V GC 772/23

<p>Sygn. akt VGC 772/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2023r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie:</p> <p>przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski</p> <p>protokolant: sekretarz sądowy <span class="anon-block">I.</span> serafin</p> <p>po rozpoznaniu dnia 21 grudnia 2023r.,</p> <p>w <span class="anon-block">T.</span> </p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy</p> <p>z powództwa <span class="anon-block">P. R.</span> ( NIP <span class="anon-block"> (...)</span> )</p> <p>przeciwko <span class="anon-block">D. T.</span> ( NIP <span class="anon-block"> (...)</span> )</p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">D. T.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">P. R.</span> kwotę 19.433,20zł ( dziewiętnaście tysięcy czterysta trzydzieści trzy złote i dwadzieścia groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty:</p> <p>- 6.150zł od dnia 1 listopada 2022r.,</p> <p>- 6.150zł od dnia 1 grudnia 2022r.,</p> <p>- 6.150zł od dnia 6 grudnia 2022r. do dnia zapłaty,</p> <p>2.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.617zł ( cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sygn. akt VGC 772/23</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">P. R.</span> żądała od <span class="anon-block">D. T.</span> 18.450zł z odsetkami tytułem czynszu za październik, listopad i grudzień 2022r. oraz 983,20zł rekompensaty za koszt odzyskiwania należności ( k. 3 – 7 ).</p> <p>Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, ponieważ powód nie wypowiedział mu umowy najmu a zapłacił mu 2.500zł; podnosił też zarzut przedwczesności żądania ( k. 35 – 36 ).</p> <p>Powód podtrzymał pozew i oświadczył, że 2.500zł przyjął od pozwanego jako kaucję i nie zarachował jej na poczet czynszu ( k. 63 ).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>26 czerwca 2018r. <span class="anon-block">D. T.</span> wynajął od <span class="anon-block">P. R.</span> lokal użytkowy położony na <span class="anon-block">S.</span> w <span class="anon-block">T.</span> na okres do 31 grudnia 2022r.</p> <p>Dowód: umowa, § 1 i 3 k. 12.</p> <p>Od września 2018r. <span class="anon-block">D. T.</span> miał płacić <span class="anon-block">P. R.</span> 5.000zł czynszu netto, z góry, do 5. dnia każdego miesiąca.</p> <p>Dowód: umowa, § 4, k. 12.</p> <p> <span class="anon-block">D. T.</span> zapłacił <span class="anon-block">P. R.</span> 2.500zł kaucji na zabezpieczenie roszczeń o odszkodowanie, kary umowne i czynsz.</p> <p>Dowód: umowa, § 4, k. 12.</p> <p>W sprawie pod sygnaturą VGNc 2962/22 Sąd Rejonowy w Toruniu zasądził od <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">T.</span> na rzecz <span class="anon-block">P. R.</span> zaległy czynsz za okres od kwietnia do września 2022r.</p> <p>Dowód: nakaz zapłaty w aktach VGNc 2962/22.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> i dowody z dokumentów.</p> <p>Nie budziły one bowiem zastrzeżeń i nie były kwestionowane.</p> <p>Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ ma on tylko komplementarny charakter ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299 k.p.c.</a> ).</p> <p>2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze, <em> <!-- -->de lege lata</em> postępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.</p> <p>Po drugie, że ciężar dowodu faktów spoczywa na tej stronie, która wywodzi z nich skutki prawne, ponieważ <em> <!-- -->ei incumbit probatio qui dicit </em>( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ).</p> <p>Po trzecie wreszcie, obrona polegająca na prostym zaprzeczaniu twierdzeniom przeciwnika jest skuteczna tylko w przypadku jego bierności ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230 k.p.c.</a> ); nic nie daje, jeżeli przedstawia on dowody zasadności swoich racji.</p> <p>3. Powództwo, było oczywiście uzasadnione.</p> <p>Powód przedłożył bowiem umowę najmu, którą zawarł z pozwanym a tym samym udowodnił słuszność swoich racji; w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659;art. 659 § 1)">art. 659 § 1 <em> <!-- -->in fine</em> k.c.</a> najemca powinien bowiem płacić czynsz wynajmującemu a <em> <!-- -->pacta sunt servanda</em>.</p> <p>4. Z kolei argumenty pozwanego nie były trafne.</p> <p>Otóż, trudno mówić o przedwczesności żądania, skoro umowa przewidywała wysokość czynszu i termin jego płatności a pozwany przegrał już z powodem sprawę za wcześniejszy okres.</p> <p>Z kolei z faktu, że pozwany zapłacił powodowi 2.500zł nie wynika, że nie musi płacić dochodzonego czynszu.</p> <p>Po pierwsze, w świetle umowy najmu pozwany miał zapłacić tę kwotę tytułem kaucji co stanowi prawidłowy tytuł przysporzenia powoda.</p> <p>Po drugie, to, że kaucja z natury podlega zwrotowi a zatem, że pozwany ma ewentualnie roszczenie przeciwko powodowi o jej zwrot, nie zwalnia go z obowiązku zapłaty czynszu. Taka sytuacja, sama przez się, nie powoduje bowiem wygaśnięcia wzajemnych zobowiązań, ponieważ takie konsekwencje rodzi dopiero złożenie odpowiedniego oświadczenia woli, w tym zwłaszcza o potrąceniu.</p> <p>Pozwany nie potrącił jednak z roszczeniem powoda żądania zwrotu kaucji a oświadczeń tego typu ani na gruncie prawa materialnego, ani tym bardziej, procesowego, nie można domniemać.</p> <p>Wreszcie, nie było uzasadnienia do rozłożenia zasądzonej kwoty na raty.</p> <p>Z oświadczenia pozwanego na rozprawie ( k. 68 ) wynikało bowiem, że może płacić co najwyżej 1.000zł miesięcznie, co skutkować musi nadmiernym odroczeniem zaspokojenia wierzyciela. Jego interes podlega zaś ocenie na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 k.p.c.</a> Opóźnienie pozwanego i tak przekracza już rok.</p> <p>5. O kosztach orzeczono w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99;art. 98;art. 98 § 1(1))">art. 99 i 98 § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> </p> <p>Z.</p> <p>1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu,</p> <p>2. odnotować w KU przedłożenie opłaty dnia 6 lutego 2024r.,</p> <p>3. z wpływem lub za 3 tyg.</p> </div>