II SA/Ol 806/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 25 września 2025 r. Nr X/247/2025 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. Stawidłowej – Zielony Zakątek w Elblągu postanawia zasądzić od Gminy Miejskiej Elbląg na rzecz skarżącego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Ol 806/25, po rozpoznaniu skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Elblągu z dnia 25 września 2025 r. Nr X/247/2025, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przy ul. Stawidłowej - Zielony Zakątek w Elblągu – w punkcie I. stwierdził nieważność § 10 ust. 7 pkt 4) i pkt 5) zaskarżonej uchwały, a w punkcie II. oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu w zakresie punktu II. rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a") w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Koszty poniesione przez skarżącego Wojewodę nie miały takiego charakteru, bowiem postępowanie w sprawie ze skargi wojewody na uchwałę rady gminy jest postępowaniem specyficznym. Wprawdzie wojewoda jest uprawniony do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy powiatu, zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm., dalej: "u.s.g."), jednakże może to uczynić wyłącznie w przypadku przekroczenia 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. Wniesienie skargi do sądu przez wojewodę nie zmienia charakteru jego legitymacji procesowej, która nie wynika – jak to ma miejsce w przypadku innych skarżących – z istnienia interesu prawnego. Skarżona uchwała nie nakłada bowiem na wojewodę żadnego obowiązku, ani nie przyznaje mu żadnych uprawnień. Prawo do zaskarżenia uchwały przez wojewodę wynika wyłącznie z treści art. 93 ust. 1 u.s.g., który takie uprawnienie przyznaje Wojewodzie jako organowi nadzoru. Zatem w niniejszej sprawie skarżącym jest de facto organ, a nie podmiot, który żąda ochrony ze względu na swój interes prawny. Sąd wskazał, że z przepisów p.p.s.a. wynika, iż w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zwrot kosztów postępowania przysługuje od organu, a nie na jego rzecz. Ponadto, w przeciwieństwie do innych podmiotów występujących w charakterze skarżących przed sądem administracyjnym, dla których wniesienie skargi jest jedyną możliwością dochodzenia praw po zakończeniu postępowania administracyjnego, organ nadzoru jakim jest wojewoda jest uprawniony do działania we własnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 91 u.s.g. organ nadzoru orzeka o nieważności uchwały w całości lub w części wydając w tym przedmiocie rozstrzygnięcie nadzorcze. Zatem nie sposób uznać, aby koszty poniesione przez organ nadzoru wyłącznie z powodu nieskorzystania z własnych uprawnień można zaliczyć do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W ten sposób bowiem organ nadzoru – nie wykonując swoich ustawowych obowiązków – dodatkowo przerzuca poniesione z tego powodu koszty zastępstwa procesowego na organ jednostki samorządu terytorialnego. W związku z tym, w ocenie Sądu, żądanie pełnomocnika skarżącego Wojewody nie znajdowało uzasadnienia. Na skutek wniesionego przez Wojewodę zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 czerwca 2026 r., sygn. akt II OZ 629/26, uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w całości i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 200 p.p.s.a. określa zasadę odpowiedzialności za wynik postępowania, która wyraża się w tym, że w razie uwzględnienia skargi na organie administracji, który wydał zaskarżony akt spoczywa obowiązek zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej. Stosownie bowiem do ww. przepisu, skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Nie sposób przyjąć, że koszty postępowania sądowego (w tym koszty zastępstwa procesowego) Wojewody, działającego jako strona skarżąca, nie miały charakteru kosztów niezbędnych w rozumieniu art. 200 p.p.s.a., tylko z tej przyczyny, iż Wojewoda nie wystąpił ze skargą we własnym interesie i on miał możliwość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. NSA podkreślił, że wprawdzie nie bez racji Sąd Wojewódzki dostrzegł, że Wojewoda wskutek niewykonania swoich obowiązków nadzorczych (art. 91 u.s.g.) powoduje powstanie kosztów procesu obciążających stronę przeciwną, to jednak brak jest podstaw prawnych do niezastosowania art. 200 p.p.s.a. Żaden z przepisów p.p.s.a. ani u.s.g. nie wyłącza bowiem zastosowania art. 200 p.p.s.a. w sytuacji, gdy stroną skarżącą jest inny organ, w szczególności organ nadzoru wnoszący skargę na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g. Konstatując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji, gdy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji Wojewoda był reprezentowany przez radcę prawnego, który podpisał skargę i złożył wniosek o zasądzenie kosztów, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do uwzględnienia tego wniosku w oparciu o przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisy rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 190 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., tutejszy Sąd związany jest wykładnią prawa dokonaną w niniejszej sprawie w powołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 czerwca 2026 r., sygn. akt II OZ 629/26. Tutejszy Sąd zważył zatem, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej (tak jak w niniejszej sprawie) przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Uwzględniając powyższe, po ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie kosztów postępowania sądowego, Wojewódzki Sąd Administarcyjny w Olsztynie na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118), zasądził na rzecz Wojewody, reprezentowanego przez radcę prawnego, kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.