II SA/Wr 335/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku J. D. i D. D. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. D. i D. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] postanawia: odmówić przywrócenia terminu. UZASADNIENIE Skargą z [...] VI 2020 r. J. D. i D. D. (dalej: skarżący) zaskarżyli decyzję Wojewody D. z [...] V 2020 r. (Nr [...]) w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budynku gospodarczego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 16 VII 2020 r. skarżących wezwano do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych pisma, poprzez podanie ich numerów PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania skierowane do skarżących zostały doręczone w trybie awizo ze skutkiem na dzień 10 VIII 2020 r. (akta sądowe, k. 35, k. 36). Skarżący w dniu 19 VIII 2020 r. wnieśli do tutejszego Sądu pismo, w którym wskazali swoje numery PESEL jednocześnie wnosząc o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ze względu na przebywanie w okresie 21 VII -11 VIII 2020 r. w sanatorium i związany z tym brak możliwości odebrania przesyłki. Na dowód tego załączono do pisma kopie kart informacyjnych z pobytu. Postanowieniem z 3 IX 2020 r. tutejszy Sąd odrzucił wniosek skarżących o przywrócenie terminu jako spóźniony wyjaśniając, że przyczyna uchybienia terminowi (pobyt w sanatorium) ustała z dniem 11 VIII 2020 r., tak więc siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał z dniem 18 VIII 2020 r. Postanowieniem z 1 XII 2020 r. (II OZ 1025/20) Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu zażalenia skarżących, uchylił postanowienie odrzucające wniosek. W uzasadnieniu Sąd II instancji stwierdził, że to strona skarżąca określa zarówno przyczynę uchybienia terminu, jak i datę jej ustania. Skarżący prawidłowo wskazali w zażaleniu, że o przesyłce dowiedzieli się najwcześniej 12 VIII 2020 r. w urzędzie pocztowym, a o jej treści dopiero z informacji uzyskanej w Sądzie I instancji. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi został złożony w terminie, a zatem nie istniały podstawy do jego odrzucenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 ppsa, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: 1) wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, 2) dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz 3) uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Złożony przez skarżących wniosek spełnia wymagania formalne. W kwestii zachowania siedmiodniowego terminu wypowiedział się Sąd II instancji i ocena ta jest w sprawie wiążąca na zasadzie art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ppsa. W konsekwencji należało rozpatrzyć wniosek biorąc pod uwagę podnoszone przez skarżących okoliczności oraz ustawową przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony i nieprzewidywalne (por. postanowienia NSA: z 29 IX 2011 r., II GZ 441/11; z 17 II 2015 r., I OZ 104/15, czy z 12 II 2015 r., I OZ 91/15 - CBOSA). Jak wynika z treści rozpatrywanego wniosku i załączonych do niego dokumentów w przypadku skarżących nie wystąpiły żadne nieprzewidywalne okoliczności. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie wyjazd rehabilitacyjny do sanatorium jest niewątpliwie zdarzeniem planowanym i przewidywalnym. Charakter ten nie zmieniłby się nawet, jeżeli miejsce w sanatorium skarżący uzyskaliby na krótko przed wyjazdem (zob. np. postanowienia NSA: z 8 II 2013 r., II FZ 1074/12; z 30 VI 2011 r., II OZ 539/11; z 25 VIII 2017 r., II OZ 812/17; z 24 VIII 2010 r., II OZ 785/10 – publ. CBOSA). Nie jest to zatem zdarzenie nagłe, od strony niezależne i przez nią nieprzewidywalne. Sąd podkreśla, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący mieli świadomość prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego wniesioną przez niech skargą. Powinni zatem przewidzieć ewentualność otrzymywania korespondencji sądowej. Przyjmując standard oczekiwanej w tym przypadku od skarżących należytej dbałości o własne sprawy w przywołanych we wniosku okolicznościach, a więc opuszczenia wskazanego w skardze miejsca zamieszkania na okres trzech tygodni, należało zorganizować sobie odbiór przesyłek w tym czasie, w ostateczności o nieobecności poinformować tutejszy Sąd. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, iż skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Przeciwnie - z podanych okoliczności wynika, że nie wykazali szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Wobec powyższego należało odmówić przywrócenia terminu na zasadzie art. 86 § 1 ppsa.