III OSK 3069/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Edukacji i Nauki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1558/22 w sprawie ze skargi Województwa Małopolskiego na postanowienie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 28 czerwca 2022 r. nr DWST-WOOS.4021.46.2022.DC w przedmiocie opinii o zamiarze likwidacji szkoły 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od Województwa Małopolskiego na rzecz Ministra Edukacji kwotę 347 (trzysta czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1558/22 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Województwa Małopolskiego (dalej "Województwo" lub "strona skarżąca") na postanowienie Ministra Edukacji i Nauki (dalej "Minister" lub "organ") z dnia 28 czerwca 2022 r. nr DWST-WOOS.4021.46.2022.DC w przedmiocie opinii o zamiarze likwidacji szkoły: 1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Małopolskiego Kuratora Oświaty (dalej: "Kurator") z dnia 24 marca 2022 r. nr NP.542.2.36.2022.L.M; 2. zasądził od Ministra na rzecz skarżącego Województwa zwrot kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Minister na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej; "K.p.a.") oraz art. 89 ust. 3 i 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Województwa z dnia 31 marca 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie Kuratora z dnia 24 marca 2022 r. Nr NP.542.2.36. 2022.LM. negatywnie opiniujące zamiar likwidacji z dniem 31 sierpnia 2022 r. Szkoły Policealnej Pracowników Służb Medycznych i Społecznych Nr A im. H. C. w K. (dalej "Szkoła Policealna Nr A") wchodzącej w skład Zespołu Jednostek Edukacyjnych Województwa Małopolskiego w K. W sprawie Sejmik Województwa Małopolskiego w dniu 28 lutego 2022 r. podjął uchwałę Nr L/712/22 w sprawie podjęcia czynności zmierzających do zmiany organizacji kształcenia realizowanego w szkołach policealnych prowadzonych przez Województwo Małopolskie na terenie miasta K. W uchwale wyrażono zamiar likwidacji z dniem 31 sierpnia 2022 r. Szkoły Policealnej Nr A. Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Województwa Małopolskiego. W dniu 24 marca 2022 r. Kurator wydał postanowienie nr NP.542.2.36.2022.LM negatywnie opiniujące zamiar likwidacji ww. Szkoły Policealnej, wskazując na zapotrzebowanie rynku pracy na zawody, w których kształci likwidowana szkoła, dobre wyposażenie pracowni zawodowych, a także sprzeciw społeczności związanej z samą szkołą, jak i środowiska medycznego. Po rozpoznaniu zażalenia Województwa, w zaskarżonym postanowieniu Minister stwierdził, że zaplanowaną likwidację Szkoły Policealnej Nr A należy ocenić negatywnie, nie tylko ze względu na fakt naruszenia przepisu art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego, poprzez brak skutecznego powiadomienia słuchaczy o likwidacji szkoły, ale także ze względu na niezapewnienie obecnym i przyszłym słuchaczom odpowiednich warunków nauki w zawodach medycznych i społecznych. Minister tłumaczył, że do słuchaczy likwidowanej Szkoły Policealnej Nr A wysłano maile, do których załączono imienne zawiadomienia o podjętym zamiarze likwidacji i prośbę o odesłanie maila zwrotnego z potwierdzeniem odczytu wiadomości, jednak Województwo nie posiada dowodów na skuteczne powiadomienie uczniów likwidowanej szkoły w określonym prawem terminie, ponieważ nie przedstawiło dowodów na dotarcie ww. maili do uczniów lub potwierdzenia odczytania przez nich wiadomości, bądź maili zwrotnych. Ponadto, powiadomienia dołączone do maili skierowanych do słuchaczy stanowiły jedynie niepotwierdzone za zgodność z oryginałem skany, które dodatkowo nie były podpisane przez Zarząd Województwa, czyli podmiot upoważniony w uchwale Nr L/712/22 Sejmiku Województwa do jej wykonania (z pieczątki widocznej na skanach wynika, że zawiadomienia podpisał Dyrektor Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego); strona nie przekazała na tę okoliczność stosownego upoważnienia. Minister nie zakwestionował równoprawności przekazania pisma drogą elektroniczną i tradycyjną przesyłką dokonywaną za pośrednictwem operatora pocztowego, stwierdził jednak, że strona powinna posiadać potwierdzenia doręczenia lub przeczytania omawianych maili. Minister stwierdził też, że w treści podjętej w dniu 28 lutego 2022 r. przez Sejmik Województwa Małopolskiego uchwały Nr L/712/22 nie wskazano uczniom likwidowanej szkoły miejsca, w której ci uczniowie będą mogli kontynuować dalszą naukę w poszczególnych zawodach. Wskazanie to znalazło się w uzasadnieniu do uchwały. Minister zauważył również, że wprawdzie zgodnie z założeniami wynikającymi z uzasadnienia do uchwały z dnia 28 lutego 2022 r. słuchacze likwidowanej szkoły mieliby kontynuować naukę w Szkole Policealnej Nr B, ale jako rzeczywiste miejsce nauki wskazano w piśmie z dnia 28 lutego 2022 r. (znak: EK-I.0008.1.2022), budynek stanowiący obecnie siedzibę Szkoły Policealnej Nr A. Takie rozwiązanie oznacza konieczność utworzenia innej lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, w obecnej siedzibie likwidowanej szkoły, podporządkowanej Szkole Policealnej Nr B. Zdaniem Ministra istotny w tej sytuacji jest fakt, że zgodnie z przepisem art. 39 ust. 7a Prawa oświatowego, w przypadku szkół prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego tworzenie i likwidacja innych lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych stanowi przekształcenie szkoły, a przepisy art. 89 Prawa oświatowego stosuje się. Powyższe oznacza, że konieczne było podjęcie przez Województwo uchwały o zamiarze przekształcenia z dniem 31 sierpnia 2022 r. Szkoły Policealnej Nr B poprzez utworzenie innej lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych w budynku szkoły likwidowanej, czyli Szkoły Policealnej Nr A. Jak wynika z materiału dowodowego Województwo nie podjęło takiej uchwały, co oznacza, że jako miejsce kontynuacji nauki przez uczniów likwidowanej szkoły należy rozpatrywać jedynie Szkołę Policealną Nr B, która nie jest przygotowana do przejęcia kształcenia w zawodach oferowanych przez szkołę poddaną zamiarowi likwidacji, a co słusznie podkreślił Kurator. Zatem warunki kształcenia słuchaczy obu szkół, po dokonaniu zamierzonej likwidacji, ulegną pogorszeniu. Odnosząc się do informacji, że zmniejszone jest zainteresowanie kształceniem w Szkole Policealnej Nr A, co pociąga za sobą zwiększone skutki finansowe, Minister stwierdził, że ma to związek z okresem pandemii, ale nie stanowi uzasadnienia do likwidacji szkoły, z uwagi na stan rozwoju pandemii i zniesienie stanu epidemicznego w kraju. Nadto, w ocenie Ministra, osoby kształcone w zawodach medycznych i społecznych, a takie kształci Szkoła Policealna Nr A, są wciąż poszukiwane na medycznym rynku pracy. Uchylając zaskarżone oraz poprzedzające je postanowienie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w sprawie doszło do naruszenia tak przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 89 Prawa oświatowego. Zdaniem Sądu spór między stronami koncentruje się zasadniczo wokół dwóch kwestii: po pierwsze, prawidłowości zawiadomienia wszystkich uczniów o zamiarze zaplanowanej likwidacji Szkoły Policealnej Nr A tj. w trybie i zgodnie z wymogami określonymi w art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego oraz zapewnieniu uczniom likwidowanej szkoły (a także przyszłym słuchaczom) możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, tj. w realiach sprawy w Małopolskiej Policealnej Szkole Pracowników Służb Medycznych i Społecznych nr B z [...] w K. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zdaniem organów nadzoru, tj. zarówno Kuratora, jak i Ministra, organ prowadzący, mimo iż w przypisanym wyżej terminie powiadomił Kuratora o zamiarze likwidacji Szkoły Policealnej nr A (co nastąpiło w dniu 28 lutego 2022 r. i jest w sprawie niesporne), to jednak nie posiada dowodów na skuteczne powiadomienie uczniów likwidowanej szkoły w określonym prawem terminie, gdyż strona nie przedstawiła dowodów na dotarcie maili do uczniów lub odczytania przez nich wiadomości, bądź maili zwrotnych, a ponadto powiadomienia do maili dołączone do maili skierowanych do słuchaczy stanowiły jedynie niepotwierdzone za zgodność z oryginałem skany, które dodatkowo nie były podpisane przez Zarząd Województwa, czyli podmiot upoważniony w uchwale Nr L/712/22 Sejmiku Województwa Małopolskiego do jej wykonania. Zdaniem Ministra, sam wydruk wysłanych wiadomości nie jest wystarczający, aby uznać, że Województwo skutecznie powiadomiło słuchaczy o zamiarze likwidacji szkoły, co stanowi naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zaprezentowane stanowisko organów nadzoru pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Z punktu widzenia wymogów formalnych, o których mowa w dyspozycji art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego nie ulega wątpliwości, że informacja o zamiarze likwidacji szkoły powinna zostać imiennie skierowana do każdego z zainteresowanych (rodzica/słuchacza szkoły), przy czym, jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, forma w jakiej to nastąpi nie ma istotnego znaczenia w sprawie. Sąd dodał, że zawiadomienie o zamiarze likwidacji (przekształcenia) może być zatem dokonane w dowolnej formie, np. w formie pisemnej, poprzez powiadomienie na zebraniu, na którym rodzice podpisali listę obecności lub poprzez złożenie przez rodzica oświadczenia, że powyższy fakt jest mu wiadomy albo, co z uwagi na rozwój techniczno-technologiczny ma coraz częstsze zastosowanie, w formie elektronicznej. Istotne jest natomiast aby adresat/odbiorca takiej informacji miał realną możliwość zapoznania się z nią. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że niezależnie od wysłania w dniu 28 lutego 2022 r. maili do wszystkich słuchaczy likwidowanej szkoły, przy czym do dwóch słuchaczy dwukrotnie, ponieważ podany pierwotnie adres mailowy był błędny, z każdym z nich, dodatkowo skontaktował się telefonicznie pracownik Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego oraz, że uczniowie podczas tej rozmowy potwierdzili otrzymanie wiadomości o zamiarze likwidacji szkoły. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom Ministra, chybione jest też stanowisko w zakresie podpisania przedmiotowych zawiadomień do uczniów przez osobę nieuprawnioną, tj. Dyrektora Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego. Sąd zauważył bowiem, że jak wskazuje doktryna, zawiadomienie, o którym mowa w przepisie art. 89 ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe, jest czynnością materialno-techniczną oraz, że tym samym zawiadomienia nie musi dokonywać organ stanowiący, gdyż do jego właściwości należy podjęcie uchwały intencyjnej. Oznacza to, że czynność materialno-techniczna zawiadomienia może być podjęta przez inny organ jednostki samorządu terytorialnego, czy też nawet przez samorządową jednostkę organizacyjną i taki tryb mieści się we właściwości przyznanej organowi prowadzącemu i nie stanowi naruszenia prawa oświatowego z punktu widzenia omawianego wymogu, o którym mowa w art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego. Jak wynika z treści uchwały nr 178/22 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2022 r. w sprawie zawiadomienia Kuratora oraz uczniów likwidowanej szkoły, wykonanie uchwały powierzono właśnie Dyrektorowi Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego, zatem posiadał on upoważnienie do działania w imieniu samorządu województwa z mocy wskazanej wyżej uchwały. Powyższe ustalenia i rozważania, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wskazują, że stanowisko Ministra w zakresie niespełnienia warunku związanego z powiadomieniem słuchaczy/uczniów o zamiarze likwidacji szkoły narusza wskazane w skardze przepisy prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz w szczególności, art. 80 K.p.a., poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i wyprowadzenie wniosków, które pozostają w sprzeczności z ujawnionymi i wskazanymi wyżej dowodami w sprawie. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że celem instytucji zawiadomienia o zamiarze likwidacji (przekształcenia) szkoły jest umożliwienie zainteresowanym (słuchaczom/rodzicom) obserwowanie procesu przekształcenia i podjęcie odpowiednich kroków, włącznie z możliwością zaskarżania uchwały oraz dokonania wyboru między kontynuowaniem przez dziecko obowiązku szkolnego w szkole wskazanej przez organ prowadzący, a kontynuowaniem nauki w innej szkole, nie chodzi natomiast o wykorzystywanie instytucji zawiadomienia jako instrumentu służącego do zablokowania procesu likwidacji (przekształcenia). Odnosząc się do drugiego obszaru sporu tj. argumentacji organów nadzoru, które przemawiały za wydaniem negatywnej opinii o zamiarze likwidacji z dniem 31 sierpnia 2022 r. Szkoły Policealnej nr A z powodu braku "rzeczywistego" wskazania nowego miejsca nauki w poszczególnych zawodach oraz "pogorszenia", po dokonaniu zamierzonej likwidacji, warunków kształcenia słuchaczy, Sąd na wstępie zważył podstawy i możliwy zakres ingerencji organu administracji rządowej - kuratora oświaty w decyzję organu stanowiącego, prowadzącego szkołę, dotyczące likwidacji szkoły. Zdaniem Sądu kurator oświaty, wydając opinię w sprawie likwidacji (przekształcenia) szkoły jest związany konkretnymi normami prawnymi, wynikającymi z art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego i innych przepisów prawa. Zaś w rozpatrywanej sprawie Województwo wypełniło wszystkie wymogi i przesłanki materialnoprawne określone w art. 89 ust. 1 zd. 1 Prawa oświatowego, uzasadniające likwidację szkoły. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, art. 89 ust. 1 zd. 1 Prawa oświatowego nakłada na organ prowadzący szkołę w razie jej likwidacji jedynie ogólny obowiązek zapewnienia uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej. Nie chodzi tu zatem o gwarancję porównywalnych, czy lepszych warunków kontynuowania nauki, choć Sąd zauważył, że organ prowadzący wyraźnie wskazał, że podejmując decyzję o zamiarze likwidacji szkoły, wziął pod uwagę nie tylko aspekty finansowe, ale i polepszenie warunków rozwojowych, edukacyjnych oraz społecznych uczniów likwidowanej placówki. W ocenie Sądu, z akt sprawy wynika też w sposób bezsporny, że - wbrew twierdzeniom organów nadzoru – strona skarżąca wyraźnie wskazała jako miejsca kontynuacji nauki dla słuchaczy szkoły likwidowanej, Małopolską Policealną Szkołę Pracowników Służb Medycznych i Społecznych Nr B w K. (nazwa zmieniona z dotychczasowej: Małopolskiej Policealnej Szkoły Masażu nr B z [...] w K.), wyjaśniając także, że zajęcia będą prowadzone w dotychczasowych lokalizacjach obu szkół, czyli także w siedzibie szkoły przeznaczonej do likwidacji, co również stanowi odzwierciedlenie w uchwale nr 178/22 Zarządu województwa Małopolskiego z 15 lutego 2022 r. w sprawie zawiadomienia Kuratora oraz uczniów Szkoły Policealnej nr A, w której to uchwale wskazano również szczegółowo wykaz zawodów likwidowanej szkoły wraz z miejscem ich kontynuowania tj. dalszej nauki. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że istotne jest to, że przedstawiony zamiar likwidacji jest koherentny z projektem "Modernizacja kształcenia zawodowego w Małopolsce", a więc wpisany jest w wypracowany system edukacyjny województwa, w zespoleniu z Centrum Kształcenia Ustawicznego. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że ingerencja nadzorcza w samodzielność jednostek samorządu terytorialnego wymaga konkretnej podstawy ustawowej i może być usprawiedliwiona jedynie niezgodnością z prawem zamierzonych działań. Wiążące dla organu stanowiącego stanowisko kuratora w sprawie likwidacji szkoły lub placówki nie może naruszać samodzielności gminy w zakresie wykonywania jej własnych obowiązkowych zadań publicznych w dziedzinie oświaty. Tymczasem ani Kurator w postanowieniu z dnia 24 marca 2022 r., ani Minister w zaskarżonym postanowieniu z dnia 28 czerwca 2022 r. nie tylko nie wykazali naruszenia przez Województwo przepisu art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego w związku z planowaną likwidacją Szkoły Policealnej Nr A, ale dokonali też nieuprawnionej ingerencji w samodzielność strony skarżącej w zakresie wykonywania jej zadań własnych, obowiązkowych zadań publicznych w dziedzinie oświaty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) - dalej jako P.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przepisów art. 174 pkt 2 P.p.s.a.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i w konsekwencji uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra oraz postanowienia Kuratora jako wydanego z naruszeniem przepisów, podczas gdy zaskarżone postanowienie nie naruszało żadnych przepisów, w tym przepisów postępowania, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na nierozstrzygnięciu sprawy w jej granicach; c) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak wyczerpującego i jednoznacznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia; 2. naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a.: a) art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że pełnoletni uczniowie/rodzice/opiekunowie niepełnoletnich uczniów zostali prawidłowo powiadomieni o zamiarze likwidacji szkoły, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów skuteczności takich powiadomień; b) art. 89 ust 1 Prawa oświatowego przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Dyrektor Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego był osobą uprawnioną do podpisania zawiadomień o zamiarze likwidacji szkoły, co zdaniem Sądu wynika z treści uchwały nr 178/22 Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2022 r. w sprawie zawiadomienia Kuratora oraz uczniów likwidowanej szkoły, zgodnie z którą wykonanie uchwały powierzono Dyrektorowi Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego, podczas gdy w dniu 15 lutego 2022 r. nie można było powierzyć dyrektorowi takiego zadania, skoro jeszcze nie była podjęta uchwała o zamiarze likwidacji szkoły; c) art. 39 ust. 7a Prawa oświatowego poprzez jego niezastosowanie, przyjmując że "podnoszone zatem przez Ministra okoliczności, wskazujące na "nieistniejące", rzeczywiste miejsce kontynuowania nauki są oczywiście bezpodstawne, podobnie jak podważenie zapewnienia odpowiednich warunków uczniom w nowo utworzonej szkole"; d) art. 89 ust. 3 i ust 5 Prawa oświatowego przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że opinia kuratora oświaty w sprawie zamiaru likwidacji szkoły jest środkiem nadzoru przewidzianym w art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, dalej jako "u.s.g.", którego podstawowe ramy określa art. 171 Konstytucji RP; e) art. 89 ust. 3 w związku z ust. 1, ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opinia kuratora oświaty ograniczona jest do oceny spełnienia przesłanek likwidacji szkoły publicznej wymienionych w art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego; f) art. 55 w zw. z art. 51 i art. 89 ust. 3 Prawa oświatowego przez jego niezastosowanie wobec przyjęcia, że opinia kuratora oświaty ograniczona jest do oceny spełnienia przesłanek likwidacji wymienionych w art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz Województwa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w tej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i na zarzutach naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13). Warunkiem uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania jest stwierdzenie istotnego wpływu zaistniałego naruszenia na wynik sprawy. W analizowanej sprawie zarzut naruszenia prawa procesowego jest konsekwencją zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie co powoduje, że w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 89 ust. 3 i 4 Prawa oświatowego poprzez przyjęcie, że opinia kuratora oświaty wyrażona w procedurze likwidacji szkoły stanowi środek nadzoru przewidziany art. 89 ust. 1 u.s.g. którego podstawowe ramy zakreśla art. 171 Konstytucji RP. Nie ulega wątpliwości, że wykonywanie zadań oświatowych należy do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego, a w ramach takich zadań mieści się tak zakładanie publicznych szkół podstawowych, jak i ich likwidacja. Organy samorządu terytorialnego nie są autonomiczne w wykonywaniu nałożonych na nie przez ustawodawcę zadań publicznych. Wykonują je w ramach decentralizacji mając jedynie względną samodzielność wyznaczoną tak przez ustawodawcę, jak i organy nadzoru. Kompetencje nadzorcze charakteryzują się władczą ingerencją w samodzielność wykonywania zadania publicznego. Takim przykładem nadzoru jest uzależnienie podjęcia uchwały o likwidacji szkoły publicznej od uzyskania pozytywnej opinii kuratora oświaty (art. 89 ust. 3 Prawa oświatowego). Nie ulega wątpliwości, że pozytywna opinia kuratora oświaty jest wydawana dopiero po podjęciu przez organ stanowiący uchwały w sprawie zamiaru likwidacji szkoły publicznej i zarazem stanowi przesłankę uzależniającą dopuszczalność podjęcia kolejnej uchwały o likwidacji takiej szkoły. Tym samym taka opinia kuratora, o której mowa w art. 89 ust. 3 Prawa oświatowego w zakresie likwidacji szkoły publicznej określa granice samodzielności gminy. Jest formą władczego oddziaływania na treść uchwały organu stanowiącego gminy. Nie można podzielić stanowiska strony skarżącej kasacyjnie, zgodnie z którym skoro opinia kuratora oświaty stanowi wyraz realizacji polityki oświatowej państwa, to nie podlega ocenie ze względu ma kryterium legalności. Polityka oświatowa państwa stanowi zakres wielorakich działań administracji rządowej podporządkowanej ministrowi właściwemu ds. oświaty. W przypadku, gdy taka polityka ma mieć charakter wiążący dla administracji pozostającej poza scentralizowaną administracją rządową, to wówczas jej elementy muszą stać się przepisami prawa wiążącymi zdecentralizowaną administrację samorządową. Taką właśnie rolę pełni art. 89 ust. 1 ust. 3 Prawa oświatowego, zgodnie z którym szkoła publiczna może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, przy czym organ prowadzący ma obowiązek, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły także właściwego kuratora oświaty, który opiniuje zamiar likwidacji szkoły. Warunkiem likwidacji jest m.in. uzyskanie pozytywnej opinii kuratora oświaty. Polityka oświatowa, tak jak i każda polityka jest wiążąca dla administracji publicznej zbudowanej na zasadzie centralizacji. Taką administracją jest administracja rządowa. Powołanie się na politykę oświatową państwa nie może stanowić samodzielnej podstawy władczego wkroczenia w wykonywanie zadań własnych przez administrację zdecentralizowaną, tj. organy samorządu terytorialnego w zakresie oświaty. Zapewnienie samodzielności samorządu terytorialnego może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zadania własne samorządu będą nadzorowane jedynie na podstawie kryterium legalności, czyli zgodności z normami prawa wyartykułowanymi we wiążących samorząd terytorialny aktach prawnych. W przeciwnym razie realizując zadanie publiczne niewystarczającym będzie dla organu samorządu oparcie się o przepis prawa, ale niezbędnym będzie również dokonanie oceny, czy stosowanie danego przepisu jest zgodne z intencjami, zamierzeniami i celami działalności administracji rządowej. Taka zaś konstatacja prowadziłaby w istocie do fasadowości samego samorządu terytorialnego i zrównania go z administracją rządową (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2976/21; wyrok NSA z 20 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5503/21). Także sama strona skarżąca kasacyjnie nie wskazuje, jaką inną rolę ma pełnić opinia wyrażana na podstawie art. 89 ust. 3 Prawa oświatowego, tzn. czy ma to być niewiążąca organ samorządu opinia, czy też inna forma niewładczego oddziaływania. Tym samym skoro nie budzi najmniejszej wątpliwości, że opinia wyrażana na podstawie powołanego przepisu uzależnia wejście w życie konkretnej uchwały organu samorządu, to jest to władcze oddziaływanie na samorząd a każde takie oddziaływanie może być realizowane tylko wtedy, gdy pozwala na to przepis ustawowy. Takim przepisem jest właśnie powołany art. 89 ust. 3 Prawa oświatowego. W związku z tym kurator oświaty nie ma swobody w wydawaniu pozytywnej lub negatywnej opinii, a tym bardziej nie może udzielić negatywnej opinii powołując się jedynie na pełnienie funkcji organu nadzoru pedagogicznego. Prowadziłoby to wprost do przyznania, że kryterium władczej ingerencji w działalność samorządu byłoby nie tyle naruszenie prawa, ile inne aspekty, które są przedmiotem nadzoru pedagogicznego. Byłoby to nie tylko sprzeczne z art. 171 ust. 1 Konstytucji RP wprost wskazującym że działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności, ale zaprzeczyłoby samej idei samorządu terytorialnego jako zdecentralizowanej administracji. Tylko bowiem w przypadku administracji scentralizowanej można stosować takie kryteria władczej ingerencji w jej działanie jak zgodność z polityką wewnętrzną w konkretnym segmencie danej administracji (np. oświatowej). W przypadku administracji zdecentralizowanej dopuszczalnym kryterium władczego oddziaływania jest zgodność z prawem. Takie stanowisko wielokrotnie było wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreślano, że każdorazowa "negatywna opinia" kuratora w kwestii likwidacji szkoły musi wskazać podstawę prawną, nakładającą na organ prowadzący szkołę konkretny obowiązek, związany z zapewnieniem uczniom likwidowanej szkoły zrealizowania wszystkich tych uprawnień, które wynikają z norm prawnych zawartych w ustawie z 2016 r. Prawo oświatowe lub w innych ustawach i dopiero niewykonanie lub realna groźba niewykonania takiego konkretnego, wyraźnie wskazanego w ustawie obowiązku, mogłaby prowadzić do odmowy wydania "pozytywnej opinii" (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2834/21; wyrok NSA z 29 października 2020 r. sygn. akt I OSK 851/20; wyrok NSA z 2 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3274/19; wyrok NSA z 6 maja 2026 r. sygn. akt III OSK 278/25). Tym samym nie jest zasadny także zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 89 ust. 3 w związku z art. 89 ust. 5 Prawa oświatowego polegającej na przyjęciu, że opinia kuratora oświaty ograniczona jest do oceny spełnienia przesłanek likwidacji szkoły publicznej wymienionych w art. 89 ust. 1 ustawy, podczas gdy opinia kuratora oświaty powinna brać pod uwagę również aspekty związane z likwidacją szkoły, które odnoszą się do współtworzenia i realizacji regionalnej i lokalnej polityki oświatowej, zgodnej w tym względzie z polityką państwa, jak i do zapewnienia uczniom właściwych warunków nauki lub kształcenia w danym zawodzie. O tym, jakie warunki nauki i kształcenia są właściwe nie może w sposób niekontrolowany decydować organ nadzoru pedagogicznego. Warunki te zostały uregulowane w przepisach prawa. Organy samorządu muszą wiedzieć, jakie to warunki nie zostały przez nie spełnione w procedurze likwidacji szkoły zarówno po to, aby im sprostać, jak i w tym celu, aby w przypadku zaskarżenia aktu obejmującego te warunki mogły one być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Strona skarżącą kasacyjnie nie wykazała, aby został naruszony przez Sąd pierwszej instancji art. 89 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego poprzez błędną wykładnię, zgodnie z którym opinia, o której mowa w ust. 3 tego artykułu jest wydawana w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie do ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania - w przypadku postanowienia wydanego przez kuratora oświaty, jak i art. 89 ust. 5 tej ustawy stosownie do którego opinia, o której mowa w art. 89 ust. 3 jest wydawana w ciągu 30 dni od dnia doręczenia kuratorowi oświaty wystąpienia jednostki samorządu terytorialnego o wydanie tej opinii. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 55 w związku z art. 51 i art. 89 ust. 3 Prawa oświatowego wobec ograniczenia przesłanek opiniowania do treści art. 89 ust. 1 tejże ustawy. Zarzut ten jest w znacznym stopniu wadliwie sformułowany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w rozumieniu art. 174 P.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego niezastosowanie" lub "pominięcie" (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1807/07; wyrok NSA z 14 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1247/06; wyrok NSA z 28 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 31/07; postanowienie NSA z 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 294/12; wyrok NSA z 27 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 1146/24). Biorąc nawet pod uwagę pogląd, że w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, to strona skarżąca kasacyjnie powinna wskazać przepis, który uznaje za właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien stanowić podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w konstruowaniu danego zarzutu kasacyjnego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 3 października 2013 r. sygn. akt II FSK 1020/12). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (por. wyrok NSA z 16 marca 2011 r. sygn. akt II GSK 400/10). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu oba ww. przepisy, a więc nie miało miejsce ich "niezastosowanie". Ponadto nie można pominąć i tego, że art. 51 Prawa oświatowego określający zadania kuratora oświaty składa się z trzech ustępów, a ustęp pierwszy z kilkunastu punktów zawierających odrębne normy prawne. Brak w tym zakresie precyzyjnego sformułowania zarzutu naruszenia art. 51 ww. ustawy uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie w tym zakresie kontroli zaskarżonego wyroku. Art. 55 Prawa oświatowego został doprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjne jako naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 55 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy. Powyższe przepisy określają zakres nadzoru pedagogicznego. Obejmuje on m.in. ocenianie stanu i warunków działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej szkół i placówek (art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego) oraz przestrzeganie praw dziecka i praw ucznia oraz upowszechnianie wiedzy o tych prawach, także i zapewnienie uczniom bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki (art. 55 ust. 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy). Nie oznacza to, że w ww. zakresie sprawowanego nadzoru można dowolnie ocenić, czy dana działalność lub dana placówka oświatowa spełnia lub niespełna ww. przesłanki. Każda tego typu ocena, jeżeli ma stanowić podstawę do władczego oddziaływania na funkcjonowanie samorządu i wejście w życie uchwał jego organów, musi opierać się o przepisy regulujące ww. zakres nadzoru. Nie jest zasadny zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego polegającej na przyjęciu, że dokonywanie zawiadomień uczniów likwidowanej szkoły mógł dokonać Dyrektor Departamentu Edukacji Urzędu Marszałkowskiego, skoro było to niedopuszczalne z powodu braku podjęcia uchwały o zamiarze likwidacji szkoły. Art. 89 ust. 1 ww. ustawy nie określa, kto może zawiadomić pełnoletnich uczniów lub w przypadku uczniów niepełnoletnich ich rodziców o zamiarze likwidacji danej szkoły. Skoro nie budzi wątpliwości, że w tej sprawie Dyrektor jednego z Departamentów został upoważniony stosowną uchwałą Zarządu Województwa Małopolskiego (uchwała nr 178/22) do zawiadamiania uczniów o zamiarze likwidacji szkoły, to dokonując takiego zawiadomienia osoba ta nie działała bez podstawy prawnej lub też nie mogła być uznana za osobę działającą bez stosownego upoważnienia. Zawiadomienia uczniów lub ich rodziców o zamiarze likwidacji szkoły może dokonać zarówno organ samorządu podejmujący uchwałę w sprawie tego zamiaru (tj. likwidacji szkoły), jak i mogą być upoważnione inne organy, w tym także dyrektor likwidowanej szkoły lub dyrektor jednej z jednostek organizacyjnych aparatu pomocniczego organu samorządu. Ważnym jest, aby przed rozpoczęciem procedury wysyłania zawiadomień taki organ lub osoba były upoważnione do dokonania takich czynności mających w istocie charakter techniczny. Są zasadne dwa zarzuty naruszenia prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji. Dotyczą one istoty sprawy, a tym samym mają podstawowe znaczenie w zakresie kontroli zaskarżonego wyroku. Pierwszy z zasadnych zarzutów dotyczy naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pełnoletni uczniowie zostali prawidłowo powiadomieni o zamiarze likwidacji szkoły, podczas gdy w aktach sprawy brak jest dowodów skuteczności takich powiadomień. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego zamiar likwidacji szkoły publicznej (oraz jej przekształcenia – art. 89 ust. 9 Prawa oświatowego) wymaga zawiadomienia o tym rodziców uczniów na co najmniej 6 miesięcy przed terminem likwidacji, a w przypadku uczniów pełnoletnich tylko tych uczniów. Przepisy Prawa oświatowego nie uszczegóławiają w jaki sposób ma to nastąpić. Tym samym nie ma istotnego znaczenia forma w jakiej to ma nastąpić. Istotne jest jedynie, aby zawiadomienie to skierowane zostało imiennie do każdego z pełnoletnich uczniów (w przypadku uczniów niepełnoletnich – do rodziców takich uczniów) likwidowanej szkoły oraz aby dotarło ono do nich lub mogli się z nim zapoznać co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji szkoły. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że to na organie prowadzącym likwidowaną szkołę spoczywa obowiązek wykazania spełnienia tej przesłanki. Tym samym o ile samo zawiadomienie może być dokonane w dowolnej formie, a więc także poprzez użycie poczty internetowej, to jednak konieczne jest udokumentowanie dokonania skutecznie takiego zawiadomienia (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1329/22). Jak trafnie stwierdził NSA w wyroku z 2 grudnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2852/22 okoliczności otrzymania przez pełnoletnich uczniów lub rodziców niepełnoletnich uczniów zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły nie można domniemywać. To na organie podejmującym taki proces ciąży obowiązek dopilnowania, aby wszystkie uprawnione osoby takie zawiadomienie otrzymały, albo mogły się z nim zaznajomić. NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1329/22 wyraził pogląd, zgodnie z którym o ile zawiadomienie o zamiarze likwidacji szkoły może być dokonane w dowolnej formie, to jednak konieczne jest, aby do nich rzeczywiście dotarło w przewidzianym w ustawie terminie. Udokumentowanie dokonania zawiadomienia i dotarcia do wiadomości nastąpić może w każdy sposób, np. przez podpisanie kopii zawiadomienia, podpisanie listy obecności na zebraniu, na którym doszło do poinformowania o zamiarze likwidacji szkoły. W tej sprawie trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że ani Zarząd Województwa Małopolskiego, ani też Sejmik Województwa Małopolskiego nie dysponują potwierdzeniem otrzymania przez uczniów likwidowanej Szkoły Policealnej Pracowników Służb Medycznych i Społecznych nr A im. H. C. w K. wiadomości e-mailowych zawierających informację o zamiarze likwidacji tej szkoły. Akta sprawy zawierają jedynie dowody wysłania takich e-maili, ale bez potwierdzenia ich otrzymania przez uczniów. O potrzebie potwierdzenia otrzymania wiadomości e-mailowej zdawał sobie sprawę sam organ wykonawczy Województwa Małopolskiego, ponieważ krótka treść e-maila zawierała prośbę o zapoznanie się z załączonymi materiałami i odesłanie e-maila zwrotnego z potwierdzeniem odczytu. Jednak w aktach sprawy nie ma ani jednego potwierdzającego e-maila. Sąd pierwszej instancji w tym zakresie stwierdził, że w dniu 28 lutego 2022 r. pracownik Urzędu Marszałkowskiego w Krakowie telefonicznie kontaktował się z wszystkimi uczniami likwidowanej ww. Szkoły Policealnej nr A celem potwierdzenia otrzymania przez nich e-maili informujących o zamiarze likwidacji tej Szkoły. Gdyby akta sprawy zawierały jakikolwiek dokument potwierdzający taką okoliczność, to byłaby to dopuszczalna forma potwierdzenia dotarcia e-maili do uczniów. Jednak w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu, który potwierdzałby, aby ktokolwiek telefonicznie potwierdzał otrzymanie przez uczniów likwidowanej Szkoły Policealnej nr A wysłanych tego samego dnia e-maili. Kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej, który jest w pełni zasadny, jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 39 ust. 7a Prawa oświatowego. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w procedurze likwidacji Szkoły Policealnej nr A w K. nie zapewniono rzeczywistego miejsca kontynuacji nauki dla uczniów likwidowanej Szkoły. Jak wynika z akt sprawy i czego nie kwestionuje żadna ze stron, zamiarem Województwa Małopolskiego była likwidacja Szkoły Policealnej Pracowników Służb Medycznych i Społecznych nr A im. H. C. zlokalizowanej na [...] w K. Szkoła ta wchodzi w skład Zespołu [...] także zlokalizowanego na [...] w K. W skład tego Zespołu wchodzi także Centrum Kształcenia Ustawicznego. Po likwidacji ww. Szkoły Policealnej nr A, uczniowie tej Szkoły mieli kontynuować naukę w Małopolskiej Policealnej Szkole Masażu nr B z [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K. Jednakże kontynuowanie nauki miało odbywać się zarówno w ww. Policealnej Szkole Masażu nr B przy ul. [...] w K., jak również w dotychczasowej lokalizacji likwidowanej Policealnej Szkoły nr A na [...] w K. Oznacza to, że wraz z zamierzoną likwidacją Policealnej Szkoły nr A nastąpi także zmiana lokalizacji prowadzenia części zajęć lekcyjnych w Małopolskiej Policealnej Szkole Masażu nr B z [...]. Zamiast dotychczasowej lokalizacji przy ul. [...], dodatkowo zajęcia w tej Szkole miałyby być prowadzone na [...] w K. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że zgodnie z art. 39 ust. 7a Prawa oświatowego w przypadku szkół prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego tworzenie i likwidacja innych lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych stanowi przekształcenie szkoły i stosuje się wprost do takiego przekształcenia art. 89 tej ustawy. Jak wynika z akt sprawy Województwo Małopolskie nie podjęło działań dotyczących przekształcenia Małopolskiej Policealnej Szkoły Masażu nr B z [...] przy ul. [...] w K. w zakresie tworzenia dla tej Szkoły dodatkowo innej jeszcze lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych. W tej sprawie oba postępowania dotyczące likwidacji Policealnej Szkoły nr A w K. i utworzenia nowego miejsca prowadzenia zajęć dydaktycznych w Policealnej Szkole Masażu nr B w K. były wprost ze sobą powiązane. Warunkiem likwidacji Policealnej Szkoły nr A było, zgodnie z art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego, zapewnienie przez organ prowadzący szkołę uczniom likwidowanej szkoły możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Ponieważ do procedury przekształcania szkoły publicznej zastosowanie miał także art. 89 ust. 1 Prawa oświatowego, tym samym do końca lutego 2022 r. powinno nastąpić zawiadomienie uczniów o zamiarze utworzenia dodatkowej lokalizacji Policealnej Szkoły Masażu nr B w K. Wydaje się, że z istnienia tego obowiązku zdawał sobie sprawę Zarząd Województwa Małopolskiego, ponieważ w dniu 15 lutego 2022 r. podjął uchwałę nr 178/2022 w sprawie zawiadomienia właściwego kuratora oświaty oraz uczniów Policealnej Szkoły nr A o przeniesieniu kształcenia w określonych zawodach do Policealnej Szkoły Masażu nr B. Jako podstawę tego przeniesienia wskazano jednak nie art. 89 ust. 9 Prawa oświatowego, ale art. 89 ust. 10 Prawa oświatowego. Skorzystano z innej niż przekształcenie szkoły procedury, do której w przypadku tworzenia innych lokalizacji zajęć szkolnych wprost odsyła ww. art. 39 ust. 7a Prawa oświatowego. Art. 89 ust. 10 Prawa oświatowego o treści obowiązującej w dacie wydania zaskarżonego postanowienia dopuszczał możliwość przenoszenia kształcenie w określonym zawodzie z danej szkoły do innej szkoły tego samego typu tego samego rodzaju prowadzonej przez ten organ, po zawiadomieniu, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem przeniesienia, kuratora oświaty i rodziców uczniów, a w przypadku uczniów pełnoletnich - tych uczniów. Dotyczyło to jednak przenoszenia kształcenia między dwoma istniejącymi szkołami, a w tej sprawie z chwilą przeniesienia kształcenia jedna ze szkół miała zostać zlikwidowana. Tym samym brak przeprowadzenia równoczesnej lub wcześniejszej procedury przekształcenia Małopolskiej Policealnej Szkoły Masażu nr B z [...] przy ul. [...] w K. poprzez wskazanie nowej lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych stanowiło zarówno naruszenie art. 39 ust. 7a Prawa oświatowego, jak i nie pozwalało na zapewnienie możliwości kontynuowania dalszego kształcenia uczniom likwidowanej Policealnej Szkoły nr A w K. Tacy uczniowie nie mogli w dniu 1 września 2022 r. kontynuować nauki w Małopolskiej Policealnej Szkole Masażu nr B z [...] (ewentualnie w tej Szkole pod zmienioną nazwą) na [...] w K., skoro utworzenie tej dodatkowej lokalizacji nie zostało przeprowadzone zgodnie z wymaganiami powołanego art. 39 ust. 7a w związku z art. 89 ust. 9 Prawa oświatowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie jest częściowo zasadny. Odnosząc się do ww. zarzutu należy stwierdzić, że przytoczona przez Sąd pierwszej instancji argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku określiła sposób rozstrzygnięcia sprawy, ale oparta została na uznaniu za prawidłowe ustalenia nieznajdujące się w aktach sprawy. Dotyczy to ustalenia przez Sąd pierwszej instancji telefonicznego potwierdzenia otrzymania przez uczniów Policealnej Szkoły nr A zawiadomienia o zamiarze likwidacji tej Szkoły. Sąd uznał, że takie potwierdzenia miały miejsce, ale nie znajduje to żadnego uzasadnienia w aktach sprawy. Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone postanowienie nie uwzględnił również braku dowodów na prowadzenie postępowania w przedmiocie zmiany lokalizacji części zajęć dydaktycznych w Małopolskiej Policealnej Szkole Masażu nr B z [...]. Uchybienia te mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w zakresie określenia przesłanek sprawowania nadzoru nad uchwałą w sprawie zamiaru likwidacji Policealnej Szkoły nr A w K. nie można zasadnie zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 28 czerwca 2022 r. r DWST-WOOS.4021.46.2022.DC w przedmiocie wyrażenia opinii o zamiarze likwidacji szkoły i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r. II GSK 1142/15). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie rozpoznawał innej sprawy niż sprawa objęta zaskarżonym postanowieniem. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd (por. wyrok NSA z 7 marca 2023 r. II GSK 1329/19). Jeśli w uzasadnieniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego znajduje się ocena ustaleń stanu faktycznego dokonana na podstawie akt, to nawet w sytuacji, gdy jest ona odmienna od oceny prezentowanej przez stronę, nie można zasadnie twierdzić, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera także poprawne wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jako uchybienie procesowe może stanowić skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, jeżeli jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a taka sytuacja nie występuje w tej sprawie. Wskazane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Ministra Edukacji i Nauki i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę Województwa Małopolskiego na postanowienie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 28 czerwca 2022 r. nr DWST-WOOS.4021.46.2022.DC w przedmiocie opinii o zamiarze likwidacji szkoły. Kontrolując zaskarżone postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest niezasadna i zasadnym powinno być jej oddalenie. Nie zawiera bowiem to postanowienie istotnego naruszenie prawa uzasadniającego jego uchylenia. Wprawdzie nie można podzielić stanowiska Ministra co do przesłanek podejmowania czynności nadzorczych określanych przez ustawodawcę jako wyrażenie pozytywnej opinii w przedmiocie zamiaru likwidacji szkoły publicznej, tym niemniej prawidłowo wykazane w zaskarżonym postanowieniu uchybienia w procedurze likwidacyjnej, trafnie podniesione w skardze kasacyjnej, uzasadniają utrzymanie tego postanowienia w mocy. Mając powyższe na uwadze skoro skarga Województwa Małopolskiego na ww. postanowienie z dnia 28 czerwca 2022 r. nr DWST-WOOS.4021.46.2022.DC nie zasługiwała na uwzględnienie, to skarga ta została w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. oddalona. W punkcie drugim wyroku orzeczono o kosztach na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od strony wnoszącej skargę przed sądem pierwszej instancji. W tej sprawie należało od Województwa Małopolskiego zasądzić na rzecz Ministra Edukacji kwotę 347 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.