II SA/Rz 895/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków - p o s t a n a w i a - umorzyć postępowanie sądowe ze skargi J. P. UZASADNIENIE II SA/Rz 895/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu H. J. zmiany w odniesieniu do działki nr 1120/1 o pow. 0,19 ha i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję wniósł J. P. Skarżący pismem z dnia 12 grudnia 2010 r., zwrócił się do Sadu o cofnięcie skargi na wyżej opisaną decyzję, by "przyśpieszyć rozstrzygnięcie istoty sprawy – wynikającej z jego pisma z dnia 12 lipca 2008 r. – bezpośrednio po otrzymaniu opinii i rozstrzygnięć Głównego Geodety Kraju". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi nie zachodzą. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 60 P.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postępowanie sądowe ze skargi J. P. należało umorzyć.