IV SAB/Wr 559/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. w T. na bezczynność Rady Miejskiej w Twardogórze w przedmiocie rozpatrzenia skargi na Burmistrza Miasta i Gminy Twardogóra postanawia: odrzucić skargę. Uchwałą z 26 marca 2026 r. nr XXV.238.2026 Rada Miejska w Twardogórze – po rozpoznaniu skargi mieszkanki Gminy T. – M. K. Prezesa F. "[...]" dotyczącej funkcjonowania infrastruktury sportowej w gminie T. na podstawie art. 18 ust. 2 okt 15 oraz art. 18b ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2025 r. poz. 1153 ze zm.) w zw. z art. 223 § 1 i art. 227 oraz art. 229 pkt 3 i art. 238 k.p.a. – uznała skargę za bezzasadną. W dniu 3 kwietnia 2026 r. M. K. - Prezes F. "[...]" (dalej: strona skarżąca) wniosła kolejną skargę do Rady Miejskiej w Twardogórze na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Twardogóra i podległych mu jednostek. W dniu 29 kwietnia 2026 r. Przewodniczący Rady Miejskiej w Twardogórze poinformował skarżącą, że zgodnie art. 239 k.p.a. w przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpoznania, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności sprawy – organ właściwy do jej rozpatrzenia może podtrzymać dotychczasowe stanowisko z odpowiednią adnotacją w katach sprawy – bez zawiadamiania skarżącego, co też miało miejsce w przypadku "nowej" skargi strony skarżącej. Pismem z 11 maja 2026 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Rady Miejskiej w Twardogórze w podjęciu uchwały o rozpoznaniu kolejnej skargi na działanie Burmistrza Miasta i Gminy Twardogóra i podległych mu jednostek. W uzasadnieniu podniosła, że w skardze z 3 kwietnia 2026 r. wskazała nowe okoliczności faktyczne i prawne oraz przedłożyła 18 nowych dowodów, których nie zawierała wcześniejsza skarga. Tym samym skarga ta winna zostać ponownie rozpoznana przez Radę. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Twardogórze wniosła o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Merytoryczną ocenę skargi wniesionej do sądu administracyjnego poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności z punktu widzenia kognicji sądu administracyjnego, zdefiniowanej w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych reguluje art. 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Wspomniana kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na (art. 3 § 2 p.p.s.a.): 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Ze wskazanej regulacji wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej oraz ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, ale tylko w przypadkach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. Wspomniany katalog rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskazać trzeba, że bezczynność organu administracji publicznej wystąpi wówczas, gdy organ pomimo obowiązku działania w formach i terminie określonych przez prawo, tego nie czyni. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Skarga na bezczynność dopuszczalna jest więc w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Zaznaczyć przy tym należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu albo podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie konkretnej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest bezczynność Rady Miejskiej w Twardogórze w rozpoznaniu skargi strony skarżącej z 3 kwietnia 2026 r. złożonej na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a. dotyczącej działania Burmistrza Miasta i Gminy Twardogóra. Potencjalna uchwała dotyczyłaby zatem skargi rozpoznawanej w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. (skargi i wnioski), tj. tzw. skargi powszechnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w sprawach dotyczących trybu skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w Dziale VIII k.p.a. nie są bowiem aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Postępowanie skargowe uregulowane we wspomnianych przepisach stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji RP prawo składania petycji, skarg i wniosków (art. 63 Konstytucji RP). Przedmiotem skargi wniesionej zgodnie z art. 227 i nast. k.p.a. może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tego postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie w tym trybie nie kończy się zatem władczym aktem, podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Innymi słowy, skarga złożona w tym trybie stanowi odformalizowany środek ochrony różnych interesów jednostki, niedający podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienie NSA z 2 grudnia 2025 r., III OSK 2111/25, CBOSA), a więc również postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc przywołane przepisy oraz ww. uwagi do przedmiotu skargi należy przyjąć, że nie mieści się on w żadnej z wymienionych kategorii bezczynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono jak w sentencji postanowienia.