IV SA/Wa 2977/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Komendant Główny Straży Granicznej, po rozpatrzeniu odwołania P., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o nałożeniu na ww. przewoźnika kary administracyjnej w wysokości 13.273,20 zł za przywiezienie do granicy Rzeczypospolitej Polskiej obywatela U. nieposiadającego ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł przewoźnik P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik podniósł, że tak znaczna kwota nałożonej kary w przypadku wykonania decyzji może znacząco utrudnić lub wręcz uniemożliwić dalsze prowadzenie działalności skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy szkody majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W ocenie Sądu, z uwagi na przedstawioną we wniosku argumentację, wykonanie decyzji nakładającej na przewoźnika karę pieniężną przed zbadaniem jej legalności przez sąd administracyjny może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wysokość ustalonej kary pieniężnej, stwierdzić należy, że uiszczenie jej może spowodować znaczne trudności dla strony. Ponadto, w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ww. kwota podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, zatem istnieje duże prawdopodobieństwo destabilizacji sytuacji ekonomicznej strony. Zdaniem Sądu, przytoczone przez skarżącego okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej w wysokości 13.273,20 zł za przewóz cudzoziemca nie posiadającego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, wymagającą stałych nakładów, zaś egzekucja orzeczonej kary pieniężnej mogłaby doprowadzić do utracenia przez przewoźnika płynności finansowej, a późniejszy zwrot tej kwoty nie będzie skutkował przywróceniem stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OZ 751/15). Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.