VI SA/Wa 2069/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę UZASADNIENIE Minister Rozwoju decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z [...] października 2019 r., wykreślającą przedsiębiorcę P. K. z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej z powodu niezgodności wpisu przedsiębiorcy z rzeczywistym stanem rzeczy. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1291, ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o CEIDG i PIP" i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) – zwanej dalej "k.p.a.". Do wydania decyzji doszło w następujących okolicznościach. W dniu 14 maja 2019 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii wszczął z urzędu na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o CEIDG i PIP postępowanie w sprawie weryfikacji wpisu przedsiębiorcy P. K. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w zakresie jego zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. Organ ustalił, że skarżący posiada dwa aktywne wpisy w ewidencji, pierwszy oznaczony jako P. K.i Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowo – Produkcyjne "[...]", z datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej 18 grudnia 1990 r. oraz drugi, oznaczony jako Kancelaria Radcy Prawnego P. K. Radca Prawny, z datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej w dniu 29 października 2004 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii w dniu 14 maja 2019 r. wezwał skarżącego do dokonania zmiany w danych wpisowych znajdujących się w ewidencji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania lub pisemnego złożenia wyjaśnień niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, w tym ewentualnego przedstawienia dowodów na zgodność wpisu z rzeczywistym stanem rzeczy. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Ustalenia powyższe stały się podstawą do wydania przez Ministra Przedsiębiorczości i Technologii decyzji z [...] października 2019 r. o wykreśleniu skarżącego z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Organ ocenił, że zachodzi niezgodność z rzeczywistym stanem rzeczy w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o CEIDG i PIP, bo w ewidencji może znajdować się tylko jeden wpis tego samego przedsiębiorcy. W wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Rozwoju bezskutecznie wzywał skarżącego do uaktualnienia danych, a następnie decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że ten sam przedsiębiorca może prowadzić jedną działalność gospodarczą, która swoim zakresem może obejmować wiele przedmiotów określonych odpowiednimi kodami Polskiej Klasyfikacji Działalności. Tymczasem w przypadku skarżącego w ewidencji widnieją dwie różne aktywności gospodarcze, tj. zarówno działalność prawnicza, jak i usługowa. Co istotne, działalność prawnicza polegająca na wykonywaniu zawodu radcy prawnego nie znajduje odzwierciedlenia w ewidencji, bowiem nie obejmuje swoim zakresem właściwego kodu Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD - 69.101). W ewidencji ujawniono w obu wpisach inny kod — 96.091. Na powyższą decyzję Ministra Rozwoju skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie. Zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 3 ustawy o CEIDG i PIP oraz przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 14 § 2, art. 50 § 1 -2, art. 52, art. 54 § 1 - 2, art. 75 § 1, art. 105, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 20, art. 22, art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, a także naruszenie art. 11 ust. 1, art. 12 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważył, że strona, po wydaniu zaskarżonej decyzji, zastosowała się do treści wezwań organu i dokonała zmiany swojego wpisu, poprzez pozostawienie tylko jednego aktywnego wpisu, w którym wskazała kilka rodzajów aktywności gospodarczej, które wykonuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie, czy w świetle brzmienia przepisów ustawy o CEIDG i PIP jeden przedsiębiorca może mieć aktywny więcej niż jeden wpis w prowadzonej ewidencji, a w przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej, czy jest to podstawa do wykreślenia jednego z nich. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 32 ust 1 i 3 ustawy o CEIDG i PIP. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył powyższych przepisów jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów Konstytucji RP, ani innych przepisów wskazanych w skardze. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący posiadał dwa aktywne wpisy o wykluczającym się zakresie informacyjnym dotyczącym firmy przedsiębiorcy, daty rozpoczęcia działalności gospodarczej oraz kodzie Polskiej Klasyfikacji Działalności. W obu istniejących aktywnych wpisach skarżący podał ten sam kod [...]. Ustalenia w tym zakresie poczyniono prawidłowo, nie naruszając reguł gromadzenia ani oceny materiału dowodowego. Nie doszło do uchybienia zarzuconych w skardze art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 k.p.a. Nie można przypisać organom wad w informowaniu strony, czy zapewnieniu jej dostępu do procesu. Prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę w różnych dziedzinach jest dopuszczalne. Niemniej jednak niezależnie od zakresu i kategorii podejmowanych aktywności obowiązuje zasada jednopodmiotowości przedsiębiorcy. Także w ewidencji działalności gospodarczej ten sam przedsiębiorca widnieć może tylko raz. Przesądza o tym unormowanie zamieszczone w art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy o CEIDG i PIP, który wniosek o wpis osoby już wpisanej do ewidencji nakazuje uznać za niepoprawny. Taki wniosek nie może spowodować wpisu, a więc tym bardziej w ewidencji nie może znajdować się więcej niż jeden wpis dotyczący tego samego przedsiębiorcy, nawet jeżeli mamy do czynienia z działalnością wyspecjalizowaną czy reglamentowaną, np. działalności radcy prawnego. W przypadku wystąpienia tego rodzaju multiplikacji wpisów odnoszących się do tej samej osoby bądź innych nieprawidłowości wpisu, obowiązkiem przedsiębiorcy jest wystąpienie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o CEIDG i PIP o modyfikację ujawnionych w ewidencji danych. Niewypełnienie tej powinności przez przedsiębiorcę z własnej obliguje właściwy organ do wystosowania, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o CEIDG i PIP wezwania do przedsiębiorcy w tym zakresie, a jeżeli wezwanie okaże się bezskuteczne, organ ten jest umocowany do wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji (art. 32 ust. 3 ustawy o CEIDG i PIP). Skoro wobec skarżącego widniały dwa wpisy, a dodatkowo w obu istniejących wpisach widniał ten sam kod, który nie odzwierciedlał aktywności skarżącego jako radcy prawnego, to obowiązkiem skarżącego było wystąpienie o dokonanie stosownych zmian. Niewypełnienie tej powinności uprawniało organ do wykreślenia przedsiębiorcy z ewidencji z powodu niezgodności wpisu przedsiębiorcy z rzeczywistym stanem rzeczy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że czynności współpracy nawiązanej w tej sprawie pomiędzy organami administracji nie naruszały reguł przyjętych w art. 7b k.p.a. Wezwania kierowano w tej sprawie zgodnie z postanowieniami art. 50 § 1 – 2 k.p.a. i art. 54 § 1 – 2 k.p.a. Nie stosowano instytucji pomocy prawnej, o której mowa w art. 52 k.p.a., dlatego i ten przepis nie mógł zostać naruszony. Decyzja wydana w tej sprawie stanowiła rozstrzygnięcie merytoryczne, dlatego też nieuzasadniony pozostaje zarzut naruszenia art. 105 § 1 i 2 k.p.a. Organ nie był uprawniony do umorzenia tego postępowania, bowiem zachodziły podstawy do wydania decyzji o wykreśleniu przedsiębiorcy z ewidencji. Sprawa została załatwiona w formie tradycyjnej, dlatego nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia ani art. 14 § 2 k.p.a. W tej sprawie organ nie posługiwał się przepisami budzącymi wątpliwości, o których mowa w art. 7a § 1 k.p.a., a więc i ten przepis nie został naruszony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.