II SA/Gl 621/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 6 lipca 2026 r. sprawy ze skargi E. B. na uchwałę Rady Gminy Niegowa z dnia31 października 2007 r. nr 68/XII/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 300 (trzysta) zł, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 5 marca 2026 r. E. B. złożyła skargę na uchwałę Rady Gminy Niegowa, opisaną w rubrum nn. postanowienia. Na mocy zarządzenia z dnia 13 maja 2026 r. wezwano skarżącą do wskazania, czy przed złożeniem skargi złożyła ona w organie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli tak, to do nadesłania dowodu doręczenia lub złożenia tego wezwania. Wezwanie to doręczono skarżącej w dniu 29 maja 2026 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 10 czerwca 2026 r. wskazała, że nie posiada jednoznacznej odpowiedzi na wezwanie. Wskazała, że wielokrotnie zwracała się do organu z wnioskami o udzielenie informacji publicznej, m. in. odnośnie zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie t. j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 662), dalej zwanej u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć taką uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym do 31 maja 2017 r., skargę można było złożyć po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z art. 2 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej. Powyższe prowadzi do konkluzji, że zaskarżenie uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. musi być poprzedzone wystąpieniem z wezwaniem o jakim mowa wyżej. W myśl bowiem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) stanowił, że w wypadku o którym mowa m.in. w art. 52 § 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt: II OZ 676/18). W rozpatrywanej sprawie skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu nie wystąpiła do organu z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa w rozumieniu wyżej wskazanym. Nie można bowiem utożsamiać składanych przez nią pism o udostępnienie informacji publicznej z takim wnioskiem. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga nie została poprzedzona wyczerpaniem przysługujących skarżącej środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.