V SA/Wa 1940/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Asesor WSA - Andrzej Kania Protokolant - Rafał Dul po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2006 nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i umorzenia postępowania administracyjnego I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] maja 2005r. nr [...]; II. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz J.S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE W dniu [...] lipca 1996 r. A.W. zarejestrowała w Urzędzie Miejskim w P. na podstawie fałszywych dokumentów samochód ciężarowy marki M. ( rok produkcji 1984), a następnie w dniu [...] sierpnia 1996 r. w S. sprzedała w/w pojazd J. S., który otrzymał w dniu zakupu polski autentyczny dowód rejestracyjny. Z treści zeznań złożonych przez A.W. w toku postępowania dochodzeniowego, prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P. wynikało iż przy rejestracji w/w pojazdu wprowadziła ona w błąd funkcjonariusza publicznego wyłudzając poświadczenie nieprawdy, a ponadto za zarejestrowanie przedmiotowego samochodu otrzymała pieniądze. W trakcie dalszych czynności sprawdzających ustalono, iż samochód ciężarowy marki M., nie jest poszukiwany jako utracony na terenie Polski i Niemiec, oraz nie figuruje w komputerowej kartotece pojazdów samochodowych dopuszczonych do obrotu . W dniu 20 lutego 2003r. Prokuratura Rejonowa w P. przekazała wg właściwości organom celnym wyłączone materiały w sprawie wprowadzenia na polski obszar celny przedmiotowego pojazdu bez uiszczenia opłat celnych. Naczelnik Urzędu Celnego w P. postanowieniem z [...] czerwca 2003r. kierując się treścią art. 305 §1 i § 3 k.p.k., art. 472 § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 §1 k. k. s. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie z powodu przedawnienia karalności czynu. Jednocześnie zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo celne( DZ. U. Nr 68 , poz. 623), art. 289 ustawy Kodeks celny , art. 61 §1 i §4 KPA w związku z art. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne ( tekst jednolity Dz. U z 1994r. Nr 71 poz. 312). wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie uregulowania sytuacji prawnej przedmiotowego pojazdu w związku z podejrzeniem, iż sprowadzenie na terytorium RP przedmiotowego auta nastąpiło z naruszeniem zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z 21 czerwca 1994r. Powyższe pismo do wiadomości skierowane zostało również do właściciela pojazdu J.S. Pismem z dnia 28 września 2004 r. J.S. złożył wniosek o umorzenie postępowania w sprawie w/w pojazdu jako bezprzedmiotowego. W odpowiedzi na powyższe Naczelnik Urzędu Celnego w P. wezwał J. S. do dostarczenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony postępowaniu przed organem celnym tj. A. W., pod rygorem pozostawienia w/w wniosku bez rozpatrzenia. Pismem z dnia 18 listopada 2004 r. J. S. poinformował organ, iż w przedmiotowej sprawie występuje we własnym imieniu. Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z [...] maja 2005 r. nr [...] działając na podstawie art. 64 §2 , art. 104 k.p.a. w związku z art. 1 ust 2 ustawy z 28 grudnia 1989r. Prawo celne oraz w związku z art. 289 Kodeksu celnego i art. 26 ustawy z 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne ( DZ. U Nr 68 poz. 623) pozostawił bez rozpoznania w/w wniosek ze względu na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie jego braków formalnych Od powyższego rozstrzygnięcia J.S. złożył odwołanie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w związku z art. 105 §1 k.p.a. , art. 1 ust 2 art. 48 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne w związku z art. 289 Kodeksu celnego oraz art. 26 ustawy z 19 marca 2004r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 28 września 2004 r. Organ odwoławczy wskazał , iż stosownie do treści art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę- Prawo celne (DZ. U. Nr 68, poz. 623) przepisy dotychczasowe ( tj. ustawę z dnia stycznia 1997 r. Kodeks celny oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze stosuje się do spraw, w których dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polska członkostwa w Unii Europejskiej. W myśl art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( Dz. U. z 2001 r. nr 755 poz. 802 z późn zm.) postępowania wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów celnych. Mając na uwadze art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne ( Dz. U. z 1994 r. nr 71, poz. 312 z późn. zm. ) w postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. W niniejszej sprawie pierwszą potwierdzoną datą ujawnienia pojazdu na polskim obszarze celnym jest dzień [...] lipca 1996 r. tj. moment zarejestrowania przedmiotowego samochodu w Urzędzie Miejskim w P. przez A.W. Zdaniem organu II instancji przepisami materialnymi i procesowymi mającymi zastosowanie przy rozpatrywaniu sprawy będą zatem przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo celne oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wskazał, iż w doktrynie jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie strony zostało oparte w art. 28 kpa na prawnej kategorii interesu prawnego, zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest tylko podmiot którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż kategoria interesu prawnego na której oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym należy do prawa materialnego. W przepisach szeroko ujmowanego prawa materialnego musi znajdować się norma lub normy prawne przewidujące w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia. Może to być norma uprawniająca jak i zobowiązująca dany podmiot. Taka przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość czy obowiązek konkretyzacji uprawnień i obowiązków określonego podmiotu oznacza, ze interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa to w istocie związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną w której taka konkretyzacja uprawnień i obowiązków może nastąpić i w konsekwencji decyzją administracyjną stanowiąca rozstrzygnięcie sprawy, czyli autorytatywne ustalenie tych uprawnień i obowiązków. Organ odwoławczy wskazał, iż status strony postępowania sądowego nie wynika z uznania jakiegokolwiek podmiotu za stronę ale z przepisów prawa. Ponadto podkreślił, iż do uzyskania przez określony podmiot przymiotu strony nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, lecz musi być to interes prawny, oparty na prawie, przy czym o zakwalifikowaniu tego interesu jako prawnego, a nie tylko faktycznego decyduje treść obowiązujących przepisów prawa materialnego. Zwrócono również uwagę, że nie każdy związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu, a sprawą administracyjną oznacza, iż podmiot ten ma w danej sprawie interes prawny, Organ celny powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i literaturę podkreślił, iż interes prawny musi mieć kwalifikowaną postać. Stroną jest tylko podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Ponadto interes prawny którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi pośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Zdaniem organu II instancji brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawna osoby nie powala na uznanie za stronę Prawo celne ( ustawa z dnia 28 grudnia 1989r.) reguluje zasady obrotu towarowego zagranicą, obowiązki celne oraz zasady postępowania celnego Wydawane na podstawie przepisów tego prawa decyzje dotyczą przede wszystkim podmiotów dokonujących obrotu towarowego z zagranicą to jest osób fizycznych, prawnych lub jednostek nie mających osobowości prawnej dokonujących obrotu towarowego z zagranica na własny rachunek i we własnym imieniu. Organ celny wskazał, iż stroną postępowania celnego, na której ciąży obowiązek zgłoszenia towarów będących przedmiotem obrotu towarowego zagranicą do odprawy celnej jest podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą i tak rozumianej stronie powinna być doręczona decyzja o wymiarze cła. Zgodnie z treścią art. 48 ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne osobę fizyczną uważa się za dokonującą obrotu z zagranicą towarami, którymi bezpośrednio włada podczas kontroli celnej, chyba że odpowiednimi dokumentami wykaże, że obrotu tymi towarami dokonuje inny podmiot. Dyrektor Izby Celnej w W. zaznaczył, iż J.S. w trakcie kontroli celnej władał przedmiotowym towarem, jednakże ustalono, że w/w samochód sprzedała A.W.. Zatem to tej osobie przysługuje status strony w niniejszej sprawie. Według organu II instancji postępowanie wszczęte w dniu 28 września 2004 r. na wniosek J.S. należało na zasadzie art. 105 §1 k.p.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe, gdyż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony. Jak wynika z pisma zainteresowanego skierowanego do organu celnego I instancji o umorzenie postępowania, występował on w imieniu własnym, a zatem wezwanie do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania w postępowaniu celnym A.W. nie znajduje uzasadnienia w zaistniałym stanie faktycznym i nie może stanowić podstawy do pozostawienia wniosku J.S. bez rozpatrzenia. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 16 października 2006. , J.S. zarzucił organowi celnemu naruszenie art. 120, 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych tj bez uwzględnienia rzeczywistego stanu faktycznego mającego miejsce w sprawie i poprzez oparcie rozstrzygnięcia o normy prawa nie mogące mieć zastosowania. Ponadto skarżący zarzucając naruszenie art. 133 Ordynacji Podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez ich niezastosowanie w konkluzji skargi domagał się stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów procesowych. W treści skargi J.S. opisał przebieg zdarzeń oraz stanowisko organu celnego. Ponadto podkreślił, iż niezależnie od administracyjnego wątku sprawy organ celny złożył do sądu powszechnego wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu, w której to sprawie skarżący wskazany został jako strona postępowania. Podał iż postanowieniem sygn. akt V Ns 28/05 z dnia 4 maja 2006r. Sąd Rejonowy w P. oddalił wniosek o przepadek pojazdu. Zarzucił, iż postępowanie administracyjne w sprawie uregulowania statusu prawnego przedmiotowego auta toczy się dalej wciąż bez jego udziału. Skarżący zarzucił wbrew stanowisku organu, iż zgodnie z art. 48 ustawy Prawo celne z 1989 r. powinien zostać uznany za stronę postępowania. Podniósł, iż w trakcie kontroli celnej to on dysponował towarem i jednocześnie nie wykazywał jakimikolwiek dokumentami, żeby ktoś inny dokonywał obrotu towarowego z zagranica. Skarżący nie zgadza się z faktem, iż organ celny utożsamia sprzedaż pojazdu na giełdzie w S. z dokonaniem obrotu z zagranicą. Ponadto zdaniem zainteresowanego rola A.W. ograniczona była do uczestnictwa w rejestracji i sprzedaży auta, gdyż w aktach sprawy brak jest stwierdzenia , że w/w wprowadziła pojazd na polski obszar celny. Według skarżącego organ milcząco założył, że może istnieć tylko jedna strona postępowania nie wyjaśniając swego stanowiska w tej kwestii. W ocenie skarżącego pojęcie strony postępowania i podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą nie są tożsame. Ponadto żaden przepis prawa nie ogranicza liczby uczestników postępowania celnego w tym stron, czyli osób, które wykazują swój interes prawny. Zainteresowany wskazał, iż w postępowaniu podatkowym stroną postępowania mogą być podmioty wskazane w artykule 133 ordynacji podatkowej w związku z tym jako właściciel pojazdu znajduje się w kategorii --osób trzecich-- o których mowa w art. 133 § 1 w powiązaniu z art. 114 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. Skarżący zwrócił uwagę, że także przed nowelizacją Ordynacji podatkowej w myśl art. 133 powinien zostać uznany za osobę fizyczną, która została zobowiązana do przechowywania pojazdu i oczekuje uregulowania statusu prawnego pojazdu. W ocenie skarżącego posłużenie się przez organ celny regulacjami Kodeksu postępowania administracyjnego zamiast Ordynacji podatkowej należy uznać za rażące naruszenie prawa albowiem z treści art. 262 Kodeksu celnego wynika wprost obowiązek stosowania Ordynacji podatkowej. Ponadto skarżący wskazał z ostrożności, iż nawet w myśl art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego powinien zostać uznany za stronę. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowego wyjaśnił, iż postępowanie celne w przedmiocie ustalenia statusu prawnego przedmiotowego pojazdu wobec rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w P. oddalającego wniosek o przepadek pojazdu nadal będzie prowadzone, jednakże postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. zostało przez organ celny I instancji zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy przyznania J.S. statusu strony w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje ; Podkreślić należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią bez wątpienia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Rozważając w tym kontekście zarzuty skargi, stwierdzić należy, że jest ona zasadna o ile wskazuje naruszenie wskazanych w jej treści przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż spór w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia czy organ celny w postępowaniu celnym zmierzającym do orzeczenia przepadku towaru -sprowadzonego do kraju w 1996r. pojazdu samochodowego - objętego zakazem przywozu, właściwie określił strony tego postępowania , a w tym względzie prawidłowo zastosował przepisy postępowania. Wszczęcie postępowania zmierzającego do ustalenia sytuacji prawnej sprowadzonego pojazdu nastąpiło postanowieniem organu z [...] lipca 2004r. wydanym w stosunku do A.W. jako strony postępowania i doręczonym do wiadomości skarżącemu J.S. Zgodnie z art. 26 ustawy z 19 marca 2004r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne ( Dz. U. nr 68 poz. 623 ) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Za "przepisy dotychczasowe" należy uznać wszystkie przepisy dotyczące długu celnego. Z kolei w myśl art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny postępowania wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych (z wyjątkiem określonego w tym przepisie rodzaju spraw). Skoro postępowanie celne dotyczące uregulowania sytuacji prawnej sprowadzonego w 1996r. auta nie zostało wszczęte przed wejściem w życie Kodeksu celnego, to nie może być ono prowadzone w trybie postępowania określonego ustawą z 28 grudnia 1989r. Prawo celne , a stosownie do zapisu art. 1 ust 2 tej ustawy w trybie kodeksu postępowania administracyjnego, co uczyniły błędnie organy celne w niniejszej sprawie. Zdaniem organów celnych powołujących się na orzecznictwo Sadu Najwyższego m.in uchwałę SN z 30 maja 2003r. IIICZP29/03 OSNC 2004/4/50 w postępowaniu celnym podstawę orzekania stanowi stan prawy obowiązujący w dniu ujawnienia ,że towar znajduje się na polskim obszarze celnym. Dlatego w niniejszej sprawie organy celne przyjmując, że pierwszą potwierdzoną datą ujawnienia pojazdu na terytorium RP jest 8 lipca 1996r. ( data zarejestrowania samochodu w Urzędzie Miejskim w P.), uznają, iż przepisami materialnymi i procesowymi mającymi zastosowanie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy będą przepisy ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne ( DZ. U z 1994r. Nr 71 poz. 312 ze zm ) , a stosownie do treści art. 1 ust 2 tej ustawy w zakresie postępowania przed organami celnymi przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym. Stanowisko to nie jest zasadne. Zgodnie z powołanym wyżej orzeczeniem : uchwałą SN z 30 maja 2003r. " Orzekając o przepadku na rzecz Skarbu Państwa towaru objętego zakazem przywozu na polski obszar celny sąd bierze za podstawę stan prawny - w odniesieniu do tego zakazu - obowiązujący w dniu ujawnienia, że towar objęty zakazem znajduje się na polskim obszarze celnym." Powyższe oznacza, że aby ustalić, czy dany pojazd jest przedmiotem zakazu należy stosować w odniesieniu do tego zakazu przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie ujawnienia, nawet jeśli nie obowiązują już w dacie orzekania. Z powyższego nie da się wyprowadzić tezy o mocy obowiązującej przepisów proceduralnych z daty ujawnienia pojazdu i procedowania według ich zasad jeśli nie obowiązują w chwili wszczęcia postępowania. W sprawie niniejszej zatem zgodzić należy się ze skarżącym, że organy celne obu instancji oparły swe rozstrzygnięcia błędnie stosując regulacje zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, zamiast posłużyć się procedurą określoną po pierwsze w Kodeksie celnym oraz Ordynacji podatkowej do której odsyła art. 262 Kodeksu celnego. Procedowanie przez organy celne obu instancji na podstawie przepisów postępowania określonych kodeksie postępowania administracyjnego, a także rozważania organu odwoławczego na temat pojęcia strony i kategorii interesu prawnego na którym oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. Prawo celne stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 262 kodeksu celnego, art. 133 , Ordynacji podatkowej, mające wpływ na wynik sprawy i uzasadnia na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "c " p.ps.a. uchylenie wydanych w sprawie przez organy celne obu instancji decyzji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy celne stosując zasady postępowania określone w Kodeksie celnym z odesłaniem zawartym w jego art. 262 do przepisów Ordynacji podatkowej przeanalizują dotychczasowe postępowanie celne wszczęte z urzędu mając na uwadze fakt, iż jego celem jest ustalenie sytuacji prawnej objętego zakazem przywozu pojazdu. W świetle uregulowań zawartych w Kodeksie celnym - art. 58 §2, art. 59 , art. 77 oraz przepisów Działu IV Ordynacji podatkowej mających w sprawie zastosowanie w myśl art. 262 K. cel., organy celne rozważą pozycję prawną skarżącego będącego właścicielem pojazdu w postępowaniu, którego wynikiem może być uregulowanie sytuacji prawnej towaru w sposób o którym mowa w art. 77 §1 Kodeksu celnego , a w przeciwnym razie wystąpienie do sądu powszechnego z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa. W zależności od dokonania ustaleń w powyższych kwestiach rozstrzygną w sprawie wniosku skarżącego z dnia 28 września 2004r. o umorzenie postępowania. Reasumując zaskarżona decyzja narusza wymienione powyżej przepisy postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.] orzekł jak w sentencji wyroku.