III SA/Po 498/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 4 marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 4 marca 2026 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WWINB") po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] (dalej jako "PINB") z dnia 31.12.2025 r. (znak: [...]) nakazującej inwestorowi - K. P. wykonanie rozbiórki altany działkowej na parceli nr [...] o wymiarach 500 cm x 400 cm, wysokości 320 cm oraz obiektu gospodarczego o wymiarach w planie 245 cm x 245 cm i wysokości 236 cm znajdujących się na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w L. , gmina [...]. Decyzja WWINB, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. PINB ustalił, że działka nr [...] stanowi własność Stowarzyszenia. Jak wynika z protokołu kontroli sporządzonego przez PINB w dniu 27.11.2025 r. na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w L. na parceli nr [...] znajduje się altana konstrukcji drewnianej wraz z zadaszonym tarasem pełniąca funkcję rekreacyjną. Została ona posadowiona przez inwestora K. P. na kostce betonowej około 2022 r. Na terenie nieruchomości znajduje się również obiekt gospodarczy zrealizowany przez K. P. w 2021 r. Obiekt powstał bez stosownych pozwoleń. Przedmiotowa nieruchomość objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 18.05.2010 r. PINB dla powiatu [...] decyzją z dnia 31.12.2025 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725) nakazał inwestorowi K. P. wykonanie rozbiórki altany działkowej na parceli nr [...] o wymiarach 500 cm x 400 cm, wysokości 320 cm oraz obiektu gospodarczego o wymiarach w planie 245 cm x 245 cm i wysokości 236 cm - znajdujących się na działce nr ewidencyjny [...] położonej przy ul. [...] w L. , gmina [...]. W uzasadnieniu organ I instancji opisał stan faktyczny sprawy i przywołał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...] zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 18 maja 2010 roku, z którego wynika zakaz zabudowy poprzez zakaz lokalizacji budynków (§ 10 pkt 1 Planu). Inspektor Nadzoru Budowanego wskazał, że obiekt gospodarczy o wymiarach w planie 5 m x 4 m i wysokości 3,2 m stanowi budynek w rozumieniu art. 3 ust. 2 Prawa budowanego. Jest obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowanych, jest trwale z gruntem związany, przy czym istnienie fundamentów nie jest jedynym wyznacznikiem uznania, że obiekt jest trwale z gruntem zwiany. Finalnie bowiem opiera się siłom przyrody, został bowiem posadowiony na kostce betonowej. Istniejący obok obiekt gospodarczy o wym. 245x245 cm i wys.236 cm, również nie podlega reglamentacji prawa budowlanego na podstawie art. 29 P.b. W ocenie organu I instancji nie ma możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i nakazania wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonania robót do stanu zgodnego z prawem, albowiem stan zgodności z prawem zostanie osiągnięty jedynie w razie rozebrania obiektu. Zgodnie z art. 52 ust. 1 Prawa budowanego powyższy nakaz nałożono na inwestora. Odwołanie z dnia 20.01.2026 r. w ustawowym terminie złożyło Stowarzyszenie. WWINB wspomnianą na wstępie decyzją z 4 marca 2026 orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia WWINB przytoczył stan faktyczny sprawy i wskazał, że zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 418; dalej: P.b.): "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31." Natomiast w myśl art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1073 dalej: "ustawa ROD"). Dalej organ II instancji argumentował, że za budynek – w myśl art. 3 pkt 2 P.b. należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie WWINB sporny obiekt spełnia definicję budynku, bowiem jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada dach i fundamenty, jest trwale z gruntem zwiany i spełnia definicję budynku, o której mowa w art. 3 pkt 2 P.b. Organ II instancji skonkludował, że altana działkowa spełnia wymagania wskazane w art. art. 2 pkt 9a ustawy ROD. Drugi obiekt gospodarczy również nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b.). Organ odwoławczy przywołał przepisy ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych art. 2 pkt 2 i pkt 9a i art. 13 ust. 1 i 2, a następnie uznał, że przedmioty obiekt wypełnia definicję budynku wskazaną w art. 3 pkt 2 Prawa budowanego i nie stanowi budowli, o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowanego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych przyjęto, że trwałość związania z gruntem należy definiować w taki sposób, że obiekty są odporne na działanie czynników atmosferycznych w sposób zapewniający im stabilność, a istnienie fundamentów nie jest jedynym wyznacznikiem kwalifikacji prawnej budynku jako trwale związanego z gruntem, albowiem aktualnie dostępne środki techniczne pozwalają także na zastosowanie innych rozwiązań technicznych, nie ma kluczowego znaczenia dla sprawy technologia wykonania fundamentu. Organ odwoławczy przyjął, że zastosowanie znajduje art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine P.b., a także art. 51 ust. 7 P.b., jeżeli roboty zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine P.b. Oznacza to, że procedura naprawcza pozwala sprawdzić, czy budynek odpowiada innym przepisom prawa, w tym obowiązującym na terenie aktom prawa miejscowego. WWINB wskazał zatem, że teren działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w L. objęty jest zapisami m.p.z.p., z którego wynika, że: a) w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się zakaz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (§ 4 pkt 2 a) b) w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustala się zakaz lokalizacji budynków (§ 10 pkt 1). Natomiast § 10 m.p.z.p. stanowi, że: "W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustala się: 1) zakaz lokalizacji budynków; 2) uwzględnienie w zagospodarowaniu, zgodnie z przepisami odrębnymi, przebiegów urządzeń melioracyjnych." W ocenie WWINB zabudowa rodzinnych ogródków działkowych na podstawie ustawy ROD - musi być zgodna z obowiązującymi przepisami, tj. ustawami oraz aktami prawa miejscowego, a zatem obowiązujący m.p.z.p. może ingerować w sposób zagospodarowania terenu ROD. Sam fakt, iż m.p.z.p. zabrania wznoszenia obiektów budowlanych na danym terenie, nie eliminuje podstawowej funkcji ROD tj. zaspokajania socjalnych, wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa, ponieważ zapisy aktu miejscowego, nie zabraniają w żaden sposób i nie eliminują możliwości prowadzenia uprawy przez danego działkowca (zaspokajanie potrzeb socjalnych - prawo do uprawy żywności w celu podreperowania budżetu domowego) jak również nie uniemożliwiają mu prowadzenia czynności rekreacyjnych na danym ogrodzie działkowym. Również sama treść preambuły zawartej w ustawie ROD nie jest podstawą prawną tylko wskazaniem dlaczego została uchwalona dana ustawa. W ocenie WWINB altana działkowa i obiekt gospodarczy zrealizowane na parceli [...] naruszają zapisy m.p.z.p., a przywrócenie stanu zgodnego z prawem jest możliwe jedynie poprzez wydanie nakazu ich rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Stowarzyszenie, reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie, a ewentualnie stwierdzenie nieważności oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 2 pkt 5), 9), 9a) oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy ROD poprzez ich niezastosowanie b) art. 3 pkt 1, pkt 2, pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, stosując niewłaściwą wykładnię definicji "obiektu budowlanego", "budynku" "budowli", bez rozważenia sposobu połączenia budynków z gruntem, wskutek czego błędnie uznano, że przedmiotowa altana jest budynkiem; c) art. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 29 ust 2 pkt 4 ustawy PB, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w toku analizy prawnej stanu faktycznego w sprawie, co doprowadziło do wybiórczej i nieprawidłowej interpretacji przepisów ustawy, w zakresie wyodrębnienia przez ustawodawcę altan działkowych i obiektów gospodarczych jako odrębnego elementu z katalogu definicji objętych tą ustawą; d) art. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. podatkach i opłatach lokalnych, poprzez całkowite pominięcie przepisów wskazanych aktów normatywnych i brak uwzględnienia odrębności w obrocie prawnym pojęć altan działkowych, budynków i budowli, podlegające odmiennym warunkom budowlanym podatkowym; e) art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. w zw. z art. 2 pkt 9a ustawy ROD poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie altan działkowych jako szczególnego rodzaju obiektów; f) § 4 pkt 2 lit a oraz § 10 pkt 1 Uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 18 maja 2010 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...] (dalej: "MPZP") w zw. z art. 7 i art. 87 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe przyjęcie, że (1) przepisy tego aktu uniemożliwiają utworzenie na terenie nim objętym rodzinnego ogrodu działkowego wraz z przypisaną do niego infrastrukturą, zgodnie z ustawą o ROD, zważywszy że przepisy tej ustawy, zaczęły obowiązywać po wydaniu MPZP, (2) przepisy MPZP uniemożliwiają budowę infrastruktury ogrodowej na terenie nim objętym, (3) przepisy MPZP mają nadrzędne znaczenie i zastosowanie wobec przepisów rangi ustawowej, w szczególności na ustawę o ROD oraz ustawę PB, które to weszły w życie z datą późniejszą niż MPZP; g) art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 33 tej ustawy poprzez ich niezastosowanie przez organ I jak i II instancji i wydanie przedwcześnie decyzji, bez skrupulatnej oceny aktualności planu miejscowego oraz porównania stanu prawnego obowiązującego w momencie uchwalenia planu oraz w dacie wydawania decyzji; h) art. 33 ustawy o MPZP poprzez jego niezastosowanie i nierozważenie wpływu braku nowelizacji m.p.z.p. do stanu zgodnego z prawem powszechnie obowiązującym, w szczególności ustawy o ROD oraz P.b., który doprowadził do niepewności inwestycyjnej odbiorców rzeczonego m.p.z.p.; i) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady proporcjonalności; j) art. 51 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. poprzez jego zastosowanie mimo, że nie ziściły się przesłanki ustawowe do nakazania rozbiórki altany działkowej i obiektu gospodarczego; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej, szczególnie danie wiary w całości nierzetelnie i pobieżnie przeprowadzonemu postępowaniu administracyjnemu przez organ I instancji; b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, wskutek nieprzeprowadzenia w sposób należyty, szczegółowy i wszechstronny postępowania dowodowego; c) art. 138 § 2 w zw. z art. 7a i 7b K.p.a. poprzez brak jego zastosowania i w rezultacie nieuchylenie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję PINB dla powiatu [...] nakazującą inwestorowi K. P. rozbiórkę altany działkowej położonej na parceli nr [...] o wymiarach 500 cm x 400 cm, wysokości 320 cm oraz obiektu gospodarczego o wymiarach w planie 245 cm x 245 cm i wysokości 236 cm na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w L. , gmina [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) oraz ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1073). Istotną w sprawie jest okoliczność, że działka na której posadowione są przedmiotowe obiekty położona jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...], przyjętym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia 18 maja 2010 r. (Dz. U. w [...]. z 2010 r., nr. dalej "m.p.z.p."). Fundamentalne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała zatem kwestia, czy do rodzinnych ogórków działkowych, w świetle postanowień ustawy ROD, znajdują zastosowanie przepisy m.p.z.p. Kwestią sporną natomiast była przede wszystkim kwalifikacja przedmiotowych obiektów w świetle postanowień ustawy Prawo budowlane, jak i ustawy ROD. Odnosząc się do kwestii kwalifikacji spornych obiektów tj. czy jest budynkiem, budowlą, czy też innego rodzaju obiektem, należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 P.b., pod pojęciem budynku należy rozumieć "taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Sąd zgadza się z poglądem organu odwoławczego, że w kontrolowanej sprawie sporna altana jest budynkiem, o którym mowa w art. 3 pkt 2 P.b. - jest ona bowiem obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach. Ponadto Sąd orzekający podziela ocenę organu, że altana posiada fundament i jest trwale związana z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Zdaniem Sądu, przedmiotowej altany i obiektu gospodarczego nie można kwalifikować jako tymczasowego obiektu budowlanego, ponieważ zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 P.b., takim obiektem jest "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe". W ocenie Sądu przedmiotowa altana i obiekt gospodarczy mają cechy trwałego związania z gruntem, ponieważ są stabilne i dzięki temu mają możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06 czerwca 2017 r., sygn. akt: II OSK 2477/15 (LEX nr 2417990), a który to pogląd Sąd w pełni podziela, "o tym czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania." Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt: II OSK 1327/17 (LEX nr 2681541), stanowiąc iż "O trwałości związania z gruntem decyduje intensywność tego związania, co może mieć miejsce nie tylko wtedy, gdy budowla będzie połączona z gruntem fundamentem w gruncie tym w całości zagłębionym, ale także gdy wielkość, masa obiektu i względy bezpieczeństwa, w tym możność opierania się oddziaływaniom atmosferycznym wskazują na trwałość jego posadowienia. Obiekty trwale związane z gruntem to obiekty posadowione w taki sposób, by być odporne na działanie warunków atmosferycznych, w tym podmuchów wiatru, w sposób zapewniający im stabilność. Nie ma natomiast kluczowego znaczenia dla sprawy technologia wykonania fundamentu, aczkolwiek wykonanie go w formie wylewki betonowej jest typowe dla tego rodzaju elementu konstrukcyjnego, czy też wymiary tego elementu, czy też brak jego usytuowania w wykopie". Takim fundamentem jest też kostka betonowa, na której przedmiotowy obiekt został posadowiony, przy czym nie jest wymagane, że był on zakotwiony w tym fundamencie. Zatem w sytuacji trwałego związania przedmiotowych obiektów z gruntem i wydzielenia ich z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadania przez nich fundamentu i dachu jednoznacznie mamy do czynienia z budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Ponadto wskazać należy, że przez altanę działkową należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m˛ oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m˛ (art. 2 pkt 9a ustawy o ROD). Definicja ta jasno wskazuje, że altana jest zasadniczo budynkiem rekreacyjno-wypoczynkowym lub innym obiektem budowlanym spełniającym taką funkcję. Literalna treść tego przepisu wprost stanowi się, że altana to budynek rekreacyjno – wypoczynkowy lub w dalszej kolejności innego rodzaju obiekt. Już chociażby z legalnej definicji "altany działkowej" wynika, że tego rodzaju altana także może być budynkiem. W przekonaniu Sądu w niniejszej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia z budynkiem, a nie budowlą, którą zgodnie z definicją zawartą w P.b. jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wobec tego, w świetle regulacji art. 3 pkt 3 P.b., przedmiotowy obiekt w żaden sposób swoimi cechami nie nawiązuje do wskazanych w tym przepisie przykładowych obiektów stanowiących budowle. Skoro przedmiotowy obiekt mieści się w ustawowej definicji budynku, to nie można go traktować jako budowli. Tym samym, zdaniem Sądu, organy słusznie wdrożyły postępowanie naprawcze, a samo postępowanie zasadnie prowadzono na podstawie art. 50-51 P.b., zgodnie z uchwałą NSA z dnia 3 października 2016 r. (sygn. akt II OPS 1/16, CBOSA). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 P.b., altana działkowa i obiekt gospodarczy, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2176), nie wymagają wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, aby uzyskać przymiot legalności. Nie ulega zatem wątpliwości, iż na realizację przedmiotowych obiektów inwestor nie był obowiązany uzyskać pozwolenia na budowę ani dokonać zgłoszenia. Powyższe nie oznacza jednak niedopuszczalności stosowania do tego obiektu przepisów P.b. Jak wskazuje się w orzecznictwie "Do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia, mogą być stosowane przepisy art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), a także art. 51 ust. 7 tej ustawy, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 in fine." (przywołana powyżej uchwała NSA z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II OSP 1/16). Inaczej mówiąc dany obiekt, pomimo że nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czy też dokonania zgłoszenia, może być poddany ocenie pod kątem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami, w tym postanowieniami m.p.z.p. (art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b.). Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p, "plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego", co oznacza, że ma moc wiążącą, tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany dopóki obowiązuje. W świetle zarzutów skargi wyjaśnić należy, że do terenów rodzinnych ogródków działkowych znajdują zastosowanie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym pośrednio przesądza także art. 19 ust. 2 i art. 76 ustawy ROD. Podzielić należy stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II OSK 21/21 (wydane w tożsamej sprawie ale obejmującej inną parcelę), iż przepisy ustawy ROD w żadnym razie nie stanowią prawnej podstawy do wyłączenia stosowania do rodzinnych ogrodów działkowych norm planistycznych. Właściciel nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego, nie może też żądać od właściwego organu administracji publicznej, ażeby ten nie uwzględniał przepisów planu miejscowego, a tym samym aby wynik sprawy za każdym razem odpowiadał oczekiwaniom inwestora (wyrok WSA w Poznaniu z 02.10.2024 r., sygn. akt: IV SA/Po 330/24, CBOSA). Teren działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w L. objęty jest postanowieniami uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w L. - północny brzeg [...]. W/w nieruchomość oznaczona została symbolem 1R. Zapis § 4 pkt 2 lit a uchwały stanowi, że "W zakresie zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się: zakaz lokalizacji: tymczasowych obiektów budowlanych.". Zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy ma jednak § 10 pkt 1 uchwały stanowiący, że "W zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenu oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustala się: 1) zakaz lokalizacji budynków,". Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy trafnie przyjęły, że budowa altany działkowej i obiektu gospodarczego nastąpiła niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w postaci obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu w sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Podkreślić należy, iż zarówno art. 21 ust. 2, art. 31 ust. 3 jak i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczają możliwość ograniczenia prawa własności. Poza tym wykluczenie określonego rodzaju zabudowy nie zawsze musi prowadzić do naruszenia istoty prawa własności, a jedynie do ograniczenia tego prawa, bowiem nie wyklucza dalszego korzystania z nieruchomości, tak jak w niniejszej sprawie, dając możliwość prowadzenia na terenie rodzinnego ogrodu działkowego działalności rolniczej, ogrodniczej, sadowniczej, czy też zagospodarowania na potrzeby użytków zielonych. Wskazać należy, iż art. 32 u.p.z.p. w żadnym wypadku nie stanowi podstawy do kwestionowania przez organy nadzoru budowlanego postanowień m.p.z.p. Jak wskazano wyżej plan miejscowy stanowi akt prawa miejscowego obowiązujący organ nadzoru budowlanego, jak i Sąd. Natomiast przewidziany w art. 32 omawianej ustawy obowiązek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oceny aktualności aktów planowania przestrzennego w żadnej mierze nie pozwala na ignorowanie obowiązujących m.p.z.p. Reasumując Sąd uznał, że organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów m.p.z.p. i zasadnie ustaliły, że wykonana zabudowa narusza obowiązujące przepisy prawa miejscowego, co słusznie doprowadziło organ do wydania decyzji o nakazie rozbiórki z uwagi na brak możliwości doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Sądu, podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Organy dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne i określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 138 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a, oddalił skargę w całości.