 złotych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p>III</p> </td> <td colspan="12"> <p>Zarazem orzekając w przedmiocie kosztów procesu, w zakresie kosztów sądowych Sąd miał na względzie dyspozycje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a>, zgodnie z którą w przypadku uniewinnienia oskarżonego koszty procesu ponosi Skarb Państwa.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> <p> <strong> <!-- -->Podpis</strong> </p> </td> </tr> </table> </div>