II SA/Ol 435/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej U. K. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" r. wydaną z upoważnienia Burmistrza, Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 17, art. 20, art. 23, art. 24 i art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity na dzień wydania decyzji - Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej jako: u.ś.r.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity na dzień wydania decyzji - Dz.U. z 2018 r., poz.2096 ze zm., dalej jako: k.p.a.), z 2 sierpnia 2019 r., odmówił U. K. (dalej jako: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem, E. K. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 17 ust. 1b u.ś.r., ponieważ orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności męża wnioskodawczyni datuje się od 28 października 1980 r. tj. od czasu kiedy wymieniony ma ukończone 23 lata, przy czym nie był on wówczas w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, podczas gdy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W złożonym odwołaniu wnioskodawczyni nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem i wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na sprawowaną opiekę nad mężem. W uzasadnieniu podniosła, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. i pominął okoliczność, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygn. K 38/13, art. 17 ust. 1b u.ś.r. został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczeń pielęgnacyjnych osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Nadto wnioskodawczyni zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. oraz art. 24 k.r.o. oraz 27 k.r.o. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że małżonkowi, na którym spoczywa obowiązek alimentacyjny, rezygnującemu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki nad małżonkiem legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzją z "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium lub organ II instancji) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zaprezentowana przez organ I instancji wykładnia art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie uwzględnia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, w którym to Trybunał Konstytucyjny orzekła, iż art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Kolegium podkreśliło, iż wyrok ten nie wywołuje skutku określonego w art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, tj. utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu. Powoduje jednak, wbrew stanowisku organu I instancji, konieczność takiej wykładni przepisów, aby jej wynik nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Kolegium wskazało, iż organ I instancji rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, w obecnym stanie prawnym, ma obowiązek zbadać, czy strona jako wnioskodawca, spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części przepisu, która została uznana za niekonstytucyjną. Decyzją z dnia "[...]" r. organ I instancji ponownie odmówił wnioskodawczyni przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad mężem, E. K.. W uzasadnieniu, powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych, organ podkreślił, iż skutkiem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 nie jest ani uchylenie art. 17 ust. 1b u.ś.r., ani wykreowanie "prawa" do żądania świadczenia dla opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, jeżeli niepełnosprawność podopiecznych nie powstała w okresie dzieciństwa. Dodatkowo w ocenie organu I instancji Trybunał Konstytucyjny orzekł ostatecznie o niekonstytucyjności jedynie części normy wynikającej z art. 17 ust. 1b u.ś.r., a nie jej całości. Organ I instancji uznając, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 b u.ś.r., odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Wnioskodawczyni ponownie nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem. W odwołaniu podniosła, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. i pominął okoliczność wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygn. K 38/13. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na sprawowaną opiekę nad mężem. Kolegium decyzją z dnia "[...]" r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ II instancji wskazał, że choć uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu I instancji jest nieprawidłowe to rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W ocenie Kolegium wnioskodawczyni spełniła tzw. pozytywne przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Nadto sprawę rozpoznano z pominięciem art. 17 ust. 1b u.ś.r. z uwagi na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 oraz jednolite stanowisko sądów administracyjnych w zakresie stosowania wskazanego artykułu. Niemniej, ustalono, że w sprawie występuje negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia w postaci pobierania przez wnioskodawczynię specjalnego świadczenia opiekuńczego. W związku z czym poinformowano wnioskodawczynię, iż warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest uprzednie uchylenie decyzji przyznającej stronie specjalny zasiłek opiekuńczy. Organ zobowiązał stronę do złożenia decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 1 miesiąca od doręczenia pisma. Strona nie przedłożyła jednak przedmiotowej decyzji, z uwagi więc na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję. W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do tutejszego Sądu, strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) poprzez niezastosowanie tego przepisu i wydanie decyzji w sytuacji, gdy stronie nie upłynął termin do przedłożenia decyzji uchylającej decyzję przyznającą jej specjalny zasiłek opiekuńczy; 2) art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. Z art. 27 ust 5 u.ś.r., polegające na pominięciu celów ustawy i przyjęciu, że okoliczność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego, przyznanego w oparciu o przepisy u.ś.r. stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego ma przesądzające znaczenie dla oceny wniosku skarżącej o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego; 3) art. 27 ust. 5 u.ś.r. poprzez błędną interpretację i uznanie, że pobieranie przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywne kryterium do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 79a § 1 kpa w zw. Z art. 10 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji niezgodnej z wnioskiem w sytuacji, gdy stronie nie upłynął termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów i materiałów. Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci decyzji z dnia "[...]" r. uchylającej decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy oraz pisma pełnomocnika z dnia 13 marca 2020 r. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 czerwca 2019 roku. Nadto skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji zastosowanie miał art. 15 zzr ustawy z dnia 2 marca o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...). Do czasu jego obowiązywania bieg terminu nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu w związku z wprowadzonym w dniu 14 marca 2020 r. stanem zagrożenia epidemicznego. Jeżeli więc stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał od dnia 14 marca 2020 r., to należy przyjąć, że od tej daty z mocy prawa następował skutek wynikający z art. 15 zzr. W związku z czym Kolegium powinno powstrzymać się z wydaniem decyzji do momentu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego bądź uchylenia art. 15 zzr. Takie postępowanie organu umożliwiłoby stronie faktyczne zweryfikowanie czy akta zawierają wszystkie niezbędne dokumenty, tym bardziej, że skarżąca zastosowała się do zalecenia organu odwoławczego, co skutkowało wydaniem w dniu "[...]" r. decyzji uchylającej decyzję z dnia "[...]" r. przyznającej stronie specjalny zasiłek opiekuńczy, którą w dniu 13 marca 2020 r. pełnomocnik skarżącej przesłał organowi II instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, wniosek taki został złożony przez skarżącą wraz ze skargą. A organ w zakreślonym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i ograniczoną współudziału edukacji. W myśl art. 17 ust. 1 b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Należy przy tym dodać, że powyższa regulacja stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, orzekł, że art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia. Należy również podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym - a wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi bowiem wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera natomiast definicji sprawowania opieki. Jednak z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała i długoterminowa (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 211/20, CBOSA). Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. W niniejszej sprawie bezsporne jest to, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym mężem, E. K., który została zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. W stanie faktycznym sprawy jest również bezsporne, że skarżąca nie jest zatrudniona ani nie wykonuje innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Nie ulega też wątpliwości, że skarżąca - stosownie do uregulowań wynikających z ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy - jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem męża. Skarżąca spełnia zatem przesłanki warunkujące prawo do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego, które zostały określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r.. W ocenie Sądu, za prawidłowe należy też uznać stanowisko Kolegium, że w przypadku skarżącej spełniony został warunek ustalony w art. 17 ust. 1b u.śr.. Trafnie w tym zakresie przyjęło Kolegium - stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. należy wykładać w ten sposób, iż w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego trzeba dokonywać z pominięciem tego kryterium. Przedmiotem sporu pozostaje natomiast ocena kwestii istnienia przesłanki negatywnej, określonej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Jak wynika bowiem z tego przepisu, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłku dla opiekunów. W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, wbrew stanowisku organu II instancji, nie pozwala na uznanie, że skarżąca w chwili wydania zaskarżonej decyzji miała ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że Kolegium wyznaczyło skarżącej miesięczny termin do przedłożenia decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Pismo w tej kwestii zostało skarżącej doręczone 17 lutego 2020 r. Do skargi wniesionej do tutejszego Sądu skarżąca dołączyła decyzję Dyrektora MOPS z dnia "[...]" r. w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, celem wykazania, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie miała ona ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz pismo, datowane na dzień 13 marca 2020 r., adresowane do Kolegium, celem wykazania, iż odpis wskazanej decyzji został przesłany do organu przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednakże w aktach administracyjnych brak jest przedmiotowych pism, a skarżąca nie wykazała, iż rzeczywiście pismo wraz z odpisem decyzji zostało doręczone organowi II instancji. Niemniej powyższe okoliczności powodują, iż na tym etapie postępowania nie można uznać za zasadne twierdzenia organu II instancji, że w stosunku do skarżącej zachodziła przesłanka określona w art. 17 ust 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. Przedłożony w toku postępowania sądowoadministracyjnego odpis decyzji z dnia "[...]" r. o uchyleniu decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego pozwala na stwierdzenie, iż w dniu orzekania przez Kolegium, w sprawie nie wystąpiła negatywna przesłanka wyłączająca możliwość przyznania zasiłku pielęgnacyjnego. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Stosownie do powyższego, należy przyjąć, iż brak dostatecznych ustaleń w zakresie, czy w dniu orzekania przez organ odwoławczy w obrocie prawnym pozostawała decyzja o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego, stanowiło naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie dokonanie ustaleń w powyższym zakresie i oceny wpływu decyzji z dnia z dnia "[...]" r. w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego na rozstrzygnięcie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Do kosztów tych zaliczono koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).