II OZ 709/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 578/25 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi P.G. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 23 maja 2025 r., nr WI-III.7821.2.4.2025.MKA-a w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 8 maja 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 578/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił wniosek P. G. (dalej jako skarżącego) o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie z jego skargi na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 23 maja 2025 r., nr WI-III.7821.2.4.2025.MKA-a w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Sąd uznał, ze nie został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu licząc od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. Sąd uznał wniosek skarżącego za spóźniony. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie za datę ustania przyczyny uchybienia terminu należało uznać dzień 6 listopada 2025 r., a zatem dzień, w którym skarżącemu doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi. Tym samym siedmiodniowy termin od daty uchybienia terminu upływał w dniu 13 listopada 2025 r. Przyjmując jednak najbardziej korzystną dla skarżącego interpretację, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należałoby liczyć od dnia 5 marca 2026 r., tj. od dnia, w którym skarżący odebrał postawienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2025 r. o oddaleniu zażalenia, Sąd stwierdził, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu. Ostatnim dniem na złożenie wniosku o przywrócenie terminu był bowiem dzień 12 marca 2026 r. Tymczasem skarżący nadał przedmiotowy wniosek w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 7 kwietnia 2026 r., a zatem po terminie. Wprawdzie we wniosku skarżący podniósł, że w okresie od 11 do 31 marca 2026 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i w związku z tym nie mógł wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu, niemniej jednak pismo z dnia 3 kwietnia 2026 r. zostało zakwalifikowane jako wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi a nie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W tych okolicznościach zasadnym było odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi stosownie do art. 88 P.p.s.a. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 3, art. 13, art. 86 i art. 87 P.p.s.a. Domaga się jego uchylenia i rozpatrzenia jego wniosku przez Sąd I instancji. Wnosi o zakwalifikowanie jego wniosku jako wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący oświadczył, że jego intencją było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Należycie to umotywował i udokumentował. Skarżący wskazuje, że w okresie od 11 marca 2026 r. do 31 marca 2026 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie mógł wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu (zwolnienie lekarskie w aktach sprawy). Skarżący podkreśla, że w istocie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej i wpis od skargi został skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednak ostatecznym odbiorcą był i tak Skarb Państwa. Wskazuje, że WSA w Warszawie nie zwrócił mu do dnia dzisiejszego tej opłaty uznając, ze jest prawidłowa. Skarżący wskazuje, ze od dnia 22 lipca 2025 r. do 31 sierpnia 2025 r. oraz od 25 września do 20 listopada 2025 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nie mógł wykonać zobowiązania Sądu (dołącza zaświadczenia lekarskie). Skarżący oświadczył, że dokonał ponownej wpłaty 100 zł wpisu sądowego od skargi na konto WSA w Gdańsku (wydruk potwierdzenia opłaty). Skarżący zauważa, że zgodnie z art. 212 § 2 P.p.s.a. opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa i w związku z tym poprzez analogię w postanowieniu z 3 września 2004 r. OZ 344/04 ONSA WSA 2004 nr 3 poz. 54 NSA uznał, że bez względu na jaki rachunek Sądu opłata zostanie uiszczona i tak jest dochodem budżetu państwa w ramach jednej części budżetu państwa. Skarżący informuje, że zajmuje się matką z całkowitą niepełnosprawnością i zmaga się z problemami pielęgnacyjnymi, co powoduje duży stres i duże koszty, a także zajmuje ogrom czasu. W zaistniałej sytuacji przewlekłej choroby niezależnej od niego i całkowicie uniemożliwiającej mu realizacje zobowiązania w zakreślonym terminie przeprasza za zaistniała sytuację i bardzo prosi o usprawiedliwienie niezrealizowania tego braku w zakreślonym terminie. Cała sytuacja spowodowana była chorobą i sytuacją życiową, na którą nie miał wpływu. Nadanie w dniu 7 kwietnia 2026 r. spowodowane było dniem wolnym od pracy w dniu 6 kwietnia 2026 r. i mieściło się w wymaganym terminie. Skarżący jak wynika z podpisu zażalenia jest profesjonalnym pełnomocnikiem (radca prawny). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z art. 87 § 1 P.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć (por. postanowienie NSA z 30 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 227/18). Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 P.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. tj. po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Przyczyną uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi było omyłkowe dokonanie przelewu środków pieniężnych w kwocie 100 zł na konto WSA w Warszawie zamiast na konto WSA w Gdańsku. O okoliczności tej skarżący dowiedział się z treści doręczonego mu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi z dnia 20 października 2025 r. co miało miejsce 6 listopada 2025 r. (zpo k. 50 akt). Zatem termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi upływał 13 listopada 2025 r. Wniosek o przywrócenie terminu "do uiszczenia opłaty tytułem wpisu w sprawie sygn. akt II SA/Gd 578/25" został złożony 7 kwietnia 2026 r. (pieczęć UP k. 88 akt). Zatem przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi był niewątpliwie spóźniony a zatem podlegał odrzuceniu stosownie do art. 88 P.p.s.a. Przyjmując korzystniejsze dla skarżącego ustalenia, że odrzucenie skargi należałoby liczyć od doręczenia prawomocnego postanowienia o odrzuceniu skargi tj. postanowieniem NSA z 18 grudnia 2025 r. sygn. akt II OZ 1941/25, w którym od oddalono zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Gdańsku z 20 października 2025 r., co nastąpiło 5 marca 2026 r. (zpo k. 78 akt), to również wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi z 7 kwietnia 2026 r, uznać należało za złożony po terminie. Termin ustawowy upłynął 12 marca 2026 r. Okoliczność pozostawania przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim w dniach od 11 do 31 marca 2026 r. nie miała znaczenia, albowiem wniosek o przywrócenie terminu dotyczył jednoznacznie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi a nie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia skargi. Sama intencja skarżącego, artykułowana w zażaleniu nie zmienia treści złożonego wniosku, w którym wyraźnie wskazuje się, że dotyczy on "przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty wpisu w sprawie sygn. akt II SA/Gd 578/25". Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł wypowiedzieć się merytorycznie odnośnie do braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do uiszczenia wpisu poprzez wpłatę na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, albowiem nie terminowo złożony wniosek nie podlegał rozpatrzeniu co do istoty. Sąd I instancji słusznie uznał, że wniosek dotyczy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi i złożony 7 kwietnia 2026 r. był wnioskiem spóźnionym, co skutkować musiało jego odrzuceniem z art. 88 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę na podstawie art. 88 P.p.s.a. wskazał nie jedną, ale dwie daty, jakie faktycznie można przyjąć za datę początkową ustania przyczyny uchybienia terminu przez skarżącego i od których to dat rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób odpowiedni i wyczerpujący wyjaśniono podstawy odrzucenia wniosku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.