VII SA/Wa 2284/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia NSA Halina Kuśmirek (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2007 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. I. skargę oddala II. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego G. R. z Kancelarii Radcy Prawnego w [...] przy ul. [...], kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). UZASADNIENIE VII SA/Wa 2284/06 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz.U. Nr 98 z 2000r. poz.1071) z późn. zm., art.80 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003r. Nr 207 poz.2016 ) P. K. wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znak: [...] z dnia [...] września 2002 r. Od powyższej decyzji odwołał się P. K.. Podniósł on, iż w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. tj. nie niezawiniony przez stronę brak udziału w postępowaniu administracyjnym. Kwestionowanej decyzji zarzucił, iż nie uchybił terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. W dalszej części odwołania przedstawił zarzuty dotyczące decyzji z dnia [...] września 2002 r. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania P. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2002 r. znak[...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż złożenie przez określony podmiot wniosku o wznowienie postępowania powoduje wszczęcie tzw. postępowania wstępnego, które winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a. Na tym etapie czynności organu administracyjnego ograniczają się wyłącznie do zbadania: po pierwsze - czy wskazana w podaniu przyczyna wznowienia mieści się w kategorii przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 i 145a k.p.a., po drugie - czy zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie, określony w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. i po trzecie - czy podanie złożone zostało przez podmiot, któremu przysługują prawa strony. Stwierdzenie zaistnienia w/w przesłanek czyni koniecznym wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania ( art. 149 § 1 k.p.a. ), brak natomiast którejkolwiek z nich stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Organ II instancyji podniósł, iż zgodnie z przepisem artykułu 148 § 1 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania składa się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym Strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do jego wznowienia. Skarżący P. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania bezpośrednio do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w dniu [...] kwietnia 2004 r., który został następnie przekazany postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...] Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla miastach na prawach powiatu w [...]. Jak wynika z wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, odwołujący się P. K. o decyzji będącej podstawą wniosku o wznowienie postępowania dowiedział się w dniu [...] marca 2004 r., otrzymując upomnienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...], znak: [...] dotyczące wykonania nakazu rozbiórki garażu blaszanego przy ul. [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził iż, skarżący składając swój wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r., znak: [...], uchybił jednomiesięcznemu terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a. Organ II instancji wskazał również, iż w/w decyzji z dnia [...] września 2002 r., nakładająca na P. K. obowiązek rozbiórki garażu blaszanego, wbrew twierdzeniom skarżącego została skutecznie doręczona zgodnie z przepisem art. 44 k.p.a. (w ówczesnym brzmieniu) regulującym instytucję tzw. domniemania doręczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł P. K.. Skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja błędnie liczy bieg miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie od dnia otrzymania przez niego upomnienia dotyczącego nakazu rozbiórki, ponieważ posiada ono zasadniczą wadę formalną dotyczącą jego daty ( rok 2204 ), dokument ten nie może stanowić poważnego oparcia dla urzędowych rozstrzygnięć, jak też nie mógł stanowić dla niego wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie art. 10 k.p.a. i art. 2 Konstytucji. Skarżący podniósł również , iż organy nie zbadały przesłanek do uchylenia bądź zmiany decyzji wynikających z art. 154 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji - art. 156 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu ( art.145 § 1 pkt 1 w/w ustawy ). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec, czego skarga podlega oddaleniu. Należy zauważyć, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 148 § 1 k.p.a. jednym z takich wymogów jest złożenie podania o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazać należy, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia, lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania organ administracji wyda decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Sąd stwierdza, iż wniosek P. K. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r., znak: [...], został wniesiony z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. W/w upomnienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2004 r., a więc termin do złożenia wniosku wznowienie postępowania administracyjnego minął w dniu [...] kwietnia 2004 r. W upomnieniu wyraźnie została wskazana kwestionowana decyzja [...] września 2002 r., co więcej został określony również przedmiot decyzji podlegającej egzekucji Sąd stwierdza, iż zarówno organy I i II instancji wydały prawidłowe decyzje. Działały one zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, ponieważ organ do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego obowiązany jest zbadać nie tylko swoją właściwość, ale również i to czy podanie wpłynęło w terminie, skoro przepisy stawiają wymóg co do terminu, a także wiążą z nim określone skutki. Niedotrzymanie terminu powoduje wyłącznie wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Wznowienie bowiem stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, zaś zachowanie lub nie terminu do wniesienia podania o wznowienie żadną z tych okoliczności nie jest i badane we wznowionym postępowaniu być nie może. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż organy nie zbadały przesłanek do uchylenia bądź zmiany decyzji wynikające z art. 154 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji - art. 156 k.p.a. należy stwierdzić, iż przedmiotem postępowania administracyjnego było wznowienie postępowania zgodnie z wnioskiem skarżącego. Organ w tym trybie nie mógł badać przesłanek nieważności z art. 156 k.p.a. lub zmiany decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. Na marginesie należy stwierdzić, iż w wypadku gdyby skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w terminie przewidzianym przez przepisy prawa, to przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego wskazywana przez skarżącego – nie branie udziału w postępowaniu ze względu na nie doręczenie mu decyzji z dnia [...] września 2002 r., nakładająca na niego obowiązek rozbiórki garażu blaszanego, prawdopodobnie nie mogła być uwzględniona. Decyzja z dnia [...] września 2002 r. została doręczona skarżącemu w formie doręczenia zastępczego zgodnie z art. 44 k.p.a. w ówczesnym brzmieniu. Przesyłka była awizowana pierwszy raz w dniu [...] września 2002 r. i powtórnie [...] października 2002 r. i pozostawiono w urzędzie pocztowym do dnia [...] października 2002 r. W związku z tym decyzja z dnia [...] października 2006 r. znak: [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r., znak: [...], którą odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2002 r. znak: [...] jest prawidłowa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.