II W 2326/24

<p>Sygn. akt II W 2326/24</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">W. B. (1)</span> w dniu 24 sierpnia 2024r. o godz. 10:25 w <span class="anon-block">R.</span> jechał pojazdem marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr. rej. (...)</span> wraz z naczepą <span class="anon-block">marki S.</span> o <span class="anon-block">nr. rej (...)</span> <span class="anon-block">ulicą (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">L.</span>. Zbliżył się do skrzyżowania o ruchu okrężnym im. <span class="anon-block"> (...)</span>. <span class="anon-block">J. P.</span> i podczas wjazdu na to skrzyżowanie nie zastosował się do znaku A-7 i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki <span class="anon-block">S.</span> o <span class="anon-block">nr. rej (...)</span> kierowanemu przez <span class="anon-block">A. P.</span>, poruszającemu się po skrzyżowaniu od <span class="anon-block">ul. (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.</p> <p>Kierowcy obu wskazanych wyżej pojazdów byli trzeźwi.</p> <p> <span class="anon-block">W. B. (1)</span> ma <span class="anon-block">(...)</span>lat. Zatrudniony jest w firmie transportowej, z czego osiąga wynagrodzenie w wysokości <span class="anon-block">(...)</span> zł miesięcznie. Posiada dom w <span class="anon-block">L.</span>. Według oświadczenia nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo oraz nie był karany. Był dwukrotnie karany za wykroczenia drogowe w postaci przekroczenia dopuszczalnej prędkości.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:</p> <p>1.  <em> <!-- -->szkicu miejsca zdarzenia k. 3, </em> </p> <p>2.  <em> <!-- -->protokołu oględzin pojazdu ciężarowego marki <span class="anon-block">V.</span> k. 4,</em> </p> <p>3.  <em> <!-- -->protokołu oględzin pojazdu marki <span class="anon-block">S. (...)</span> k. 5,</em> </p> <p>4.  <em> <!-- -->protokołów badania stanu trzeźwości i świadectwa wzorcowania k. 6, 7 i 8, </em> </p> <p>5.  <em> <!-- -->zeznań <span class="anon-block">A. P.</span> k. 14, 43v-44, </em> </p> <p>6.  <em> <!-- -->częściowo wyjaśnień obwinionego <span class="anon-block">W. B. (2)</span> k. 18-19, </em> </p> <p>7.  <em> <!-- -->informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 21.</em> </p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">W. B. (1)</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że widział pojazd marki <span class="anon-block">S.</span>, który poruszał się wewnętrznym pasem ruchu, lecz nie dawał on żadnych sygnałów informacyjnych, że zamierza zmienić pas ruchu lub zjechać z ronda, wobec czego uznał, że może bezpiecznie wjechać na skrzyżowanie o ruchu okrężnym i zająć zewnętrzny pas ruchu. Twierdził również, że znajdował się całym pojazdem na rondzie, a więc nie było mowy o nieustąpieniu pierwszeństwa. Obwiniony wyjaśnił również, że kierująca samochodem marki <span class="anon-block">S.</span> uderzyła w bok jego naczepy, w pokrywę pojemnika paletowego.</p> <p>Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego częściowo, w zakresie w jakim wyjaśnienia te znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego dotyczące czasu i miejsca zdarzenia, a także iż doszło do kontaktu jego zespołu pojazdów oraz samochodu osobowego marki <span class="anon-block">S.</span>, gdyż są to okoliczności bezsporne w niniejszej sprawie. Za niewiarygodne uznano natomiast wyjaśnienia obwinionego w pozostałej części. Przede wszystkim podkreślić należy, że jego twierdzenia są sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami <span class="anon-block">A. P.</span>, która wskazywała, że sygnalizowała zamiar zjazdu z ronda w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Przy czym w rzeczywistości powyższe nie ma większego znaczenia dla ustalenia sprawstwa obwinionego, gdyż przed wjazdem na rondo im. <span class="anon-block"> (...)</span>. <span class="anon-block">J. P.</span> w <span class="anon-block">R.</span> usytuowany jest znak A-7, tj. ustąp pierwszeństwa, a więc oczywiste jest to, że obwiniony, chcąc wjechać na rondo, miał obowiązek ustąpić pierwszeństwa pojazdom, które się po nim poruszają. Zatem nawet gdyby uznać, że <span class="anon-block">A. P.</span> rzeczywiście nie zasygnalizowała chęci zjazdu z ronda (choć nie ma na to żadnych obiektywnych dowodów), to nie zwalniało to <span class="anon-block">W. B. (2)</span> od zastosowania się do znaku drogowego A-7. Nie ulega więc żadnym wątpliwością fakt, iż to <span class="anon-block">W. B. (1)</span> wymusił pierwszeństwo przejazdu i to on odpowiada za spowodowanie przedmiotowej kolizji. Odnosząc się zaś do twierdzeń obwinionego, iż samochód marki <span class="anon-block">S.</span> posiadał już uszkodzenia, to zauważyć należy, że okoliczność ta nie była kwestionowana przez <span class="anon-block">A. P.</span>.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sad uznał, że wyjaśnienia obwinionego w powyższym zakresie stanowią wyłącznie przyjętą przez niego linię obrony celem uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn.</p> <p>Zeznania świadka <span class="anon-block">A. P.</span> Sąd uznał za wiarygodne. Są one spójne, logiczne i korelują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci notatki urzędowej oraz szkicu zdarzenia. <span class="anon-block">A. P.</span> szczegółowo opisała przedmiotową sytuację drogową. Jej twierdzenia są konsekwentne, nawet co do szczegółów przebiegu kolizji. Ponadto w ocenie Sądu, świadek zeznaje obiektywnie, podnosząc również to, że nie wszystkie uszkodzenia jej pojazdu powstały w wyniku przedmiotowej kolizji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do podważenia wiarygodności jej twierdzeń.</p> <p>Zebrana w sprawie dokumentacja nie budziła wątpliwości Sądu, tym samym stała się podstawą ustaleń faktycznych w sprawie.</p> <p>Zasady ruchu drogowego zostały spisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawie z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym</a> i nakładają na uczestników ruchu drogowego m.in. obowiązek stosowania się do znaków drogowych.</p> <p>Z treści art. 86 § 1 k.w. wynika, że kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. Kierujący pojazdem mechanicznym, który nie zachowując należytej ostrożności i naruszając zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, albo narusza jego nietykalność cielesną, odpowiada na podstawie art. 86 k.w. (<em> <!-- -->zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2008 roku w sprawie V KK 313/07</em>). Dla zaistnienia wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. wystarczającym jest bowiem obiektywne stwierdzenie, że w skutek niezachowania należytej ostrożności przez obwinionego kierowcę spowodowane zostało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, niezależnie od tego czy nastąpił skutek w postaci uszkodzenia mienia lub zdrowia bądź życia ludzkiego. (…) Osoba odpowiadająca z art. 86 § 1 k.w. nie jest więc karana za uszkodzenie cudzego pojazdu, a za samo stworzenie niebezpiecznej sytuacji w ruchu drogowym (<em> <!-- -->zob. wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 29 marca 2019 roku w sprawie IV Ka 174/19</em>).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd nie ma wątpliwości, że obwiniony <span class="anon-block">W. B. (1)</span> dopuścił się wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie pozostawiło wątpliwości co do tego, iż to <span class="anon-block">W. B. (1)</span> podczas wjazdu na skrzyżowanie o ruchu okrężnym nie zastosował się do znaku A-7 i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki <span class="anon-block">S.</span> poruszającemu się po skrzyżowaniu. W wyniku zachowania obwinionego doszło do zderzenia ww. pojazdów. Sąd nie ma również wątpliwości, że swoim zachowaniem obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Jak już to zostało wskazane wyżej, wskutek nie stosowania się do przepisów ruchu drogowego, oskarżony swoim zachowaniem stworzył niebezpieczną sytuację w ruchu drogowym. Fakt, iż uderzenie było lekkie i nie spowodowało dużych uszkodzeń, nie wyłącza odpowiedzialności sprawcy kolizji za czyn z art. 86 § 1 k.w. Może mieć wyłącznie przełożenie na kwestię wysokości kary.</p> <p>W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu, represyjne i prewencyjne cele kary oraz potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Obwiniony <span class="anon-block">W. B. (1)</span> posiada stałe zatrudnienie, jest właścicielem domu w <span class="anon-block">L.</span>. Z uwagi na powyższe, celowe jest orzeczenie kary grzywny w wysokości 1 000 złotych, która winna skłonić obwinionego do głębszej refleksji nad swoim zachowaniem, które naruszyło zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zapobiec ponownemu popełnieniu takich czynów w przyszłości. Nie bez znaczenia miał również fakt, iż obwiniony był karany za wykroczenia w ruchu drogowym, a także to, iż wówczas poruszał się zespołem pojazdów, zatem nie stosując się do znaku drogowego A-7, tj. ustąp pierwszeństwa, mógł spowodować znacznie poważniejsze skutki niż gdyby kierował samochodem osobowym.</p> <p>O kosztach orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 k.p.w.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.w.</a> zasądzając od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanej równowartości wydatków postepowania i oraz 100 zł tytułem opłaty. Zasadą jest bowiem, iż ukarany ponosi ciężaru procesu. Zdaniem Sądu nie zachodzą natomiast przesłanki, ażeby odstąpić od ww. zasady.</p> </div>