VII SA/Wa 2364/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 marca 2007 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę skargę oddala UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] września 2006 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2000 r. nakazującej W. S. rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego oraz werandy wraz z zadaszeniem znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości B. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 08 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 3221/01 oddalił skargę W.S. W dniu [...] lutego 2004 r. do organu wpłynął wniosek W. S. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., jako podstawę wznowienia postępowania powołujący - art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jako nowe dowody, nieznane organowi w dniu wydania decyzji, wnioskujący wskazał : • decyzję Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1987 r. odmawiającą zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., położonych w miejscowości B., w uzasadnieniu której zawarto stwierdzenie, że teren na którym znajduje się domek letniskowy stanowi bór świeży i należy go utrzymać w dotychczasowym stanie, przy pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu, oraz • decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2001r., uchylającą decyzję [...] z dnia [...] października 2000r. w sprawie rozbiórki domku letniskowego na działce nr [...] w B. w której to decyzji, organ powołał się na pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...] lipca 1981r., w którym adresat otrzymał zgodę na pozostawienie domku letniskowego do czasu wyrębu drzewostanu na działce [...] w B. Wobec spełnienia warunków określonych w art. 148 § 1 kpa, organ postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wznowił przedmiotowe postępowanie. Oceniając przedstawione we wniosku dokumenty, organ stwierdził, iż przywołana decyzja Wydziału Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] grudnia 1987 nie może być uznana jako zgoda na czasową legalizację obiektu, gdyż nie została wydana przez organ właściwy w sprawie pozwoleń na budowę, a podstawę jej wydania stanowiła ustawa z dnia 22 listopada 1973r. - o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz.U. Nr 48, poz. 283) a nie przepisy Prawa budowlanego. Natomiast drugi z dokumentów [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r. dotyczy innego obiektu letniskowego położonego w B. na działce nr [...]. Organ uznał, że nie było przesłanek do uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r., a wobec tego należało orzec w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Odwołanie od tej decyzji wniósł W. S. podnosząc, że decyzja Wydziału Rolnictwa Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa z dnia [...] grudnia1987 r. zawierała opinię co do pozostawienia domków w lesie do czasu wyrębu drzewostanu, wiążącą wszystkie organy budowlane, ponieważ została wydana przez jedyny organ uprawniony do jej wydania. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006 r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc, że przedstawione przez skarżącego okoliczności pozostają bez wpływu na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2000 r. i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r., które wydano na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz.229 ze zm.), według którego obiekty budowlane lub ich części wybudowane lub będące w budowie niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają rozbiórce, gdy zostanie stwierdzone, że znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, nie jest przeznaczony pod zabudowę. Organ wyjaśnił dodatkowo, że w postępowaniu wznowieniowym nie mogą być oceniane okoliczności dotyczące innych spraw, czy postępowań odrębnych. W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, W. S. wniósł o jej o uchylenie, zarzucając organowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu zapadła w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2000 r, nakazującą rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu letniskowego wraz z werandą na działce nr [...] we wsi B. Uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. może mieć miejsce, przede wszystkim przy ustaleniu istnienia przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., a dopiero potem rozstrzygnięciu podlega istota sprawy. Przepisy o wznowieniu postępowania, regulujące nadzwyczajny tryb uchylenia decyzji ostatecznych, będące wyjątkiem od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 k.p.a., nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zatem, decyzja ostateczna może być wzruszona ma podstawie art. 145 §1 pkt 5 kpa, tylko w przypadku wykazania, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy na tyle, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy ( por. wyrok NSA z dn. 06 stycznia 1998r., sygn. akt IV SA 1302/97, Lex 43148 ). W rozstrzyganej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżącego wznowił postępowanie w sprawie, ponieważ skarżący wskazał, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. Następnie organ uznał, że przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, a okoliczności, które skarżący przytoczył we wniosku o wznowienie postępowania, nie miały znaczenia dla sprawy. Organy administracji prawidłowo uznały, że – w odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem wznowionego postępowania – okoliczności przedstawiane przez skarżącego nie stanowią przesłanki wznowieniowej, jak również nie dotyczą tej sprawy. Powołana przez skarżącego decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987r., znak: [...] jest decyzją odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych, należących do M. R. położonych we wsi B. Zatem – w świetle przepisów prawa budowlanego – nie jest decyzją dającą podstawę do pozostawienia, czy też zalegalizowania obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia, na terenie nie przewidzianym pod zabudowę. To, że w decyzji organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa stwierdzono, że " powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu" oznacza tylko tyle, iż organ ten - oceniający sprawę w ramach swych kompetencji w zakresie gospodarki leśnej - nie sprzeciwia się pozostawieniu zabudowy do czasu wyrębu, ale w żadnym razie stanowisko takie nie może być uznane za nową, istotną okoliczność w sprawie nakazu rozbiórki obiektu. Ponadto zasadnie też organy uznały, że wskazana przez skarżącą decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001r., jak i pismo Naczelnika Gminy K. z dnia [...] lipca 1981r., dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w B., a zatem nie mogą mieć wpływu na ocenę badanego postępowania. Nadto, odnosząc się do powyższej decyzji, którą uchylono decyzję, nakazującą rozbiórkę obiektu na działce nr [...] w miejscowości B., w podobnym, jak twierdzi skarżący stanie faktycznym i prawnym, należy wyjaśnić, iż istnienie jej w obrocie prawnym nie wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., chociażby z tego względu, iż nie stanowi ona dowodu, bądź nowej okoliczności, która istniała w dniu wydania decyzji, a nie była znana organowi, który orzekł nakaz rozbiórki, a tylko spełnienie obu tych warunków wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyrok NSA z dn. 17 grudnia 1997r., sygn. akt III SA 77/97, Lex 32672 ). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.